II SA/LU 433/06

II SA/Lu 433/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Leszek Leszczyński
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 718
art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 19
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 139 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B. W. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. na postanowienie Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania E. K., reprezentującej Wspólnotę Mieszkaniową [...], od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę P. P. sp. z o.o w C. pawilonu handlowego wraz z siecią kablową oświetlenia terenu , drogami manewrowymi , placami postojowymi , ciągami pieszymi oraz zjazdami z dróg publicznych na działkach 59/14, 59/16, 59/20, 59/22 i 59/24 przy Alei I A. W. P. w C.
Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do art.28 prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania zawiera z kolei art.3 pkt.20 ustawy , stanowiąc , że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych , wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W ocenie Wojewody chodzi tu o przepisy powszechnie obowiązujące , zwierające regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości , przepisy przeciwpożarowe, przepisy zakresu ochrony środowiska , warunki techniczne. Jeśli w wyżej wymienionych , konkretnych przepisów będą wynikać ograniczenia dotyczące sposobu zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy postępowanie administracyjne , stronami będą : inwestor , właściciele i użytkownicy wieczyści lub zarządcy sąsiednich nieruchomości.
Wojewoda uznał, że skarżąca nie wskazała i nie wyjaśniła na czym polega niezachowanie konkretnych przepisów, z których wynikałyby jakiekolwiek ograniczenia dotyczące zagospodarowania nieruchomości w związku z pozwoleniem na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa [...] reprezentowana przez E. K. właścicielkę lokalu nr.6 w tym budynku , domagała się uchylenia postanowienia Wojewody. Zdaniem skarżącej błędnie orzeczono o braku jej interesu prawnego w postępowaniu. Inwestycja ogranicza skarżącej dostęp do drogi publicznej – ulicy W. Dostęp do niej realizowany był do chwili rozpoczęcia inwestycji przez działkę 59/24 stanowiącej drogę gminną – ulicę S. oraz działkę 59/22. Działki te znajdują się we władaniu inwestora, czego zdaje się organ nie zauważać. Działka 59/24 ma szerokość zaledwie 4 m i nie spełnia warunków do budowy na niej ciągu pieszo - jezdnego. Ulica ta nie spełnia parametrów dróg określonych warunkami technicznymi dla dróg obsługujących zabudowę mieszkaniową . Decyzja Prezydenta Miasta narusza zatem interes wspólnoty chroniony art.5 ust.1 pkt.9 ustawy prawo budowlane. Skarżąca zaznaczyła, że lokalizacja obiektu na sąsiedniej działce ograniczy dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz narazi ją na uciążliwości związane z hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniem powietrza, spowodowanego wzmożonym ruchem pojazdów dostawczych i osobowych.
Skarżąca zaznaczyła, że stwierdzenie przez organ odwoławczy , iż odwołujący się nie jest stroną postępowania, skutkuje umorzeniem postępowania w drodze decyzji, a nie postanowieniem o niedopuszczalności odwołania. Organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a tym samym nie miał możliwości oceny, czy podnoszone przez skarżąca argumenty dają jej przymiot strony w rozumieniu art.28 kpa.
Skarżąca zakwestionowała ustalenie Wojewody, że odwołanie zostało złożone po terminie. Z art. 65 § 2 kpa wynika, że odwołanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu ustawowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Motywy podniesione w skardze nie są przekonujące. Trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 marca 2003r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U Nr 80, poz.718 ) , wprowadziła istotne ograniczenie, jeśli chodzi o strony postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Treść art.28 tej ustawy nie pozostawia wątpliwości, że stanowi on odstępstwo od definicji strony postępowania administracyjnego jakie ukształtowało się na gruncie art.28 kpa. W rozumieniu art.28 ustawy prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są bowiem inwestor oraz właściciele , użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości , ale tylko tych , które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Za taki obszar ustawa uznaje teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art.3 pkt.20). W świetle powyższego unormowania nie budzi wątpliwości, że status strony nie jest wywodzony z samego sąsiedztwa realizowanego obiektu budowlanego jak przyjmowano dotychczas, ale z konkretnego , realnego przepisu odrębnego , wprowadzającego ograniczenie możliwości realizacji inwestycji zgodnie z oczekiwaniami inwestora.
Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, wskazuje jako obszar oddziaływania obiektu działki 59/14, 59/20, 59/22, 59/24,59/16 i 59/3. Nie objęto nim natomiast działki 59/10 na której znajduje się budynek nr.5 przy ulicy W. z wyodrębnionymi lokalami wspólnoty mieszkaniowej, pozbawiając ją statusu strony postępowania.
W przekonaniu sądu ocena ta zasługuje na aprobatę.
Skarżąca nie podaje żadnych przepisów odrębnych, które miałyby wprowadzać ograniczenie w możliwości zagospodarowania tego terenu w związku z realizacją inwestycji. Wniosku takiego nie sposób wywieść z zarzutu dotyczącego ograniczenia czy całkowitego pozbawienia dojazdu do drogi publicznej - ulicy Wojsławickiej.
W sprawie nie jest kwestionowane, że działka 59/24 , do której odnoszą się obawy skarżącej , jest już istniejącą drogą gminną – ulicą S. Wiedzie ona wzdłuż istniejących budynków 1, 3 i 5 przy ulicy W. ( mapka str.86 akt sprawy ). W księdze wieczystej nr 68305 wpisano służebność gruntową przechodu i przejazdu przez tę działkę znajdującymi się na niej ciągami komunikacyjnymi na rzecz każdego właściciela lub użytkownika wieczystego działki 59/10. Co więcej , projekt budowlany zakłada ułożenie na ulicy S. kostki brukowej i wykonania obustronnych chodników , wykonanych także z kostki brukowej. W aktach projektu budowlanego znajduje się decyzja [...] Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w C. z dnia [...] w sprawie budowy zjazdu z drogi powiatowej [...] (ulicy W.) na drogę gminną - ulicę S. oraz decyzja [...] tego organu z dnia [...] w sprawie zjazdu z ulicy S. na działkę 59/22.
Jest zatem rzeczą oczywistą, że nie chodzi o budowę nowej drogi , ale o jej modernizację , a także polepszenie już istniejącej komunikacji na omawianym obszarze. Nie jest w tej sytuacji jasnym na czym właściwie opiera swój zarzut skarżąca twierdząc, że inwestycja ograniczy czy też pozbawi ją dostępu do drogi publicznej .
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut tej samej treści odnoszący się do działki 59/22, przeznaczonej pod parking. Dotychczas nie stanowiła ona drogi dojazdowej do ulicy W. Pozostawała niezabudowana. Nie ma żadnych podstaw , aby twierdzić , że urządzenie na niej parkingu miałoby oddziaływać na budynek z mieszkaniami wspólnoty, tym bardziej , że pomiędzy nim , a wspomnianą działką znajdują się jeszcze budynki nr 1 i 3. Podkreślić należy , że skarżąca nie podaje , aby umiejscowienie parkingu było sprzeczne z wymogami określonymi w § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75poz.690 ze zmianami ). Jej wątpliwości budzi natomiast fakt, że właścicielem tej działki , jak i działki 59/24 , jest inwestor. Powyższa okoliczność nie może jednak wpływać na ocenę, że wspólnota jest stroną postępowania w niniejszej sprawie. Kwestie ewentualnego zakłócenia przejazdu przez wspomnianą działkę powinny być rozstrzygane na drodze cywilnej.
Zauważyć przy tym trzeba, że skarżąca dowodzi swojego statusu strony postępowania powołując się na treść art.5 ust.1 pkt.9 ustawy prawo budowlane. Argument ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Przepis ten ma zastosowanie w stosunku do stron postępowania o pozwolenie na budowę. Nie można natomiast wywodzić z niego przekonania o posiadaniu przymiotu strony postępowania, skoro art.3 pkt.20 prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu wiąże z istnieniem przepisów odrębnych , a więc innych , niż przepisy ustawy prawo budowlane, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniego terenu. Pozbawiony podstaw jest także zarzut zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wspólnoty przez powstający pawilon handlowy, w którym skarżąca upatruje swojego interesu prawnego.
Zauważyć wypada, że projekt budowlany zakłada budowę pawilonu jednokondygnacyjnego, podczas gdy budynek mieszkalny jest czterokondygnacyjny. Budynki rozdziela ponadto działka nr 956, która, wbrew stanowisku skarżącej, nie jest przewidziana pod zabudowę pawilonem handlowym. Podkreślić trzeba, że w aktach sprawy (str.104) znajduje się "analiza przesłaniania mieszkań w pobliżu inwestycji’’ z dnia 6 kwietnia 2006r., z której wnosić należy, że warunek nasłonecznienia sąsiadujących mieszkań jest spełniony. Z akt sprawy nie wynika, aby ocena ta była kwestionowana przez wspólnotę w toku postępowania administracyjnego. Także skarga nie zawiera jakichkolwiek informacji podważających to ustalenie.
Statusu strony postępowania nie sposób oprzeć na powoływanych dolegliwościach związanych z hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniem powietrza jakie mają, w ocenie skarżącej, mieć miejsce w związku ze wzmożonym ruchem pojazdów dostawczych i osobowych. Jak już wspominano, nie chodzi tu o proste oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości, ale dla podważenia stanowiska organu odwoławczego należało wskazać konkretne przepisy odrębne, które uzasadniałyby tezę, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art.3 pkt.20 prawa budowlanego.
Prezentowane stanowisko nie oznacza natomiast , że właściciele nieruchomości pozbawieni są jakiejkolwiek możliwości wpływu na obronę swoich praw w trakcie realizacji inwestycji. Trafnie zauważono, że zmiana pojęcia strony postępowania o pozwoleniu na budowę oznacza, że osoba, której nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu o jakim mowa w art.3 ust.20 prawa budowlanego, może skorzystać z ochrony przewidzianej w przepisach prawa powszechnego, posługując się powództwem negatoryjnym (Zdzisław Kostka – Prawo budowlane Komentarz Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o Gdańsk 2005 str.70 ).
Sąd podziela natomiast stanowisko skarżącej, według którego stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art.139 § 1 pkt.3 kpa (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/ 98 ). Uchybienie to nie ma jednak wpływu dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia. Stosownie bowiem do art.145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, ale tylko wtedy, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydając postanowienie w sprawie niedopuszczalności odwołania wspólnoty mieszkaniowej organ odwoławczy wyjaśnił i przekonująco uzasadnił jej brak przymiotu strony postępowania. Wydanie zatem postanowienia zamiast decyzji umarzającej postępowanie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Z powyższych powodów na podstawie art.151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr.153, poz.1270 ze zmianami), skargę należało oddalić.