II SA/Lu 509/06

II SA/Lu 509/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Witold Falczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 85 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi P. Z., A. Z., M. Z., J. Z. oraz M. Z. reprezentowanego przez opiekuna M.M. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Lu 509/06
U Z A S A D N I E N I E
Uchwałą z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] Rada Miasta zmieniła § 1 ust. 3 własnej uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie uwzględnienia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "B. – N." w ten sposób, że odrzuciła zarzut do projektu planu wniesiony przez P.Z., A. Z., M.Z., J.Z. i M. Z., będących współwłaścicielami działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 130/3, 130/5, 130/6 i 130/8.
W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że P.Z., A. Z. oraz opiekun prawny niepełnoletnich M. Z., M.Z. i J.Z. wnieśli zarzut do projektu planu, sprzeciwiając się przeznaczeniu ich działek pod tereny zielone i wnosząc jednocześnie o przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową. Rada wyjaśniła, że działki wnoszących zarzut przylegają do istniejącej obecnie ulicy G., która w projekcie planu jest ulicą zbiorczą. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. teren ten przeznaczony jest pod zieleń izolacyjną o szerokości 50 m oraz pod budowę trasy komunikacyjnej klasy GP lub S-ekspresowej. Plan musi być zgodny ze studium, dlatego działki te nie mogą być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową.
Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli P.Z., A. Z., M. Z., J.Z. i M. Z., reprezentowany przez opiekuna prawnego – M. M..
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zarzucając naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP oraz ustalenie przeznaczenia działki w sposób naruszający zasady kontynuacji istniejącej zabudowy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że wskutek podjęcia uchwały z dnia [...] lipca 2002 r. uzyskali możliwość przeznaczenia posiadanych działek na cele budowlane, bowiem Rada uwzględniła wówczas ich zarzut i dopuściła możliwość wydzielenia na powyższym terenie działek budowlanych. Odrzucenie zarzutu po upływie prawie 4 lat należy zatem uznać za niedopuszczalne ograniczenie uprawnień nabytych przez skarżących. Skarżący podnieśli ponadto, że w sąsiedztwie kilka działek zostało przeznaczonych pod zabudowę, uzasadnione jest zatem kontynuowanie istniejącej funkcji zabudowy poprzez dopuszczenie na nieruchomości skarżącego możliwości wydzielenia działek budowlanych.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Dodatkowo wyjaśniono, że uchwała z dnia [...] lipca 2002 r. nie przesądzała o przeznaczeniu działek skarżących oraz że skarżący nie mogli nabyć żadnych praw na podstawie nieobowiązującego planu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Uchwała ta podjęta została w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zmianami). Stosownie bowiem do przepisu art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpoznawanej sprawie przystąpiono do zmiany planu i dokonano zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu zmiany planu przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., tj. przed dniem 11 lipca 2003 r. Zastosowanie mieć będzie zatem ustawa z dnia 7 lipca 1994 r., powoływana w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa".
W myśl przepisu art. 24 ust. 1 ustawy każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu może wnieść zarzut.
O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 ustawy).
Jest poza sporem, że skarżący wnieśli zarzut do projektu planu miejscowego oraz że został on uwzględniony w uchwale Rady z dnia [...] lipca 2002 r. Okoliczność ta nie stała jednak na przeszkodzie podjęciu zaskarżonej uchwały, zmieniającej stanowisko Rady co do zarzutu skarżących. Należy bowiem wyjaśnić, że uchwała o uwzględnieniu zarzutu nie spowodowała nabycia przez skarżących jakichkolwiek praw. Uchwała ta nie przeznaczała nieruchomości skarżących pod budownictwo mieszkaniowe. Przeznaczenia nieruchomości na określone cele dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 1 ustawy). Ustalenia planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy). Dopóki plan nie zostanie uchwalony i nie wejdzie w życie jako akt prawa miejscowego nie można mówić o przeznaczeniu nieruchomości na określony cel. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skarżących naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych.
Uchwała z dnia [...] lipca 2002 r., uwzględniająca zarzut co do przeznaczenia nieruchomości skarżących mogła stanowić jedynie podstawę do dokonania zmian w projekcie planu, stosownie do przepisu art. 25 ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie doszło jednak, mimo uwzględnienia zarzutu, do zmiany projektu planu. Procedura planistyczna nie była bowiem kontynuowana.
Zaskarżona uchwała, zmieniająca uchwałę z dnia [...] lipca 2002 r. podjęta została w trybie przewidzianym w ustawie (art. 24 ust. 3 ustawy). Uchwała ta nie narusza także przepisów prawa materialnego.
Należy podkreślić, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ust. 1 ustawy) należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1). Swoboda planistyczna gminy nie jest jednak nieograniczona. Plan zagospodarowania przestrzennego jest uchwalany w wyniku przeprowadzenia określonej przepisami ustawy wysoce sformalizowanej procedury, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, powinna odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach prawa. Ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu w planach zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek uwzględnienia w niezbędnym zakresie i wyważenia zarówno celów i zadań publicznych (ponadlokalnych i lokalnych), jak i interesów indywidualnych (zwłaszcza prawnie chronionych). Natomiast przepis art. 1 ust. 2 ustawy nakazuje uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności:
1) wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury,
2) walorów architektonicznych i krajobrazowych,
3) wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także wymagań osób niepełnosprawnych,
4) wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury,
5) walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności,
6) potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że uprawnienia gminy do ustalania przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane. Sąd kontroluje zatem nie tylko zgodność działań planistycznych gminy z prawem, ale także to, czy gmina nie nadużywa przysługującego jej władztwa w tym zakresie.
Powyższe stwierdzenia odnoszą się nie tylko do uchwał rad gmin ustanawiających miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego, lecz także do uchwał rad gmin odrzucających zarzuty do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów zmian tych planów.
Zaskarżona uchwała podjęta została z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisu art. 1 ustawy. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie gmina nie nadużyła też przyznanego jej w przepisie art. 4 ust. 1 władztwa planistycznego. Potrzeba zmiany uchwały uwzględniającej zarzuty została dostatecznie uzasadniona. Jak trafnie zwraca uwagę organ projekt planu powinien być spójny z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy). Wobec dokonania w 2003 r. korekty studium konieczna była także odpowiednia zmiana projektu planu. W studium bowiem teren, na którym znajdują się działki skarżących przeznaczony został pod zieleń izolacyjną z powodu planowanej budowy trasy komunikacyjnej klasy "GP", (ruchu przyspieszonego) lub "S" (ekspresowej). Realizacja nowego ciągu komunikacyjnego ma umożliwić wyłączenie ruchu tranzytowego z miasta, co usprawni komunikację i jednocześnie ochroni zabudowę mieszkaniową w centrum miasta przed uciążliwością zwiększonego ruchu tranzytowego. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały, odwołujące się do ustaleń studium odpowiada wymogom przepisu art. 24 ust. 3 ustawy. Rada wskazała również, że brak planu rodzi niebezpieczeństwo wydawania decyzji o warunkach zabudowy, które – z uwagi na sąsiedztwo istniejących już dwóch budynków - dopuszczać będą zabudowę w pasie przewidzianym w studium pod zieleń izolacyjną.
Nie jest trafny zarzut skarżących, że zaskarżona uchwała narusza zasadę kontynuacji istniejącej zabudowy. Fakt istnienia w bliskim sąsiedztwie kilku zabudowań nie przesądza o niedopuszczalności przeznaczenia terenu pod budowę nowej drogi, a w związku z tym ustalenia pasa zieleni izolacyjnej o określonej szerokości. Należy zauważyć, że większość nieruchomości na terenie objętym zmianą studium to tereny rolne, łąki i pastwiska. Są to działki położone na obrzeżu miasta, gdzie występuje tylko pojedyncza zabudowa mieszkaniowa.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)