II SA/Lu 50/07

II SA/Lu 50/07 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom
Maciej Kierek
Witold Falczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 12 ust.7, 32 ust.4, 33, 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
art.122 pkt.3, 124, 6 pkt.3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 718
art. 32 ust.4 pkt.2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 125 par.1 pkt.2, 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje [...] K. S. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która to kwota obejmuje również należny podatek od towarów i usług.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 kpa zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Gminie pozwolenia na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia kat. XXVI, według indywidualnego projektu budowlanego, z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi dla wsi: B., K. W. R., W.R., R., gm. L. na 755 działkach gruntu szczegółowo w decyzji wymienionych.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 21 czerwca 2006 roku Gmina wystąpiła z wnioskiem do Starostwa Powiatowego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi dla wsi: B., K. W. R., W. R. i R. Gmina L.
Wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, zawiadamiając strony postępowania. W ustawowym terminie uwag i zastrzeżeń nie zgłoszono. Jednakże inwestor w dniu 22 sierpnia 2006 r. złożył ponownie wniosek, jako uzupełnienie do wniosku z dnia 21 czerwca 2006 roku informując organ, iż rezygnuje z wnioskowanych wcześniej przyłączy i wewnętrznych instalacji do działek nr 527/2 i 528/2 (obręb nr 3 B.) bez uzasadnienia powyższego wniosku. Do wniosku uzupełniającego inwestor dołączył aktualizację projektu budowlanego w zakresie przedmiotowej inwestycji. Między innymi zostały wyłączone przyłącza na działkach nr 527/2 i 528/2.
Dołączony do wniosku projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 32 i 33 ustawy Prawo budowlane. Inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane poprzez złożenie oświadczenia, zgodnie z wzorem oświadczeń określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2004 roku Nr 242 poz. 2421). Przedmiotowa inwestycja nie podlega przepisom ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jest zgodna z ustaleniami zawartymi w planie przestrzennego zagospodarowania Gminy.
Z powyższą decyzją nie zgodził się R.U.. W odwołaniu skarżący podał m.in., że po otrzymaniu w dniu 24 lipca 2006 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na ww. budowę zgłosił się do Starostwa Powiatowego. Po obejrzeniu projektów zgłosił zastrzeżenia co do przebiegu sieci gazowej przez swoje nieruchomości nr 528/2 i nr 653/2 oraz zakwestionował przebieg sieci. Ponadto, R.U. stwierdził, że inwestor w dniu 22 sierpnia 2006 r. uzupełnił wniosek o pozwolenie na budowę gazociąg i pomimo, że zmiana we wniosku dotyczyła m.in. jego działki ( zrezygnowano z prowadzenia przyłączy do działek nr 527/2 i 528/2 nie zawiadomiono go o tym. Zdaniem skarżącego, inwestor nie mógł wykazać prawa do dysponowania. nieruchomością nr 528/2, ponieważ on jako właściciel nie wyraził zgody na kolejne proponowane przez inwestora lokalizacje przyłącza gazowego na działce R.U. nie zgodził się z faktem, że nie uzasadniono nowego wniosku o pozwolenie na budowę. Podnosił, że zmiana w projekcie polegająca na rezygnacji z przyłączy do nieruchomości nr 528/2 i 527/2 nie została uzgodniona przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji.
Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia [...]listopada 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane "...przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprowadza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7...".
Organ I instancji prawidłowo dokonał sprawdzeń, do których obliguje przytoczony wyżej artykuł Prawa budowlanego.
Cytowana ustawa określa również w art. 32 ust. 4 pkt 2, że "... pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".
Podkreślono, że rozpoznając sprawę o pozwolenie na budowę, organy administracji obowiązane są wyjaśnić, czy wymóg złożenia oświadczenia został spełniony, ale wyjaśnienie tej okoliczności nie może się ograniczać jedynie do sprawdzenia, czy oświadczenie zostało złożone, bez jakiejkolwiek oceny jego treści. Jest to szczególnie istotne w przypadku stosunków obligacyjnych oraz w przypadku współwłasności. Każdorazowo zatem, w przypadku gdy uzyskanie pozwolenia na budowę inwestycji liniowej wiąże się z koniecznością uzyskania zgody właścicieli nieruchomości, przez które jest prowadzona inwestycja, obowiązkiem organów administracji państwowej jest wyjaśnienie, czy inwestor posiada zgodę właścicieli tychże nieruchomości.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 czerwca 2006 r. Gmina wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi dla wsi B., K. W. R., W. R. i R., m.in. na działkach nr 528/2 i 653/2, których właścicielem jest R.U.. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę i dokumentami wymaganymi ustawą Prawo budowlane inwestor dołączył decyzje Starosty, na mocy których ograniczono sposób korzystania z nieruchomości gruntowych na podstawie art. 122 pkt 3, art. 124 i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Jedna z decyzji z dnia [...] maja 2006r., Nr [...] dotyczyła własności R.U. tj. działek nr 528/2 i 653/2. Ponieważ Wojewoda uchylił powyższą decyzję organu I instancji - Starosta decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. ponownie ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowych, a Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2006 r. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W aktach sprawy znajduje się oświadczenie, podpisane przez Wójta Gminy o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, przez które jest prowadzona przedmiotowa inwestycja. Z oświadczenia wynika, że Wójt Gminy posiada prawo do dysponowania nieruchomością R.U. nr 528/2 i 653/2 wynikające z ograniczonego prawa rzeczowego.
W toku prowadzonego postępowania pismem z dnia 5 lipca 2006 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o planowanej inwestycji wskazując, że w terminie 14 dni można wnosić zastrzeżenia do zastosowanych rozwiązań. Zainteresowane strony wniosły uwagi do przedłożonego projektu i ustalono zasady prowadzenia sieci satysfakcjonujące właścicieli działek ( inwestor nie uzgodnił wspólnego stanowiska w kwestii prowadzenia przyłącza jedynie z R.U.).
Niezależnie od powyższego inwestor pismem z dnia 22 sierpnia 2006r. uzupełnił pierwotny wniosek o pozwolenie na przedmiotową budowę złożony w dniu 21 czerwca 2006r. i wniósł o wyłączenie dwóch działek – nr 527/2 (własność W.R.) i 528/2 (własność R.U.) z procedury zmierzającej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę sieci gazowej. Jak wynika z korekty naniesionej kolorem zielonym przez projektanta w dniu 22 sierpnia 2006r. - wykreślono przyłącza do działek nr 527/2 i 528/2.
Z dokumentów przedstawionych wraz z odwołaniem przez skarżącego wynika, że mimo przedstawianych kilku wariantów prowadzenia przyłącza przez nieruchomość nr 528/2 - inwestor nie doszedł do porozumienia z właścicielem co do lokalizacji przyłącza i w rezultacie zrezygnował z prowadzenia inwestycji po działce nr 528/2, a w konsekwencji, również po działce nr 527/2, do której prowadzono przyłącze od nieruchomości nr 528/2. Natomiast w oparciu o decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, przeprowadzono sieć gazową przez działkę nr 653/2, rezygnując jednocześnie z tej możliwości w przypadku działki nr 528/2.
Odpowiadając na zarzuty skarżącego dotyczące braku uzasadnienia z powodu rezygnacji przez inwestora z przyłącza do jego działki organ wyjaśnił, że tylko od inwestora zależy zakres inwestycji i tylko on określa zamiar inwestycyjny we wniosku o pozwolenie na budowę. Do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego należy, po spełnieniu wymogów prawa – wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnej z wnioskiem inwestora. Organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają możliwości ingerencji w projekt, narzucania rozwiązań technicznych i zakresu inwestycji. Sprawa porozumienia skarżącego z inwestorem co do sposobu prowadzenia inwestycji nie leży w kompetencjach służb architektoniczno-budowlanych i nie podlega ich weryfikacji.
Decyzja o pozwoleniu na omawianą budowę została wydana zgodnie z wnioskiem inwestora, po działkach w stosunku do których inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie braku uzgodnienia skorygowanego projektu z Zakładem Uzgodnienia Dokumentacji stwierdzono, że uzgodnieniu podlegają nowe rozwiązania projektowe, natomiast rezygnacja z wcześniej uzgodnionych zamierzeń, a więc tym samym zmniejszona ilość potencjalnych kolizji nie wymaga odrębnego uzgodnienia.
W obszernej skardze na powyższe rozstrzygnięcie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, nie sprecyzowanej co do wniosków, R.U. zakwestionował tryb postępowania organów administracji w sprawie.
W szczególności zaskarżył "... spektakularne, nieobiektywne przeprowadzenie rozprawy w dniu 10.10.2006 r. przez wówczas byłego Kierownika Oddziału Gospodarki Nieruchomości Pana L.O. wg spisanego protokołu rozprawy...".
Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu brak wnikliwości przy rozpoznawaniu sprawy i poświadczenie nieprawdy poprzez czynienie mu (skarżącemu) zarzutu z powodu braku porozumienia z inwestorem co do wykonania przyłącza do działki Nr 528/2. Krytykuje też warianty przeprowadzenia przyłącza do tej działki.
R.U. twierdzi, że to inwestor (Wójt Gminy) nie chciał dojść z nim do porozumienia. Zarzuca nadto, że składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Wójt podawał nieprawdę, gdyż pierwsza decyzja Starosty ograniczająca skarżącemu sposób korzystania z przedmiotowych nieruchomości gruntowych została przez organ odwoławczy uchylona.
Zdaniem skarżącego decyzja udzielająca inwestorowi pozwolenie na budowę została wydana przedwcześnie, bez czekania na rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jego skargi na decyzję w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
W pismach z dnia 2 kwietnia 2007 r. i 12 marca 2007 r. (złożonym w WSA w Lublinie 11 kwietnia 2007 r.) R.U. domagał się zawieszenia postępowania w toczących się przed Sądem trzech sprawach z jego skargi (tj. w sprawie niniejszej, w sprawie dot. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości – sygn. II SA/Lu 1000/06 i w sprawie dot. sprostowania oczywistej omyłki - sygn. II SA/Lu 74/07) do czasu rozstrzygnięcia w postępowaniu karnym jego zarzutów dotyczących "fałszerstw intelektualnych" i poświadczenia nieprawdy w trakcie postępowań administracyjnych związanych z przedmiotową inwestycją.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , organ I instancji wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji dokonał prawidłowo sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, pozwoleń, uzgodnień i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.
Obowiązek dokonania powyższych czynności nakłada na organ administracji przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Wobec spełnienia także innych wymogów formalnych określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy).
W myśl art. 4 ustawy , każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Nie budzi wątpliwości zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej Nr XIX/48/87 z dnia 30 marca 1987 r., następnie nowelizowanego uchwałami Rady Gminy: z dnia 17 maja 1999 r. Nr VII/49/99 (I etap) i z dnia 13 marca 2000 r. Nr XVII/94/2000 (II etap). Według zapisów tego planu projektowana sieć gazowa we wsi B. (gdzie znajdują się działki skarżącego) przebiega przez tereny oznaczone symbolami: MR – mieszkalnictwo rolnicze, RP – uprawy polowe, UP – usługi publiczne, R- rzemiosło, MN – zabudowa niska, KDG – drogi gminne, KDW – droga wojewódzka, KDL – drogi lokalne. Powyższy plan w § 2 pkt 3 w poszczególnych terenach dopuszcza lokalizacje, w sposób itp. Jak stwierdzają autorzy projektu budowlanego ( w jego części opisowej) projektowany gazociąg zlokalizowany jest w pasie nie kolidującym z istniejącym zagospodarowaniem terenu.
Chybione są zarzuty skargi kwestionujące prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki Nr 653/2 stanowiącej własność R.U.
Wbrew twierdzeniom skarżącego złożone w tym względzie w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie Wójta Gminy zgodne jest z prawdą.
Jak wynika z akt sprawy Starosta decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 122 pkt 3, art. 124 i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki Nr 528/2 i nr 653/2 położonych w B. przez zezwolenie Wójtowi Gminy na przeprowadzenie przez nie rurociągu gazu do zasilania w gaz mieszkańców wsi: B., W.R., Kol. W. R. i R. gminie L.
Wprawdzie decyzja ta w wyniku odwołania R. U. została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...], jednakże w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę dnia 25 maja 2006r. była ona prawnie skuteczna ze względu na nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wypada zauważyć, że kolejną decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r Nr [...] Starosta ponownie ograniczył prawo własności wymienionych działek R. U., która to decyzja również zaopatrzona była rygorem natychmiastowej wykonalności, a Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z powyższego wynika, że w czasie wydawania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ([...]sierpnia 2006 r., gdy wydana była decyzja pierwszoinstancyjna, obowiązywała decyzja o ograniczeniu prawa własności z [...] sierpnia 2006 r., której nadany był rygor natychmiastowej wykonalności, zaś w dniu 14 listopada 2006 r., gdy wydana była decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, decyzja o ograniczeniu prawa własności była ostateczna w administracyjnym toku instancji).
Fakt wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego w sprawie ograniczenia własności nieruchomości nie tamował rozstrzygnięcia przez Wojewodę sprawy pozwolenia na budowę. Należy przy tym zauważyć, że według stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu skargi ( w niniejszej sprawie), skarga w sprawie dotyczącej ograniczenia prawa własności została wniesiona 29 listopada 2006 r., a więc w dacie wydania decyzji zaskarżonej fakt ten jeszcze nie miał miejsca. Niezasadne jest w tej sytuacji również powoływanie się na wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ograniczenia prawa własności, co nastąpiło postanowieniem Wojewody z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...].
W świetle orzecznictwa sądowego decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego ( w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. – Dz.U. nr 80, poz. 718) (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r. sygn. SA/Rz 1635/00 nie publ.).
Także w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać również z administracyjno-prawnego tytułu, a w szczególności decyzja starosty wydana w trybie art. 124 ust. 1 Pr. bud. wskazuje na prawo, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud. (E. Radziszewski, Prawo budowlane – Przepisy i komentarz, Warszawa 2006 , s. 120- 121; Ustawa o gospodarce nieruchomościami – Komentarz pod red. G.Bieńka, Warszawa 2005, s. 419).
Jeżeli chodzi o kwestię modyfikacji wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dokonanej dnia 22 sierpnia 2006 r. a polegającej na rezygnacji z prowadzenia przyłącza do działki Nr 528/2 oraz działki nr 527/2 (nie stanowiącej własności skarżącego) to należy zgodzić się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zakres inwestycji zależy jedynie od zamierzeń inwestora i tylko on określa go we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie zgodności z prawem planowanej inwestycji.
Organ ten może jedynie uwzględnić wniosek inwestora bądź wydać decyzję odmowną. Nie może natomiast narzucać inwestorowi rozwiązań technicznych, ani ingerować w zakres inwestycji.
Zdaniem Sądu zmiana wniosku i zmiana projektu polegająca na rezygnacji z jednego przyłącza nie wymagała uzgodnienia z Zakładem Uzgadniania Dokumentacji. Uzgodnieniu podlegają bowiem nowe rozwiązania projektowe.
Ograniczenie inwestycji w niniejszej sprawie nie spowodowało konieczności wprowadzenia takich rozwiązań. Skoro zaś inwestor posiadał uzgodnienie projektu w większym zakresie, to należy uznać, że jest ono tym bardziej wystarczające dla uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej sieci gazowej zmniejszonej o jedno przyłącze.
Obojętne są przy tym z prawnego punktu widzenia przyczyny ograniczenia zamiaru budowlanego przez inwestora. Zbędne jest zatem donoszenie się do wywodów skargi kwestionujących stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przyczyna tą był brak możliwości porozumienia inwestora ze skarżącym odnośnie lokalizacji gazociągu na działce Nr 528/2. Zbędna jest także ocena stanowiska skarżącego krytykującego rozważane przez inwestora (przed złożeniem wniosku) warianty przebiegu gazociągu przez działkę Nr 528/2, skoro ostatecznie przedmiotowa inwestycja nie objęła tej działki.
Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Jeżeli chodzi o zarzut co do sposobu przeprowadzenia rozprawy w dniu 10 października 2006 r., to z akt sprawy nie wynika, by rozprawa taka w sprawie niniejszej miała miejsce. Należy zauważyć, że postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wydaniem decyzji dnia [...] sierpnia 2006 r., zaś odwołanie R.U. wraz z aktami sprawy przekazane zostało do Urzędu Wojewódzkiego dnia 23 października 2006 r. (data wpływu - k. 8 akt adm. II inst.). Rozprawa w dniu 10 października 2006 r. odbyła się natomiast – jak to wskazano w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia [...] października 2006 r. [...] – w sprawie dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Okoliczności związane z przeprowadzeniem tej rozprawy nie podlegają zatem ocenie w sprawie niniejszej.
Nie mógł być również uwzględniony złożony już po zamknięciu rozprawy wniosek o zawieszenie postępowania, gdyż złożone przez skarżącego materiały mające go uzasadniać stanowią w większości pisma R. U. kierowane do organów prokuratury i sądów różnych instancji. Nie wynika zaś z nich, by komukolwiek został postawiony w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w niniejszej spawie zarzut fałszowania dokumentów bądź poświadczenia nieprawdy. Należy też podnieść, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) ma charakter fakultatywny. Zdaniem Sądu przedstawione przez skarżącego materiały nie uzasadniały zawieszenia postępowania w sprawie.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 250 ppsa oraz 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.)Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu stosowne wynagrodzenie.