II SA/LU 465/04

II SA/Lu 465/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-01-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Krystyna Sidor /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.3 pkt.8
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.7, 77 par.1, 80, 107 par.3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt.1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal-sprawozdawca Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] Nr [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz R. Ś. kwotę 300/trzysta /złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz art. 104 § 1 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał R.Ś. rozbiórkę nawierzchni zjazdu do garażu na terenie posesji przy ul. M..
W świetle uzasadnienia decyzji, motywy rozstrzygnięcia organu były następujące:
- decyzją z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] nakazano R. Ś. wykonanie (w terminie do dnia 30 października 2003 r.) określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni przedmiotowego zjazdu do stanu zgodnego z prawem poprzez przedłożenie odpowiednich rysunków zawierających plan sytuacyjny i przekroje (spełniających warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz dokonanie przeróbek zjazdu w przypadku, gdy aktualny stan faktyczny odbiega od sporządzonej dokumentacji;
- przeprowadzona w dniu 2 kwietnia 2004 r. kontrola wykazała, że istniejący zjazd nie odpowiadał przedłożonej dokumentacji; zatem obowiązek wynikający z wyżej wymienionej decyzji nie został przez inwestora wykonany:
- przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zobowiązywał organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części – w razie niewykonania nałożonych obowiązków określonych decyzją wydaną na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Po rozpatrzeniu odwołania R. Ś. z dnia 11 maja 2004 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego– decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że inwestor w maju 2002 r. samowolnie wykonał zjazd, którego stan – zgodnie z wydaną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. – należało doprowadzić do stanu zgodnego z przedłożoną dokumentacją. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 2 kwietnia 2004 r. ustalono jednak, że stan zjazdu nie odpowiada wymogom określonym w sporządzonej dokumentacji, a zatem nie wykonano nałożonego przez organ I instancji – obowiązku.
Z tego względu zarzuty odwołującej się, twierdzącej, że nie mogła dokonać niezbędnych zmian i przeróbek w określonym terminie (z uwagi na niekorzystne warunki meteorologiczne) – nie zasługiwały na uwzględnienie, zwłaszcza, że oświadczenie o zobowiązaniu się do wykonania obowiązków zostało złożone po upływie siedmiu miesięcy od wyznaczonego terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R.Ś. podniosła, że decyzja organu jest dla niej krzywdząca, ponieważ niedociągnięcia w wykonaniu nawierzchni zjazdu nie są tak duże, aby nakazywać jego rozbiórkę.
Skarżąca zwróciła uwagę, iż Komisja z Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego pozytywnie zaopiniowała wykonanie nawierzchni zjazdu.
W odpowiedzi na skargę, organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że orzekający organ nie ustalił i nie wyjaśnił dokładnie na czym polegała niezgodność wykonanej nawierzchni zjazdu z dokumentacją techniczną przedłożoną przez skarżącą. W aktach sprawy figurował protokół z przeprowadzonej w dniu 2 kwietnia 2004 r. przez organ I instancji kontroli, nie odzwierciedlający jednak rzeczywistego stanu nawierzchni zjazdu. Ustalenia poczynione w trakcie kontroli nie dawały również odpowiedzi na pytanie czy stan techniczny zjazdu w sposób istotny odbiegał od sporządzonej dokumentacji i stwarzał przez to zagrożenie dla osób korzystających z drogi osiedlowej w tym chodnika przy ul. M..
Stosownie do art. 7 kpa obowiązkiem orzekających organów było podjęcie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu stan techniczny zjazdu nie został należycie ustalony przez organ. Dokumentujący stan techniczny zjazdu protokół z oględzin był zbyt ogólnikowy i lakoniczny, aby można było rozważać czy zachodziły przesłanki do orzekania o rozbiórce zjazdu. W świetle omawianego protokołu, ustalenia poczynione przez organ wynikały z "przybliżonych pomiarów". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na wyniki kontroli z dnia 2 kwietnia 2002 r. stwierdził, że "istniejący zjazd nie odpowiada przedłożonej przez inwestora dokumentacji" Organ przy tym nie określił w decyzji na czym polega owa niezgodność stanu technicznego zjazdu z opracowaną dokumentacją. W decyzji z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] organ nakazywał wykonać określone czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni zjazdu do garażu na terenie posesji w granicach działki i pasa ulicznego – do stanu zgodnego z prawem. Należy zwrócić uwagę, że organ posłużył się pojęciem remontu nawierzchni zjazdu. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), za remont uznaje się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego.
Zagadnienie, na czym polegały roboty budowlane związane z remontem zjazdu, nie zostało przeanalizowane przy orzekaniu o nakazie rozbiórki zjazdu, pomimo, że organ w swoim rozstrzygnięciu główny nacisk położył na niewykonanie przez skarżącą obowiązków określonych w decyzji z dnia [...] września 2003 r.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć całość materiału dowodowego. Stosownie do art. 80 kpa, wprowadzającego zasadę swobodnej oceny dowodów, organ administracji publicznej powinien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
W tej sytuacji zasadny był zarzut skarżącej twierdzącej, iż niedociągnięcia w wykonaniu nawierzchni zjazdu nie są rażąco duże, aby decydować o jego rozbiórce.
Niezależnie od stwierdzonych uchybień proceduralnych związanych z przeprowadzonym postępowaniem dowodowym (uchybień polegających na naruszeniu norm określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa) jakie miały miejsce w trakcie postępowania administracyjnego w tej sprawie, zastrzeżenia Sądu budziła sama redakcja decyzji nakazującej rozbiórkę zjazdu. Powstaje bowiem wątpliwość, co było przedmiotem nakazanej rozbiórki czy sam dojazd do garażu na terenie działki należącej do skarżącej, czy też tylko ta część zjazdu zlokalizowana poza działką, znajdującą się w obrębie ulicy M. , w ciągu chodnika.
Nakaz rozbiórki obiektu powinien być precyzyjnie zredagowany, aby strona wiedziała jaka jest treść obowiązku podlegającego wykonaniu. Niestety zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało sformułowane w sposób wykluczający wątpliwości, czego ono dotyczy i jakie obowiązki zostały w tym przypadku nałożone na stronę. Precyzja sformułowań była rzeczą niezbędną wykluczającą możliwość różnej interpretacji nałożonego na skarżącą obowiązku.
Samo uzasadnienie decyzji nakazującej rozbiórkę zjazdu nie wyjaśniało również powstających w tym zakresie niedomówień i stawiało pod znakiem zapytania skuteczność ewentualnej egzekucji nałożonych na skarżącą obowiązków związanych z rozbiórką zjazdu.
Z tego względu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie czyniły zadość wymogom określonym przez ustawodawcę w art. 107 § 3 kpa.
Stosownie do art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W świetle przedstawionych rozważań Sąd uznał, że orzekające organy naruszyły obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – w stopniu mającym wpływ na wynik niekorzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącej.
Z tych też względów obie decyzje podlegały uchyleniu przez Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do art. 152 cyt. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania uzasadniał przepis art. 200 wyżej wymienionej ustawy.