II SA/Lu 526/20

II SA/Lu 526/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Parchomiuk /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec
Marta Laskowska-Pietrzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Sygn. powiązane
II GSK 2107/21 - Wyrok NSA z 2025-04-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2021 r. sprawy ze skargi O. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie stypendium za osiągnięte wyniki sportowe oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania O. D. (dalej jako: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] r. w przedmiocie stypendium sportowego.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o przyznanie stypendium sportowego na podstawie przepisów uchwały Rady Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe (Dz. Urz. Woj. L. z 2018 r., poz. 172; dalej jako: uchwała), wydanej w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133, ze zm.; dalej jako: u.s.). Z wniosku wynika, że skarżący uprawia sport [...] - [...], konkurencja - [...], kategoria wiekowa - [...] We wniosku skarżący wskazał następujące wyniki sportowe osiągnięte w [...] i [...] r.: (1) 3. miejsce w [...] [...] [...] [...]; (2) 1. miejsce w [...]; (3) 2. miejsce w [...]; (4) 3. miejsce w [...] [...] w [...]
Po rozpatrzeniu wniosku, wskazaną wyżej decyzją z [...] r., organ
I instancji odmówił przyznania skarżącemu stypendium za osiągnięte wyniki sportowe. Jak wynika z uzasadnienia, po dokonaniu oceny merytorycznej wniosku skarżącego, uwzględniającej wyniki sportowe zgodnie z załącznikiem nr [...] do uchwały, skarżącemu przyznano 0 punktów, co zadecydowało o sklasyfikowaniu na liście rankingowej w przedziale miejsc od 43 do 50. Oznacza to, że nie został spełniony wymóg określony w § 6 ust. 3-5 uchwały, zgodnie z którym stypendium przyznaje się 25 osobom znajdującym się na liście rankingowej, jednakże może być przyznane osobie, która uzyskała nie mniej niż 5 pkt.
W obszernym odwołaniu od decyzji skarżący podniósł zarzuty naruszenia szeregu przepisów Konstytucji, ustawy o sporcie, ustawy o samorządzie gminnym, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wspomnianej uchwały z [...] r.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy organu I instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, że stanowiąca podstawę prawną decyzji uchwała z [...] r. została wydana w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 31 u.s. Przepis ten określa uprawnienie, a nie obowiązek jednostki samorządu terytorialnego do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Nie można z treści samych przepisów ustawy o sporcie czy też aktów wyższego rzędu jak Konstytucja RP wywodzić prawa do przyznania świadczenia w konkretnej, indywidualnej sprawie. Podstawą do przyznania świadczenia w formie stypendium sportowego są przepisy prawa miejscowego uchwalane przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Kolegium zarzuty odwołania sprowadzają się zasadniczo do polemiki z podjętą przez Radę Miasta L. uchwałą. Zarzuty tego typu nie mogą odnieść skutku w postępowaniu przed organem odwoławczym w sytuacji, gdy uchwała obowiązuje. Kolegium nie ma bowiem uprawnienia do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności uchwały będącej podstawą prawną skarżonego rozstrzygnięcia. Uchwała ta obowiązuje w całości, nie stwierdzono jej nieważności w całości bądź w części, a więc jest wiąże organy administracji.
Jak wynika z uchwały, stypendium można otrzymać jedynie z tytułu osiągnięcia wyniku sportowego w dyscyplinach i konkurencjach sportowych objętych programem [...] lub [...], które nie są wskazane w uchwale nie są punktowane. Z zaświadczenia wystawionego przez K. K.-M. Szkoła [...] [...] W." wynika, że sporty taneczne nie są przedmiotem rywalizacji na [...] oraz na [...], są zaś przedmiotem rywalizacji na [...]. Skoro uprawniany przez skarżącego sport nie jest w dyscypliną i konkurencją sportową objętą programem [...] to znaczy, że ta dyscyplina i konkurencja sportowa nie jest punktowana i zasadnie organ I instancji przyznał za te osiągnięcia 0 pkt. Okoliczność, że sporty taneczne są przedmiotem rywalizacji na [...] nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem strona nie rywalizowała w kategorii osób niepełnosprawnych, które mogą być zakwalifikowane jako uczestnicy Igrzysk [...]. Za zajęcie 3. miejsca w [...] otrzymuje się 5 punktów zgodnie z tabelą z punktu 2 załącznika nr [...] do uchwały. Pozostałe osiągnięcia sportowe organ słusznie uznał za niepunktowane bowiem nie zostały osiągnięte w trakcie [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W sytuacji, gdy [...] nie dotyczyły sportu będącego przedmiotem rywalizacji na [...] lub innego sportu wymienionego w uchwale, prawidłowo przyznano skarżącemu 0 pkt.
W kwestii zastosowanego mnożnika dla osiągniętego wyniku sportowego, Kolegium stwierdziło, że bez znaczenia jest podnoszona przez skarżącego okoliczność faworyzowania w uchwale zawodników posiadających przynależność do klubu sportowego z siedzibą w L.. W sytuacji, gdy skarżący nie uprawna dyscypliny sportu będącej przedmiotem rywalizacji na [...] lub innego sportu wymienionego w uchwale niezależnie od przyjętego mnożnika, skarżący uzyskałby 0 pkt.
Konkludując Kolegium stwierdziło, że skoro skarżący nie uzyskał wymaganego w uchwale minimum 25 miejsca na liście rankingowej, a do tego nie uzyskał przynajmniej 5 punktów (uzyskał 0 punktów) to znaczy, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania stypendium.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium O. D. podniósł zarzuty naruszenia kilkunastu przepisów Konstytucji RP (w tym art. 68 ust. 5), kilkudziesięciu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 31 ustawy o sporcie, ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Podniesione zarzuty dotyczyły: nieprawidłowej kontroli przez Kolegium decyzji organu I instancji, w szczególności pominięcia niezgodności przepisów uchwały z art. 31 ust. 1 u.s., w świetle którego skarżący należy do kręgu beneficjentów stypendium sportowego; wadliwego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, naruszającej interes społeczny i interes indywidualny skarżącego; braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do prawidłowej kontroli decyzji organu I instancji; braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz należytego, wszechstronnego uzasadnienia decyzji; braku kontroli decyzji w perspektywie skutków całego systemu prawnego; ograniczeniu kontroli wyłącznie do skutków prawnych uchwały, z pomięciem treści przepisów ustawy; niezbadaniu zgodności decyzji organu I instancji z przepisami Konstytucji, zobowiązującymi Prezydenta Miasta do wspierania kultury fizycznej; naruszenia zasad praworządności, czynnego udziału stron w postępowaniu, pogłębiania zaufania obywateli do władzy, prawdy obiektywnej, w szczególności przez pominięcie faktu uzyskania osiągnięcia sportowego zgodnego z wytycznymi ustawowymi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Skargę na tą samą decyzję, dotyczącą odmowy przyznania stypendium O. D., wniosła również jego partnerka w [...] – M. T.. Jej skarga została odrzucona postanowieniem WSA w Lublinie z [...] r.
W piśmie procesowym z [...] r. skarżący zakwestionował stanowisko Kolegium zawarte w odpowiedzi na skargę, podtrzymując w całości zarzuty zawarte w skardze. W piśmie skarżący podniósł także kwestię niezgodnego z upoważnieniem ustawowym określenia w uchwale kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o stypendium. W ocenie skarżącego, Kolegium kontrolując zgodność z prawem decyzji organu I instancji powinno odnieść się do przepisów Konstytucyjnych wskazujących hierarchię źródeł prawa. Wykonawczy charakter uchwały nie uzasadnia pomijania w decyzji w przedmiocie stypendium skutków prawnych wynikających z aktów wyższego rzędu.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu
i dźwięku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Skarżący niesłusznie zarzuca Kolegium w piśmie procesowym z [...]., że w odpowiedzi na skargę wypaczyło jego argumenty podniesione w skardze. Istotą zarzutów skarżącego jest właśnie to, że wadliwość decyzji o odmowie przyznania mu stypendium sportowego wynika z zastosowania wadliwej podstawy prawnej w postaci uchwały Rady Miasta L. z [...] r. Wadliwość z kolei uchwały wyraża się w niezgodności z art. 31 ust. 1 u.s., który w ocenie skarżącego jest źródłem jego prawa podmiotowego do stypendium, w związku z osiągniętymi wynikami sportowymi, a także z przepisami Konstytucji, w tym art. 68 ust. 5, zgodnie z którym władze publiczne popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży. Skarżący na pierwszy plan swoich zarzutów wysuwa wadliwość "kontroli jurysdykcyjnej" Kolegium nad decyzją organu I instancji, ale wadliwość ta ma się właśnie wyrażać w niedostrzeżeniu problemu podnoszonego przez skarżącego.
Odnosząc się do tej argumentacji: ponieważ sędziowie sądów administracyjnych, zasadniczo odmiennie niż pracownicy organów administracji publicznej, podlegają tylko Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji), co więcej, do kompetencji sądów administracyjnych należy orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184 Konstytucji), sąd administracyjny kontrolując legalność decyzji administracyjnej może potencjalnie zakwestionować podstawę prawną decyzji w postaci aktu prawa miejscowego, jeśli uzna, że jest niezgodna z aktem hierarchicznie wyższym (ustawą, Konstytucją). Z możliwości tej należy jednak korzystać ostrożnie, z uwagi na zasadę bezpieczeństwa prawnego – w takich uwarunkowaniach sąd zakwestionuje zgodność aktu prawa miejscowego z ustawą tylko w konkretnej sprawie, a zatem nie podważy obowiązywania aktu prawa miejscowego in genere, co oznacza, że ten akt nadal będzie mógł być stosowany w innych sprawach. Z punktu widzenia bezpieczeństwa prawnego i spójności systemu prawnego zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest kontrola aktu prawa miejscowego w wyniku odrębnej skargi do sądu administracyjnego, którą może wnieść każdy, czyj interes prawny został tym aktem naruszony. W rozpoznawanej sprawie ten problem ma wymiar wyłącznie teoretyczny, w ocenie Sądu nie ma uzasadnionych podstaw do kwestionowania zgodności uchwały z [...] r. z przepisami ustawy i Konstytucji, przynajmniej nie w zakresie wpływającym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 31 ust. 1 u.s., jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Skarżący myli się wywodząc, że już sam ten przepis jest źródłem jego publicznego prawa podmiotowego w postaci roszczenia o stypendium za uzyskane wyniki sportowe. Aby mówić o prawie podmiotowym w takiej postaci, przepis ustawy musiałby kształtować wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe roszczenia o wypłatę stypendium. Tak nie jest, z kilku względów.
Po pierwsze, ustanowienie stypendium sportowego nie jest prawnym obowiązkiem danej jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca pozostawił jednostkom istotną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o utworzeniu takiego narzędzia wsparcia rozwoju sportu na jej terytorium. Oczywiście, swobodę tą w pewnym zakresie ograniczają normy zadaniowe i kompetencyjne, w tym wspomniany art. 68 ust. 5 Konstytucji, czy też art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713, ze zm.; dalej jako: u.s.g.), który wśród zadań własnych gminy (zmierzających do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty), wymienia sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Przytoczone przepisy tworzące normy zadaniowe gminy są tak ogólnie skonstruowane, że nie sposób z nich wywodzić obowiązku gminy podjęcia uchwały ustanawiającej stypendium sportowe. To gmina decyduje samodzielnie, w jaki sposób realizuje konstytucyjny obowiązek popierania rozwoju kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży oraz w jaki sposób realizuje zadania własne w dziedzinie kultury fizycznej. Jest rzeczą oczywistą, że gmina może zdecydować zarówno o formach indywidualnych wsparcia (właśnie w postaci stypendiów sportowych), jak
i formach zbiorowych (np. w postaci dotowania klubów i organizacji sportowych, budowy infrastruktury sportowej, itd.). Prawodawca nie narzuca gminie żadnej z form, godziłoby to w istotę zadań własnych, które powinny być wyrazem samodzielnej realizacji przez gminę prawidłowo rozpoznanych potrzeb wspólnoty lokalnej, w ramach dostępnych ram prawnych, organizacyjnych i finansowych.
Po drugie, ustawodawca w sposób jednoznaczny pozostawił gminom, które zdecydują się na formę indywidualną wsparcia kultury fizycznej, pewien zakres swobody w kwestii przesłanek przyznawania stypendiów sportowych. Zgodnie z delegacją ustawową, zawartą w art. 31 ust. 3 u.s., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród
i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.
Argumentacja skarżącego i organu w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że kluczowym elementem sporu jest kwestia ukształtowania przez prawodawcę miejscowego przesłanek przyznania stypendium sportowego, w szczególności w zakresie dyscyplin sportowych, w których wynik jest uwzględniany przy ocenie wniosków o przyznanie stypendium.
Należy przypomnieć w tym miejscu, że zgodnie z § 2 ust. 1 zd. 1 uchwały, stypendia są przyznawane przez Prezydenta Miasta L. zawodnikom osiągającym wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym, spełniającym kryteria wskazane w niniejszej uchwale. Stypendium przyznawane jest za wynik sportowy osiągnięty w warunkach określonych w załączniku nr [...] do uchwały, w jednej z indywidualnych dyscyplin i konkurencji sportowych mających istotne znaczenie dla Miasta L.: (1) objętych programem [...], [...] lub [...]; (2) innych dyscyplin mających znaczenie dla Miasta L., tj.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (§ 3).
W ocenie Sądu powyższe regulacje zawarte w uchwale są zgodne z art. 31 u.s., nie wykraczają poza delegację ustawową zawartą w ust. 3 tego przepisu. W przytoczonym wyżej art. 31 ust. 3 u.s. ustawodawca jednoznacznie scedował na gminę określenie w uchwale szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. Ustalając te zasady
i przesłanki, gmina ma brać pod uwagę dwa elementy: znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.
Z wywodów skarżącego wynika, że w jego ocenie uzyskane przezeń (i jego partnerkę w tańcu sportowym) osiągnięcia sportowe dają mu roszczenie o przyznanie stypendium sportowego, a uchwała, która wyklucza uprawianą przez niego dyscyplinę sportową z grona dyscyplin, w których wynik jest punktowany przy ocenie wniosku, jest niezgodna z ustawą.
W ocenie Sądu argumentacja ta nie jest trafna. Jak wskazuje się w orzecznictwie, nie można przyjąć, że przepis art. 31 ust. 3 ustawy z 2010 r. o sporcie powinien być interpretowany literalnie, to znaczy w sposób prowadzący do wniosku, że każdy uprawiający sport w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej ustawy i osiągający w tym sporcie wyniki sportowe powinien być uprawniony do uzyskania stypendium (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., II GSK 4638/16). Sądy administracyjne wskazują również, że ustawodawca w oparciu o przepis art. 31 ust. 3 u.s. nałożył obowiązek określenia w uchwale trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Rodzaje i wysokość stypendiów, nagród i wyróżnień powinna zostać określona w uchwale. Stypendia okresowe dla osób fizycznych i stypendia dla trenerów powinny mieć zachowaną formę pieniężną. Natomiast nagrody i wyróżnienia mogą zostać określone w formie pieniężnej i rzeczowej np. medale, puchary, itp. Ważne jest, aby wszystkie z przewidzianych gratyfikacji z art. 31 ust. 1 i ust. 2 były określone z uwzględnieniem znaczenia danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Istotne zatem jest przyporządkowanie konkretnej dyscypliny sportowej do prestiżu tej jednostki. Przykładem może posłużyć znaczenie żużlu dla T., piłki ręcznej dla K., skoków narciarskich dla Z.. Oznacza to, że ustawodawca miał na myśli zawężoną grupę dyscyplin sportowych. Jednocześnie rodzaje i wysokość stypendiów powinny być uzależnione od osiągniętych wyników sportowych (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z
29 marca 2017 r., II SA/Bd 1463/16).
W ocenie Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, dokonany przez prawodawcę miejscowego w uchwale z [...] r. wybór dyscyplin sportowych, w których osiągnięty (określony) wynik kwalifikuje do uzyskania stypendium, w pełni mieści się w ustawowym kryterium "znaczenia sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego". O wyborze dyscyplin decyduje samodzielnie prawodawca miejscowy. Ustawa nie zawiera żadnych wskazań determinujących ten wybór. Sąd administracyjny, nawet gdyby miał inne zdanie na temat tego, jaki sport ma znaczenie dla danego miasta, nie może podważyć decyzji prawodawcy miejscowego, bowiem w niedopuszczalny sposób wykroczyłby poza zakres kontroli legalności aktu administracyjnego. Skoro w obowiązujących przepisach prawa nie ma kryteriów prawnych determinujących wybór rady gminy, takich kryteriów nie może tworzyć sąd administracyjny.
Konkludując: Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie nie znajduje żadnych podstaw prawnych, aby zakwestionować wybór dyscyplin i konkurencji sportowych, a także wskazania co do osiągniętych w nich wyników sportowych, zawarty w uchwale Rady Miasta L. z [...] r.
Ta konstatacja w istocie przesądza wynik sprawy. W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały przepisy uchwały. Ustalenia faktyczne w sprawie są w istocie niesporne. Przyznanie stypendium sportowego następuje na wniosek, w którym skarżący wskazał wyniki osiągnięte w uprawnianej przez siebie dyscyplinie. Wyniki te nie zostały zakwestionowane przez organ, w sprawie nie ma sporu co do ustaleń faktycznych. Dyscyplina sportowa uprawiania przez skarżącego nie mieści się w katalogu zawartym w § 3 uchwały, nie jest bowiem objęta programem [...] lub [...] nie została też wymieniona w gronie innych dyscyplin mających w ocenie prawodawcy miejscowego znaczenie dla Miasta L., tj.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Z oczywistych względów nie ma znaczenia fakt, że sport taneczny jest dyscypliną objętą programem [...], skoro skarżący nie rywalizował w kategorii osób niepełnosprawnych.
Skoro punkty przyznawane są wyłącznie za wynik sportowe osiągnięte w dyscyplinach wskazanych w § 3 uchwały, to za wynik osiągnięty w dyscyplinie nie wymienionej w tym katalogu wnioskodawca uzyskuje 0 pkt. Jest to rozwiązanie logiczne, biorąc pod uwagę treść § 3 uchwały – stypendium przyznawane jest wyłącznie za wynik sportowy osiągnięty w jednej z indywidualnych dyscyplin i konkurencji sportowych mających istotne znaczenie dla Miasta L., wskazanych w tym przepisie.
Determinuje to w istocie ocenę całego wniosku skarżącego. Wprawdzie jeden z wyników (3. miejsce) został osiągnięty w [...], co w przypadku dyscypliny wskazanej w uchwale mogłoby dawać 5 pkt, jednak znów o wyniku 0 pkt zadecydował rodzaj uprawianej dyscypliny sportowej. Pozostałe osiągnięcia sportowe prawidłowo zostały ocenione na 0 pkt, przede wszystkim ze względu na rodzaj dyscypliny, nie mieszczącej się w katalogu wskazanym w uchwale. Wtórne zatem znaczenie ma już fakt, że zawody sportowe, w których skarżący osiągnął te wyniki nie są wymienione w tabeli punktacji zawartej w załączniku nr [...] do uchwały.
Kolegium ma rację, że kwestia przynależności klubowej skarżącego (brak przynależności do klubu sportowego z siedzibą w L.) nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż kwestia ta wpływa na zastosowany mnożnik punktów (pkt 4 załącznika nr [...]). Problem jest cały czas ten sam: skarżący uprawia dyscyplinę sportową nie mieszczącą się w katalogu dyscyplin wskazanych przez prawodawcę miejscowego, a tylko uprawianie takich dyscyplin może stanowić podstawę do uzyskania stypendium (przy spełnieniu drugiego warunku, jakim jest odpowiedni wynik sportowy). Skoro wynik uzyskany w dyscyplinie nie wskazanej w uchwale jest oceniany na 0 pkt, każdy mnożnik zastosowany do tej punktacji i tak da to wynik 0 pkt.
Dalsze wnioski opierają się na prostym sylogizmie: w oparciu o sumę uzyskanych punktów ustalono listę rankingową, skarżący został w niej sklasyfikowany w przedziale miejsc od 43 do 50. Zgodnie z postanowieniami uchwały, warunkami uzyskania stypendium są: znalezienie się na liście rankingowej na miejscach od 1 do 25 oraz uzyskanie minimum 5 punktów (§ 6 ust. 2 i 3 uchwały). Skarżący nie spełnił tych warunków, co skutkowało odmową przyznania stypendium.
W tej sytuacji wszystkie zarzuty i argumenty podniesione w skardze należy uznać za niezasadne. Decyzja organu I instancji była prawidłowa, zatem Kolegium nie miało podstaw do jej uchylenia. Kolegium jako organ odwoławczy nie dokonuje kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji, ale rozpoznaje sprawę jeszcze raz co do istoty i z tego obowiązku Kolegium wywiązało się prawidłowo. Rozstrzygnięcia organów bazują na obowiązujących przepisach aktu prawa miejscowego, co do którego nie można zarzucić niezgodności z aktami hierarchicznie wyższymi (ustawą o sporcie czy Konstytucją), przynajmniej nie w zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro decyzje są zgodne z prawem, nie naruszają interesu społecznego, nie naruszają również słusznego interesu skarżącego. Ochronie podlega tylko interes słuszny (art. 7 k.p.a.), to znaczy znajdujący oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Jak już wyżej obszernie wyjaśniono, skarżący nie ma roszczenia o wypłatę stypendium na podstawie art. 31 ust. 1 u.s. Aby uzyskać stypendium musi spełnić warunki określone w akcie prawa miejscowego, wydanym na podstawie delegacji ustawowej. Skarżący nie spełnił warunków określonych w uchwale, prawidłowo opartej na upoważnieniu ustawowym, zatem nie może twierdzić, że odmowa przyznania stypendium narusza jego słuszny interes. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, ustalenia faktyczne konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy bazowały na informacjach przedstawionych we wniosku skarżącego. Uzasadnienie decyzji Kolegium jest prawidłowe, Kolegium wskazało ustalenia faktyczne i ich źródła, przedstawiło ramy prawne sprawy i wyjaśniło przejrzyście i przekonująco, dlaczego wydało taką, a nie inną decyzję. Nie można wymagać od organu szczegółowego odniesienia się do każdego zdania i argumentu podniesionego w odwołaniu, liczącym 47 stron zwartego maszynopisu, zwłaszcza biorąc pod uwagę niezwykle chaotyczny sposób formułowania zdań w treści pism skarżącego. Na tyle, na ile było to możliwe, Kolegium odczytało zasadniczą treść argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu i prawidłowo się do nich odniosło. Żadna z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wskazana w zarzutach skargi, nie została naruszona – decyzja jest zgodna z prawem (brak naruszenia zasady praworządności), skarżący miał zapewniony czynny udział w sprawie, ochrona zaufania obejmuje jedynie oczekiwania usprawiedliwione, zatem nie narusza zasady ochrony zaufania rozstrzygnięcia zgodne z prawem, choć negatywne dla strony, jeżeli żądania strony nie miały należytego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zasada prawdy obiektywnej nie została naruszona. Żaden przepis ustawy nie wskazuje, jakie osiągnięcia sportowe, w jakich dziedzinach, są przesłanką przyznania stypendium sportowego. Decyzje w tym zakresie należą do prawodawcy miejscowego, działającego w granicach upoważnienia ustawowego (art. 31 ust. 3 u.s.).
Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.).