II SA/Lu 522/19

II SA/Lu 522/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2019-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 1521/20 - Wyrok NSA z 2023-04-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 71
§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. d
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania [...] Stowarzyszenia [...]" w R. (dalej: Stowarzyszenie) oraz odwołania P. F. od decyzji Burmistrza Miasta B. (dalej także: organ pierwszej instancji) z [...] r., znak: [...], w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego określonej jako "Montaż instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej O. P. S.A. <<[...]>> z konstrukcjami wsporczymi anten i urządzeń telekomunikacyjnych, na budynku o wysokości 11,50 m n.p.t." na działce nr ewid.[...], przy ul. [...] w B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – utrzymało tę decyzję w mocy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, iż organ pierwszej instancji, po rozpoznaniu wniosku O. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka"), decyzją z [...] r. ustalił lokalizację wskazanej wyżej inwestycji celu publicznego. Organ pierwszej instancji wskazał, iż wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w przepisach odrębnych oraz jest zgodne z warunkami określonymi w dokonanych uzgodnieniach. W treści decyzji określił w szczególności rodzaj inwestycji i jej lokalizację, warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury, warunki w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Lokalizację inwestycji przedstawił na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji, a wyniki analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu w załączniku nr [...] do decyzji. Przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wykazała, że wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest w centrum miasta, gdzie występuje zwarta zabudowa o zróżnicowanej funkcji. Istniejąca stacja (kod stacji [...]) zlokalizowana jest w B. przy ul. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie terenów oświaty, administracji (budynek Urzędu Miasta), kultury (biblioteka), a także terenów miejskich z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i jednorodzinną, usługową oraz terenów zielonych (skwery, parki). Ponadto inwestycja zlokalizowana jest na terenie działki, która przylega do pasów drogowych ulicy [...] oraz ulicy [...]. W terenie objętym analizą znajdują się budynki zabytkowe, w związku z czym o wnioskowanym zamierzeniu inwestycyjnym należy powiadomić L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W postępowaniu dochowano procedur informowania stron o przebiegu postępowania oraz uzyskano wymagane przepisami prawa uzgodnienia, które organ opisał.
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosło Stowarzyszenie oraz P. F..
W odwołaniu Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:
1) art. 54 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej także: "u.p.z.p.") poprzez niewskazanie w decyzji mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych,
2) art. art. 7, 79 ust. 1 i 87 ust. 1 Konstytucji poprzez niewskazanie przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71; dalej: "rozporządzenie z 9 listopada 2010 r."), który miał zastosowanie w sprawie,
3) art. art. 8 § 1, 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie wskazań w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, a nie jego poszczególnych elementów oraz co do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej,
4) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej także: "u.u.i.ś.") w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez brak wskazania, jak ustalono maksymalną moc EIRP i maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem, jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności.
P. F. w swym odwołaniu zarzuciła, że planowana inwestycja narusza interes społeczny, o czym świadczą pisma mieszkańców wyrażające sprzeciw wobec inwestycji ze względu na szkodliwość dla zdrowia promieniowania elektromagnetycznego, pogorszenie warunków bytowych i spadek wartości nieruchomości sąsiednich, a także narusza interes prawny właścicieli tych nieruchomości, oparty o przepisy prawa cywilnego, wskutek zakłócenia korzystania z ich nieruchomości ponad przeciętną miarę (immisje).
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Kolegium podzieliło w całości stanowisko w niej wyrażone, iż wnioskowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie pod względem mocy EIRP anten sektorowych, uznając jako kryterium moc ERIP pojedynczej anteny, a nie sumaryczną moc anten zlokalizowanych w danym sektorze, czy w całym urządzeniu. W oparciu o tak rozumiane kryterium oceniał także przedsięwzięcie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. (pismo z [...] r., znak: [...]) oraz L. Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. (pismo z [...] r., znak: [...]) w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań tejże inwestycji. Kolegium podkreśliło, że inwestor otrzymując decyzję lokalizacyjną uzyskał zgodę na lokalizację inwestycji o określonych parametrach, obejmujących w szczególności dopuszczalne moce anten oraz maksymalne tilty wiązek i nie ma w tym momencie prawnych możliwości wykorzystywać urządzeń o innych parametrach i ustawieniach. Organ nie ma zatem podstaw prawnych do żądania od wnioskodawcy przedłożenia dokumentacji technicznej urządzeń i oceny sprawy w oparciu o możliwości techniczne anten co do pracy z określoną mocą oraz co do możliwych pochyleń wiązki, w oparciu o dane katalogowe urządzeń. Organ pierwszej instancji zlecił kontrolę w zakresie emisji pola elektromagnetycznego generowanego przez funkcjonujące urządzenia i odziaływania inwestycji w tym aspekcie na ludzi. Kontrola ta nie wykazała wartości ponadnormatywnych.
Odnosząc się do zarzutów odwołań, Kolegium stwierdziło, że choć organ pierwszej instancji nie wskazał tego wyraźnie w treści uzasadnienia decyzji, to stosował pojęcie miejsc dostępnych dla ludności określone w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm., dalej: p.o.ś.), zasadnie uznając, że najniższy punkt przebiegu osi głównej wiązki ponad poziom zabudowy (2,3 m) znajduje się poza miejscem dostępnym dla ludności. Jak trafnie zauważyła odwołująca się P. F., inwestor w toku postępowania przedstawił zmienioną kwalifikację inwestycji, bez anten radioliniowych, choć objęte były wnioskiem i uwzględniono je w decyzji. Okoliczność ta nie ma wpływu na kwalifikowanie przedsięwzięć pod względem oddziaływania na środowisko. Przepisy § 2 i 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. dotyczą instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, a kryterium oceny odziaływania instalacji na miejsca dostępne dla ludności odnosi się do przebiegu osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej. Ponadto, opisana inwestycja jest zgodna z przepisami ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.; dalej także: u.w.u.s.t.), które nie wykluczają lokalizacji stacji na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej, gdzie występuje także zabudowa jednorodzinna.
Skargę do Sądu wniosło Stowarzyszenie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stowarzyszenie powtórzyło argumentację i istotę zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i dodatkowo zarzuciło organom obu instancji naruszenie:
- art. 271 § 1 w zw. z art. 160 kodeksu karnego poprzez popełnienie przestępstwa fałszu intelektualnego polegającego na stwierdzeniu, iż maksymalne tilty anten wynoszą 3, 4 °, choć organy wiedziały, że są to pochylenia podane przez inwestora, "dopasowane" w celu obejścia przepisów prawa.
- art. art. 8 § 1, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób urągający podstawowym standardom obowiązującym w demokratycznym państwie, z tego powodu, że nie jest możliwe odczytanie w decyzji kwalifikacji oraz z uwagi na to, że organ "nieprawidłowo podzielił przedsięwzięcia na fi oraz zaakceptował tiity podane przez inwestora" w celu obejścia przepisów środowiskowych uznając tym samym, iż żadna stacja bazowa nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż pochylenia zawsze można dostosować do danego terenu.
- art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., wskutek tego, że organ nie podał mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, nie określił danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, a także nie dokonał wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na montażu instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej z konstrukcjami wsporczymi anten i urządzeń telekomunikacyjnych, na budynku o wysokości 11,50 m n.p.t. położonym na działce nr [...], przy ul. [...] w B..
Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W myśl art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:
1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;
2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 1-3).
Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:
1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
W świetle art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:
1) rodzaj inwestycji;
2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.
Z powyższych przepisów wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi o możliwości przeprowadzania inwestycji polegających na prowadzeniu robót budowlanych. Zadaniem tej decyzji jest skonkretyzowanie przepisów ustaw i aktów wydawanych na ich podstawie dla wskazanego terenu, w związku z określonym we wniosku rodzajem inwestycji i jej cechami. Organy administracji właściwe do wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą wprowadzać do jej treści ustaleń niemających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej. Organy te nie mogą w szczególności uzależnić wydania decyzji od spełnienia nieprzewidzianych prawem świadczeń i warunków. Decyzja lokalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 56 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być oparta wyłącznie na naruszeniu art. 1 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza:
1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;
2) walory architektoniczne i krajobrazowe;
3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych;
4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz. U. poz. 1696);
6) walory ekonomiczne przestrzeni;
7) prawo własności;
8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;
9) potrzeby interesu publicznego;
10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych;
11) zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej;
12) zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych;
13) potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności.
Oznacza to, iż w przypadku gdy organ administracji stwierdzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy, to ma prawny obowiązek wydać decyzję odmowną, w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy. Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie. Ponadto dodane nowelizacją obowiązującą od 17 lipca 2010 r. do art. 56 zdania drugiego, wskazuje wyraźnie na intencję ustawodawcy, który wyłączył możliwość wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko z powodu naruszenia ogólnie określonych, podstawowych zasad i wartości, jakie należy uwzględniać przy planowaniu i gospodarowaniu przestrzenią, w tym – co ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie – wymagań ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi i mienia. Odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga zatem powołania się na konkretne przepisy prawa materialnego lub procesowego, zawierające przeszkodę w realizacji inwestycji, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z opisanymi zasadami i wartościami planowania i zagospodarowania przestrzennego (Komentarz do art. 56, [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2019, SIP Legalis).
Organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł wydać decyzji negatywnej dla inwestora, chyba że stwierdziłby niezgodność projektowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. lub przepisami odrębnymi.
Z akt administracyjnych wynika, że inwestycja ta obejmuje montaż (budowę) stacji polegający na posadowieniu i zainstalowaniu urządzeń, położeniu kabli koncentrycznych instalacji elektrycznej oraz zawieszeniu anten typu A1 (3 szt.) i A2 (3 szt.) umożliwiających emisje w pięciu pasmach 800MHz, 900MHz 1800MHz, 2100MHz i 2600MHz. Anteny pozostaną skierowane na następujące azymuty: 60°, 180°, 300°, na wysokości 25,Om n.p.t. (z tolerancją -0/+1m). Ponadto na maszcie zostaną zainstalowane 2 anteny radioliniowe (RL1 - wysokość zawieszenia 19,0 m n.p.t. azymut 57°, oraz RL2 - wysokość zawieszenia 22,5m n.p.t. azymut 296°). Na dachu budynku na stalowym ruszcie znajdować się będzie instalacja modułów radiowych oraz urządzeń nadawczo-odbiorczych umieszczonych w szafach technicznych typu Outdoor i połączonych z antenami drogami kablowymi z kablami (fidery, światłowody, kable koncentryczne, zasilające i jumpery). Stacja jest obiektem bezobsługowym, wymagającym jedynie okresowego dozoru technicznego. W decyzji wskazano, iż wnioskowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje opisaną działkę nr [...], na której znajduje się budynek o wysokości ok. 11,5 m n.p.t. (budynek 3 kondygnacyjny nr ewid.[...] pełniący funkcję budynku przemysłowego). Wysokość instalacji - 13,8 m stanowi wysokość masztu wraz z odgromnikiem bez wysokości rampy podestu. Wysokość masztu z rampą (liczona od dachu) i odgromnikiem wynosi 14,9 m. W decyzji wskazano również, iż zamierzenie budowlane nie zmienia istniejącego zagospodarowania terenu i nie ogranicza korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Urządzenia nadawczo-odbiorcze umieszczone na dachu budynku będą jedynie uzupełnieniem infrastruktury technicznej na danym terenie. Lokalizację inwestycji organ pierwszej instancji przedstawił na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji, a wyniki analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu w załączniku nr [...] do decyzji.
Przedmiotem sporu w tej sprawie jest przede wszystkim kwestia dokonanej przez organy obu instancji kwalifikacji przedsięwzięcia. Skarżące Stowarzyszenie zarzuca, że organy nieprawidłowo podzieliły przedsięwzięcie na elementy wskazane przez inwestora i zaakceptował podane przez inwestora "tilty" w celu obejścia przepisów środowiskowych, co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, że Spółka nie miała obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia. Zdaniem Stowarzyszenia, organy naruszyły tym samym art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez niewskazanie, który przepis rozporządzenia organ stosował oraz w jaki sposób dokonał kwalifikacji przedsięwzięcia (a nie jego pojedynczych elementów), jak ustalił maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy obu instancji dokonały prawidłowej kwalifikacji powyższego przedsięwzięcia, stanowiącego instalację radiokomunikacyjną telefonii komórkowej pod względem oddziaływania na środowisko oraz określania zasięgu oddziaływania takich inwestycji.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym kryterium kwalifikowania przedsięwzięć w zakresie oddziaływania na środowisko jest moc ERIP pojedynczej anteny, a nie sumaryczna moc anten zlokalizowanych w danym sektorze, czy w całym urządzeniu (zob. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1421/12, 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2907/12, 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16 i 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1194/17 oraz wyroki WSA w Poznaniu z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1091/17, WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2017 r., II SA/Gd 101/17). Zauważyć przy tym należy, że w oparciu o tak rozumiane kryteria oceniał przedmiotowe przedsięwzięcie, w ramach postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań tej inwestycji, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. w piśmie z [...] r., znak: [...] i L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. w piśmie z [...] r., znak: [...]
Podkreślenia zatem wymaga, że w rozpoznawanej sprawie nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia § 4 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., zgodnie z którym parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
W ocenie Sądu, wykładnia językowa tego przepisu, mająca podstawowe znaczenie dla odczytania normy prawnej w nim zawartej, nie pozostawia wątpliwości, że równoważna moc promieniowana izotropowo ma być wyznaczona dla każdej anteny osobno ("dla pojedynczej anteny"). W konsekwencji odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludności będzie taka sama, nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten. Oznacza to, że skoro przepisy mówią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, trzeba skontrolować, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Dlatego też § 4 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. nie może mieć zastosowania do kryteriów kwalifikowania instalacji emitujących pola elektromagnetyczne, gdyż ze względu na charakter tych kryteriów, nie można ich sumować. Zsumowanie mocy anten sektorowych, a także anten sektorowych i anten radiolinii, stałoby w sprzeczności z jednoznacznie określonymi w § 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia kryteriami kwalifikacji przedsięwzięć radiokomunikacyjnych, jako wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Trafnie przy tym stwierdziło Kolegium, że organ administracji związany jest wnioskiem strony co do lokalizacji inwestycji oraz treścią przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów charakteryzujących przedsięwzięcie i określających jego parametry techniczne oraz zobowiązany jest orzekać zgodnie z treścią wniosku. Spółka oraz podmiot sporządzający charakterystykę przedsięwzięcia odpowiadają za prawidłowość i rzetelność przedstawionych w tych dokumentach informacji, natomiast organ administracji nie może oceniać sprawy w oparciu o kryteria, które nie wynikają bezpośrednio z przepisów prawa lub nakładać na Spółkę jako na wnioskodawcę obowiązków nieprzewidzianych w przepisach.
Zauważyć należy, że Stowarzyszenie oczekuje uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej a także wyliczenie mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Takie wymogi nie zostały jednak sformułowane w przepisach prawa. Natomiast realizacja postulatu badania odziaływania przedsięwzięcia jako całości, a nie tylko mocy pojedynczych anten, który to postulat jest co do zasady do zaakceptowania, wymagałoby przyjęcia określonych rozwiązań prawnych w tym zakresie. Co więcej, nawet gdyby przyjąć pogląd odmienny, jak czynią to niektóre sądy administracyjne, to trudno byłoby przesądzić, jaką metodologię badań należałoby w tym przypadku przyjąć. Przepisy prawa obecnie obowiązującego nie zawierają bowiem wskazówek odnoszących się do tego, w jaki sposób należałoby przeprowadzać tego rodzaju badanie. Niewątpliwie również sądy administracyjne przyjmujące odmienne zapatrywanie w analizowanej kwestii prawnej nie wskazują wymaganej w tym przypadku metodologii badań. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest zatem wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko Kolegium, że tego rodzaju skonkretyzowana procedura, oparta na rozumieniu zjawiska emisji pola elektromagnetycznego oraz technicznego sposobu funkcjonowania urządzeń systemów telefonii komórkowej, nie została dookreślona ani w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, ani w orzecznictwie sądowym.
Trafnie również Kolegium stwierdziło, że bezpośredniego oparcia w obowiązujących przepisach nie ma także przyjęcie za kryterium oceny oddziaływania anteny, technicznej możliwości jej pochylenia pod określonym kątem. Nie wiadomo, w szczególności, w jaki sposób należy ustalać moc promieniowania anten, które nakłada się lub przecina oraz czy możliwości techniczne pochylenia anteny w stopniu większym niż deklarowany, uprawniają do wyznaczenia obszaru oddziaływania tej anteny, w oparciu o maksymalny dostępny technicznie tilt i ewentualnie ze względu na to, wynikające z możliwości technicznych, hipotetyczne oddziaływanie, wykluczają możliwość lokalizacji takiej inwestycji. Jedynie konkretne i jednoznaczne wskazania zawarte w przepisach prawa, co do sposobu postępowania organów w przypadkach lokalizacji urządzeń posiadających więcej niż jedną antenę kierunkową oraz co do badania możliwości technicznych sytuowania anten, pozwalałyby na uwzględnianie, w realiach konkretnej sprawy, tych wskazań przez organy orzekające w rozstrzyganej sprawie.
Mając na uwadze wskazane argumenty, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił odmiennego stanowiska wyrażonego w omawianej wyżej kwestii w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. przykładowo wyroki NSA z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14 i 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 945/17).
Jako nieuzasadnione należy także ocenić pozostałe zarzuty skargi. Po pierwsze, w konsekwencji przyjętego wyżej stanowiska, za niezasadne uznać trzeba zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz Konstytucji, wynikające – zdaniem strony skarżącej – z wadliwego określenia kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym związane z wadliwym rozumieniem pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności". Po drugie, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności, prawidłowo je ocenił w ich całokształcie, czemu dał wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po trzecie, nie jest rzeczą Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę, ocenianie zasadności zarzutów skargi odnoszących się do popełnionych – zdaniem Stowarzyszenia – przez organy obu instancji przestępstw.
Z tych wszystkich względów, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.