II SA/Lu 526/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Lublinie uchylił decyzję SKO odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla garażu, uznając, że plan ogólny ma pierwszeństwo przed planem szczegółowym w kwestii dopuszczalności takiej inwestycji.
Sprawa dotyczyła odmowy ustalenia warunków zabudowy dla budowy garażu wolnostojącego, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniło niezgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący argumentowali, że budowa jest zgodna z planem ogólnym i nie narusza jego charakteru. WSA przychylił się do stanowiska skarżących, uznając, że plan ogólny ma rolę wiodącą i dopuszcza takie inwestycje, nawet jeśli plany szczegółowe nakładałyby ograniczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznał skargę M. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta i odmówiła ustalenia warunków zabudowy dla budowy garażu wolnostojącego. Kolegium oparło swoje rozstrzygnięcie na rzekomej niezgodności inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, które miały zakazywać budowy dodatkowych obiektów na działkach normatywnych. Skarżący podnosili, że budowa jest zgodna z planem ogólnym, garaż powstanie w miejscu istniejącego, a także że sąsiedztwo posiada podobne obiekty. Sąd administracyjny uznał skargę za zasadną. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego ma rolę wiodącą nad planami szczegółowymi. Sąd wskazał, że zgodnie z planem ogólnym, miejscowe plany szczegółowe zachowują ważność w elementach zgodnych z planem ogólnym, a wprowadzona zmiana dopuszcza lokalizację obiektów nieobjętych programem zagospodarowania, jeśli nie oddziałują niekorzystnie na docelowy charakter obszaru. Sąd uznał, że budowa garażu jako elementu infrastruktury osiedla mieszkaniowego nie koliduje z ustaleniami planów. Wobec tego, sąd uchylił zaskarżoną decyzję, zasądzając jednocześnie koszty postępowania na rzecz skarżących.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, budowa garażu jest zgodna z ustaleniami planu ogólnego, który ma pierwszeństwo przed planem szczegółowym w zakresie dopuszczalności takich inwestycji.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego ma rolę wiodącą, a jego postanowienia, w tym te dopuszczające lokalizację obiektów nieobjętych programem zagospodarowania, mają pierwszeństwo przed ograniczeniami wynikającymi z planów szczegółowych, o ile nie oddziałują niekorzystnie na docelowy charakter obszaru. Budowa garażu jako elementu infrastruktury osiedla nie jest sprzeczna z tymi ustaleniami.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (5)
Główne
u.z.p. art. 43
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Przepis ten stanowił podstawę do ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie tego przepisu, gdy sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego lub istotne naruszenie przepisów postępowania.
Pomocnicze
przepisy wprowadzające p.u.s.a. i p.p.s.a. art. 97 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
u.z.p. art. 46a § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Wspomniany w uzasadnieniu jako skutek naruszenia planu szczegółowego.
p.p.s.a. art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa orzeczenia o kosztach postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego ma rolę wiodącą i dopuszcza lokalizację obiektów, które nie kolidują z docelowym charakterem obszaru, nawet jeśli plany szczegółowe nakładają ograniczenia. Budowa garażu jako elementu infrastruktury osiedla mieszkaniowego nie pozostaje w kolizji z ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego. Garaż zostanie wzniesiony na miejscu garażu już wcześniej istniejącego.
Odrzucone argumenty
Budowa garażu jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje budowy dodatkowych obiektów na normatywnych działkach.
Godne uwagi sformułowania
plan ogólny ma rolę wiodącą przy kształtowaniu form zagospodarowania przestrzennego wyrażonych w planach szczegółowych miejscowe plany szczegółowe zachowują swoja ważność w elementach zgodnych z planem ogólnym do czasu ich aktualizacji garaże w osiedlach mieszkaniowych stanowią element ich infrastruktury, związany z obsługą mieszkańców i zapewniający właściwe funkcjonowanie osiedla
Skład orzekający
Maciej Kierek
przewodniczący
Grażyna Pawlos-Janusz
członek
Bogusław Wiśniewski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja relacji między planem ogólnym a planami szczegółowymi zagospodarowania przestrzennego oraz dopuszczalność budowy garaży w osiedlach mieszkaniowych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej i faktycznej z 2004 roku, kiedy obowiązywały inne przepisy dotyczące planowania przestrzennego. Może być mniej aktualne w kontekście obecnego Prawa budowlanego i planowania przestrzennego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników zajmujących się prawem administracyjnym i budowlanym ze względu na interpretację hierarchii planów zagospodarowania przestrzennego.
“Plan ogólny ważniejszy niż szczegółowy? Sąd rozstrzyga spór o budowę garażu.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 526/03 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-04-29 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-04-25 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/ Grażyna Pawlos-Janusz Maciej Kierek /przewodniczący/ Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Powołane przepisy Dz.U. 1999 nr 15 poz 139 art.43 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271 art.97 par.1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art.145 par.1 pkt.1 lit.c Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Bogusław Wiśniewski (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję. II. zasądza na rzecz skarżących od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 210 (dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania K. R.od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2002r. znak. [...] uchyliło powyższą decyzje w całości i odmówiło M. i Z.D. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego jednokondygnacyjnego wraz ze zjazdem na działce nr.165 przy ulicy T. – S. Zasadniczym motywem rozstrzygnięcia Kolegium było ustalenie iż przedmiotowa budowa jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej nr XV/91/86 z dnia 30 grudnia 1986 r. , zmienionego uchwałą nr L/500/93 z dnia 23 października 1993r oraz z Miejscowym Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego rejonu S. zatwierdzonym Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr 40 z dnia 18 czerwca 1975 r. Powołany plan szczegółowy ustala zakaz budowy dodatkowych obiektów na normatywnych działkach. Potrzeby garażowania pojazdów i inne funkcje gospodarcze winny być zabezpieczone w kubaturze projektowanych budynków mieszkalnych. Wyjątek stanowią określone planem działki przeznaczone dla rzemiosła usługowego i usługowych gospodarstw ogrodniczych , dla których zabezpiecza się budowę specjalnych obiektów produkcyjnych i gospodarczych. Kolegium doszło zatem do wniosku, iż plan szczegółowy dopuszcza możliwość zagospodarowania przedmiotowej działki jedynie w zakresie już istniejącym i zrealizowanym. Usytuowanie garażu poza budynkiem mieszkalnym byłoby naruszeniem planu szczegółowego ze skutkami określonymi w art. 46a ust.1 pkt.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził, iż na rozstrzygnięcie nie mają wpływu uregulowania Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ZM. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i Z. D. wykazywali wadliwość decyzji Kolegium. Według ich oceny budowa garażu jest zgodna z ustaleniami powołanego wyżej planu ogólnego Zespołu Miejskiego dopuszczającym wznoszenia na działce nr.165 obiektów, które nie kolidują z docelowym charakterem obszaru objętego planem szczegółowym i nie naruszają planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślili, iż garaż zostanie wzniesiony na miejscu garażu już wcześnie na tym miejscu istniejącego , a nadto będzie on spełniać warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zwrócono także uwagę na usytuowanie w ich bezpośrednim sąsiedztwie szeregu obiektów o podobnym charakterze. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało tezę o niezgodności budowy z ustaleniami Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Rejonu S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Powoływanie się przez organ odwoławczy na ustalenia planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego ‘" [...] " nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu wraz ze zjazdem . Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Kolegium dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie mają ustalenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego. Tekst tego planu dowodzi bowiem jednoznacznie, iż ma on rolę wiodącą przy kształtowaniu form zagospodarowania przestrzennego wyrażonych w planach szczegółowych. Świadczy o tym pkt. 2.7.5 tekstu planu, stwierdzający, iż miejscowe plany szczegółowe opracowane w oparciu o poprzednie generacje planu miasta zachowują swoja ważność w elementach zgodnych z planem ogólnym do czasu ich aktualizacji. Wprowadzając zatem w uchwale z dnia 23 października 1993 r. zmianę polegającą na dopuszczeniu lokalizacji obiektów i funkcji nie objętych programem zagospodarowania , jeśli wynika to z potrzeb obsługi lub rozwoju i nie oddziałuje niekorzystnie na docelowy charakter jednostki lub obszaru funkcjonalnego. Wyłączono ograniczenia zabudowy wynikające z planów szczegółowych , w tym i osiedla "[...]". Nie budzi zastrzeżeń pogląd, iż garaże w osiedlach mieszkaniowych stanowią element ich infrastruktury, związany z obsługą mieszkańców i zapewniający właściwe funkcjonowanie osiedla. Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż ich budowa nie pozostaje w kolizji z ustaleniami powołanych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz U z 1999 r Nr.15 , poz.139 ze zmianami ). Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153, poz. 1270 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję . O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy. Rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nastąpiło na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 poz.1271 ze zmianami ).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI