II SA/LU 440/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w LublinieLublin2006-05-30
NSAAdministracyjneŚredniawsa
zasiłek rodzinnyświadczenia rodzinnepomoc społecznapostępowanie administracyjnedopuszczalność skargiostateczność decyzjisąd administracyjny

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę K.P. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej dotyczącą zasiłku rodzinnego, uznając ją za niedopuszczalną z powodu braku ostateczności decyzji pierwszej instancji.

K.P. złożyła skargę do WSA na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie zasiłku rodzinnego, która została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Sąd uznał jednak skargę za niedopuszczalną, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji nie była ostateczna, gdyż nie została wydana przez ministra lub SKO, a zatem nie mogła być bezpośrednio zaskarżona do sądu administracyjnego.

Sprawa dotyczyła skargi K.P. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej odmawiającą przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków. Organ odwoławczy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, argumentując, że córka skarżącej nie spełniała kryteriów ustawowych dotyczących kontynuacji nauki w szkole. K.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "szkoły". Sąd, po wezwaniu do sprecyzowania przedmiotu skargi, uznał ją za niedopuszczalną. Podstawą odrzucenia było stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji nie była ostateczna, ponieważ nie została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, do sądu administracyjnego mogą być zaskarżone jedynie decyzje ostateczne, czyli te, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. W związku z tym, sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, decyzja organu pierwszej instancji, od której służy odwołanie do organu odwoławczego, nie jest decyzją ostateczną i nie może być bezpośrednio zaskarżona do sądu administracyjnego, chyba że została wydana przez ministra lub SKO.

Uzasadnienie

Sąd powołał się na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz na art. 16 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być tylko decyzje ostateczne, czyli te, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Decyzja organu pierwszej instancji nie była ostateczna, gdyż nie została wydana przez ministra lub SKO.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odrzucono_skargę

Przepisy (8)

Główne

PPSA art. 58 § 1

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pomocnicze

k.p.a. art. 15

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 16 § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 16 § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

u.ś.r. art. 6 § 1

Ustawa o świadczeniach rodzinnych

u.ś.r. art. 3 § 18

Ustawa o świadczeniach rodzinnych

u.ś.r. art. 9 § 1

Ustawa o świadczeniach rodzinnych

u.s.o. art. 9 § 1

Ustawa o systemie oświaty

Argumenty

Skuteczne argumenty

Decyzja organu pierwszej instancji nie była ostateczna, ponieważ nie została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, a zatem nie mogła być bezpośrednio zaskarżona do sądu administracyjnego.

Godne uwagi sformułowania

Do istoty dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być tylko decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji.

Skład orzekający

Wojciech Kręcisz

przewodniczący sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Ugruntowanie zasady niedopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznych organów pierwszej instancji."

Ograniczenia: Dotyczy spraw, gdzie decyzja pierwszej instancji nie została wydana przez ministra lub SKO.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej związanej z dopuszczalnością skargi, co jest istotne dla prawników procesowych, ale mniej interesujące dla szerszej publiczności.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
II SA/Lu 440/06 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wojciech Kręcisz, , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku, w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie K. P. od decyzji z dnia [...] r., Nr [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej odmawiającej jej przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, rozpoczęcia roku szkolnego i podjęcia przez dziecko nauczania w szkole poza miejscem zamieszkania na dziecko A. N. decyzją dnia [...]r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uzasadniając powyższą decyzję podniósł, że córka K. P. – A. K. N. mimo uczęszczania do Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych nie spełnia kryterium określonego wart. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) to jest nie kontynuuje ona nauki w szkole w znaczeniu, jakie pojęciu temu nadaje art. 3 pkt 18 powyższej ustawy w związku, z czym K. P. nie przysługuje prawo do otrzymania zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku. Organ odwoławczy zauważył również, że Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych nie zostało wymienione w katalogu szkół ponadgimnazialnych zawartym wart. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Oz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572).
W terminie otwartym do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego K. P. wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo z dnia 10 kwietnia 2006 r. zatytułowane "Skarga", w którym domaga się ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "szkoły" użytemu wart. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych i tym samym rozstrzygnięcia sporu, jaki w sprawie niniejszej powstał pomiędzy nią a organami administracji obu instancji, co do znaczenia tego pojęcia na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., Nr [...;].
K. P. wezwana do sprecyzowania przedmiotu swojej skargi poprzez wskazanie numeru i daty skarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczeniu organu, którego działanie lub bezczynność skarży w piśmie z dnia 26 maja 2006 r. oświadczyła, że skarży decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu [...] r., Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga K. P. podlega odrzuceniu.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że K. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję organu administracji pierwszej instancji po rozpoznaniu przez organ administracji drugiej instancji odwołania od niej.
Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Do istoty dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Oznacza to, że zgodnie z tą zasadą od decyzji, postanowienia lub innego aktu stosowania prawa organu administracji pierwszej instancji przysługuje środek odwoławczy do organu administracji drugiej instancji (organu odwoławczego) nie zaś do sądu administracyjnego.
Ponadto z art. 16 § 1 i 2 k.p.a. stanowiącego, że decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne (§ 1) oraz, iż decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem (§ 2) wynika, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być tylko decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Takimi decyzjami są decyzje organu administracji drugiej instancji. Decyzje wydane przez organ administracji pierwszej instancji mają walor ostateczności a więc nie służy od nich odwołanie w administracyjnym toku instancji jedynie wówczas, gdy wydane zostały przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze.
W sprawie niniejszej decyzja organu pierwszej instancji nie została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze w związku, z czym nie jest to decyzja ostateczna i nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.
.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI