II SA/Lu 445/06

II SA/Lu 445/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Joanna Cylc-Malec /sprawozdawca/
Krystyna Sidor
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 1164/06 - Postanowienie NSA z 2006-11-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 par.3, 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia określonych obowiązków oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. i J. S., A. M. oraz M. i J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2005 r. nakładającej na M. K., J. K. i A.M. obowiązek usunięcia obrzeży betonowych (krawężników) z konstrukcji drogi dojazdowej (sięgacza) na działce nr 672/18 w miejscowości P. gmina G. w terminie do 31 marca 2006r. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podał, że wyrokiem z dnia 21 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładającą na M. i J. K. oraz A. M. obowiązek usunięcia obrzeży betonowych z konstrukcji drogi dojazdowej na działce o numerze ewidencyjnym 672/18 w P.. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na pominięcie w postępowaniu A. i B.S. jako strony w rozumieniu art. 28 kpa.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji nakazał inwestorom usunięcie obrzeży betonowych z drogi usytuowanej na działce Nr 672/18 w P.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyjęte zgłoszenie z dnia 5 maja 2004 r. dotyczące utwardzenia nawierzchni drogi tłuczniem kamiennym nie precyzowało sposobu wykonania robót. Natomiast wykonanie robót dodatkowych polegających na obustronnym wbudowaniu wzdłuż utwardzenia obrzeży betonowych, jest zakresem wykraczającym poza objęty zgłoszeniem.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A. i J.S. sprzeciwili się potraktowaniu wykonanych robót jako odstępstwo od dokonanego zgłoszenia.
Wskazali na nie uzgodnienie robót ziemnych z ZUD i brak nadzoru w budowie. Żądali rozbiórki drogi, nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania dokumentacji projektowej i zastosowania sankcji karnych. Z kolei A. M. oraz M. i J. K. w swoich odwołaniach podkreślili, że dokonali zgłoszenia robót budowlanych w Starostwie Powiatowym. Zgłoszenie nie określało sposobu wykonania robót, a tym samym nie zabraniało przyjętego sposobu zagęszczenia przy użyciu obrzeży. Wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji jako jednostronnej i krzywdzącej. Organ drugiej instancji rozpoznając sprawę ponownie przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Oględziny przeprowadzone w dniu 21 lutego 2006 r. wykazały usunięcie obrzeży wzdłuż działki Nr 672/18 stanowiącej drogę dojazdową do posesji inwestorów. Obrzeża ułożone wzdłuż nawierzchni asfaltowej drogi gminnej oraz utwardzenie działki 672/16 wykraczające poza jej granice, w ocenie organu nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania. Prawo budowlane nie normuje postępowania w sytuacji przekroczenia granicy przy realizacji robót budowlanych. Każdorazowo ochrona własności regulowana jest przez przepisy prawa cywilnego i do ich rozpoznawania powołane są sądy powszechne.
Zdaniem organu orzekającego, skoro przestał istnieć obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania to postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa).
W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. S. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, "orzeczenie co do istoty sprawy" oraz zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztów postępowania według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że inwestorzy przekroczyli powierzchnię budowanej drogi (w stosunku do powierzchni wskazanej w zgłoszeniu), zaś zgłoszenia zamiaru budowy dokonali bez zgody pozostałych współwłaścicieli drogi.
Ponadto skarżący cytuje stwierdzenie, których organy administracji użyły w swoich rozstrzygnięciach, zarzucając niekonsekwencję decyzji organu pierwszej instancji w zakresie przyjęcia przez ten organ, iż roboty budowlane zrealizowane zostały jedynie z naruszeniem dokonanego zgłoszenia. Zdaniem skarżącego błędnie uznano za przedmiot prowadzonego postępowania jedynie część drogi pozostającej w granicach działki Nr 672/18, pomijając część wybudowanej na działce Nr 672/17, będącej własnością jednego ze współwłaścicieli drogi .
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W sprawie niniejszej należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Organ pierwszej instancji nałożył na A. M. oraz M. i J. K. obowiązek usunięcia obrzeży betonowych (krawężników) z konstrukcji drogi dojazdowej (sięgacza) na działce Nr 672/18 w miejscowości P., gmina G. w terminie do dnia 31 marca 2006 r. Według ustaleń organu drugiej instancji, który przeprowadził oględziny, obrzeża zostały usunięte, a zatem prawidłowo przyjęto, że podstawą rozstrzygnięcia jest art. 105 § 1 kpa. Stosownie do dyspozycji tego przepisu bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, wtedy gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.
Odnosząc powyższe stwierdzenia do przedmiotu niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż wobec wykonania przez uczestników postępowania nałożonych na nich obowiązków, taka sytuacja zaistniała właśnie w rozpatrywanej przez Sąd sprawie.
Co do pozostałych zarzutów skarżącego zawartych w skardze stwierdzić należy co następuje:
Pozostawienie obrzeży w pasie drogowym drogi gminnej organ orzekający słusznie uznał za prawidłowy. Jak wynika bowiem ze złożonych do akt administracyjnych dokumentów tj. decyzji z [...] sierpnia 2003 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w zakresie modernizacji drogi gminnej (s. 72-73) oraz wypisu z projektu (k.74) - obrzeża te przewidziane były w projekcie.
Natomiast podnoszona przez skarżącego kwestia utwardzenia działki Nr 672/17 nie była przedmiotem postępowania administracyjnego.
Również wbrew twierdzeniom zawartym w skardze prawidłowo odmówiono skarżącemu uzupełnienia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2006 r. co do rozstrzygnięcia. Organ orzekający przytoczył poprawnie podstawę prawną swojego postanowienia, tym bardziej, że we wniosku o uzupełnienie decyzji skarżący i jego małżonka zawarli szereg stwierdzeń sformułowanych jako pytania, nie mające związku z niniejszą sprawą. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w niniejszej sprawie wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Mając zatem na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Dodatkowo podkreślić należy, że wniosek uczestniczki postępowania A.S. o odroczenie rozprawy z powodu choroby, nie zasługiwał – zdaniem Sądu – na uwzględnienie, zmierzałby bowiem do przedłużenia postępowania.
Na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. matka skarżącego J.S. złożyła jego wniosek o odroczenie rozprawy. We wniosku tym skarżący podnosił, iż chciałby przedstawić dodatkowe okoliczności mogące mieć wpływ na orzeczenie w niniejszej spawie.
Mimo upływu miesiąca (do dnia ogłoszenia orzeczenia) skarżący dowodów takich nie przedstawił, nie stawił się także na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r., mimo prawidłowego powiadomienia go o tym terminie.
Sąd mógłby na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Dlatego też Sądu uznał, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona i zamknął rozprawę, a z uwagi na fakt, iż jak już wyżej podkreślono zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zarówno procesowego, jak i materialnego – na podstawie art. 151 wyżej cytowanej ustawy – skargę oddalił,.