II SA/LU 427/25

II SA/Lu 427/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha
Grzegorz Grymuza
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Referent stażysta Martyna Maciejewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi Fundacji W. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Muzeum N. w K. D. z dnia [...] czerwca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Muzeum N. w K. D. z 10 kwietnia 2025 r. znak: [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Dyrektora Muzeum N. w K. D. na rzecz Fundacji W.i z siedzibą w L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Muzeum N. w K. D. (dalej także jako: Dyrektor, Muzeum) decyzją z 18 czerwca 2025 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej na wniosek [...] z siedzibą w L. (dalej także jako: Fundacja, organ, skarżąca).
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 2 listopada 2023 r. Fundacja złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1) "zawartych od 1 stycznia 2020 r. do dnia rozpatrzenia wniosku umów z F. P. W., Fundacją [...] [...], Stowarzyszeniem [...] M. Przełomu W., [...] Instytutem [...], prof. W. W., sponsorami instytucji i konkretnych wydarzeń, tj. G. A. P., K., [...] B., [...], M. O.;
2) jaka kwota w każdym roku 2020, 2021, 2022 i 2023 została wydatkowana na odtwarzanie winnic/tradycji winiarskich. Z jakich źródeł było finansowanie (np. budżet Muzeum, dotacja celowa samorządu województwa lubelskiego/ministra kultury, sponsoring?). Na co konkretnie były wydatkowane."
Dyrektor udostępnił informację częściowo w zakresie wskazanym w punkcie pierwszym i w całości w zakresie wskazanym w punkcie drugim.
Decyzją z 14 grudnia 2023 r. Dyrektor odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści umów ze sponsorami instytucji i konkretnych wydarzeń organizowanych i współorganizowanych przez Muzeum w latach 2020 – 2022 z podmiotami określonymi w treści rozstrzygnięcia. Decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 108/24.
Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor, decyzją z 2 sierpnia 2024 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie treści umów ze sponsorami instytucji i konkretnych wydarzeń organizowanych i współorganizowanych przez Muzeum w latach 2020-2023 z następującymi podmiotami: 1. Park Tematyczny "M. O.", 2. K. P. M. S.A., 3. P. S..A.., 4. [...] S.A. Decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 listopada 2024 r., sygn. akr II SA/Lu 733/24.
Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor 10 kwietnia 2025 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części. Na skutek wniosku Fundacji o ponownie rozpoznanie sprawy, organ drugiej instancji wydał wskazaną na wstępie decyzję, zgodnie z którą organ odmówił udostępnienia informacji publicznej: "(poprzez zanonimizowanie umów) w części dotyczącej w szczegółowego zakresu usług określonego w § 2 obu umów zawartych z Parkiem Tematycznym "M. O." — F. Sp. z o.o., świadczeń na rzecz [...] określonych w § 2 ust. 1 umowy z [...] S.A. oraz szczegółowego zakresu usług, który stanowi załącznik nr 1 do obu umów zawartych z K. S.A. oraz wartości współpracy/wynagrodzenia określonego w § 4 obu umów zwartych z Parkiem Tematycznym "M. O." — F. P. Sp. z o.o., § 5 ust. 1 umowy z [...] S.A. oraz § 4 ust. 1 umowy z K. wynikających z umów zawieranych ze sponsorami Muzeum [...]: 1) Park Tematyczny "M. O." — F. P. Sp. z o.o.; 2) K. Polska M. S.A.; 3) P. D. S..A.."
W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonał oceny, które fragmenty umów mogą zostać udostępnione bez naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uznał, że informacje z zakresu przedmiotu umów (szczegółowego zakresu usług świadczonych przez Muzeum na rzecz tych podmiotów) i "wartości współpracy" są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Organ podkreślił wagę strategii marketingowych sponsorów, mechanizmów budowania relacji z partnerami instytucjonalnymi, modeli wyceny świadczeń sponsorskich, a także indywidualnie wynegocjowanych postanowień. Ich ujawnienie – zdaniem Dyrektora – mogłoby zostać wykorzystane przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zarówno do celów porównawczych, jak i w trakcie negocjacji z tymi samymi sponsorami, a tym samym naruszeniem pozycji negocjacyjnej wskazanych przedsiębiorstw.
Dyrektor podkreślił, że w umowach zastrzeżono klauzule poufności, których celem jest zapewnienie ochrony przed niekontrolowanym ujawnieniem danych mogących mieć wartość gospodarczą.
Fundacja wniosła skargę na powyższą decyzję, nie formułując konkretnych zarzutów. Wskazała między innymi, że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku, zapadłym w sprawie II SA/Lu 733/24. Wniosła m. in. o zasądzenie kosztów postępowania, przeprowadzenie dowodu z umów, wydanie postanowienia w trybie art. 155 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.).
W odpowiedzi na skargę, Muzeum wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej, ponieważ zmierzał bezpośrednio do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty tj. udostępnienia żądanej informacji. Przeprowadzenie dowodu nie było natomiast konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a mogłoby spowodować nadmierne przedłużenie postępowania.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia przepisy nie uległy zmianie.
Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego dotyczą każdego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy.
W sprawie wniosku skarżącej Fundacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał dwukrotnie. Wyrokiem z 11 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 108/24, sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd ocenił, że w sprawie nie zostało wykazane czy zaistniały warunki uzasadniające odmowę udostępnienia żądanej informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: ustawa o dostępie do informacji publicznej lub u.d.i.p.) w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2022 r., poz. 1233; dalej jako: u.z.n.k.).
Wyrokiem z 13 listopada 2024 r., w sprawie II SA/Lu 733/24, sąd uchylił kolejną decyzję Dyrektora. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że organ odmówił udostępnienia całej treści żądanych umów, choć w uzasadnieniu decyzji odniósł się jedynie do dwóch kwestii, tj. wysokości środków przekazanych na rzecz Muzeum oraz wynegocjowanych warunków finansowych.
Sąd ponadto wskazał, że organ powinien mieć na uwadze, że tajemnicą przedsiębiorcy nie powinna zostać objęta cała umowa, ponieważ niewątpliwie istnieją takie jej elementy, które nie mogą zostać uznane za posiadające wartość gospodarczą (np. data zawarcia umowy, dane osobowe osób reprezentujących poszczególne spółki przy zawieraniu umów). Z założenia więc organ nie powinien odmawiać udostępnienie treści całej umowy, lecz dokonać wnikliwej oceny każdego z postanowień zawartych w umowie pod kątem tajemnicy przedsiębiorcy i do tak sprecyzowanych treści odnieść swoje działania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
WSA wskazał także na wagę oceny charakteru umowy, które dotyczy wniosek, podkreślając, że: "[...] umowy sponsorskie (dotacyjne), których treścią nie są z założenia tajemnice technologiczne przedsiębiorstwa, a mniej lub bardziej nieodpłatne przysporzenia ze strony spółki prawa handlowego na rzecz instytucji kultury jaką pozostaje muzeum. Już powyższe pozwala wnioskować, że co do zasady umowy takie nie powinny w żaden istotny sposób wpływać na sytuację ekonomiczną spółki już z tego powodu, że – jak się wydaje – nie istnieje na naszym rynku jakakolwiek większa konkurencja w sponsorowaniu instytucji kultury. Trudno też sobie wyobrazić, że ujawnienie faktu wspomagania instrukcji kultury przez spółkę prawa handlowego mogłaby przynieść jakiejkolwiek negatywne skutki dla spółki."
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zauważyć, że rozstrzygnięcie zostało sformułowane w sposób nieprawidłowy. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać rozstrzygnięcie, które należy sformułować w jasny i precyzyjny sposób, tak aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia. Tymczasem w sprawie organ nie zadbał o to, aby jasno określić, które umowy i w jakim zakresie nie podlegają udostępnieniu. Wydając decyzję organ powinien dołożyć należytej staranności, aby rozstrzygnięcie nie nastręczało trudności interpretacyjnych.
W sprawie nie budziło wątpliwości, że żądana informacja stanowi informację publiczną, a Dyrektor jest – co do zasady – zobowiązany do udostępnienia takiej informacji.
Podstawą odmowy udostępnienia wskazanych w decyzji części umów objętych wnioskiem skarżącej, był art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają definicji pojęcia tajemnica przedsiębiorcy. Zakres pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" można ustalić odnosząc się do art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. 2024 r., poz. 1616), poprzez odesłanie do art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Zgodnie z tymi przepisami przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Wskazana powyżej definicja jest spójna z normą zawartą w art. 35 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2024 r., poz. 1530), zgodnie z którą klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa.
Należy podkreślić, że zasadą jest udostępnianie informacji publicznych, a odmowa jej udostępnienia jest wyjątkiem, wymagającym wskazania podstawy prawnej i wyraźnego, przekonującego uzasadnienia.
Odmowa udostępnienia informacji z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy wymaga spełniania dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. Tajemnica przedsiębiorcy zawiera bowiem te dwa zasadnicze elementy tj. materialny – odnoszący się do charakteru informacji i wynikającej z niego konieczności zachowania jej poufności oraz formalny, czyli wola utajnienia danych informacji.
Stwierdzić należy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga skonkretyzowanego, zindywidualizowanego względem określonej informacji wykazania, że ma ona charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą i że z tego wynika poufność (por. wyrok NSA z 21 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 810/22). Nie ma takiego skutku lakoniczne wskazanie, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. O ile bowiem żądana informacja nie ma w sposób oczywisty charakteru tajemnicy przedsiębiorcy, czyli np. dotyczy specyficznej wiedzy przedsiębiorcy z zakresu rozwiązań technicznych, technologicznych (tzw. know-how), nie można abstrakcyjnie przyjąć, że podlega ochronie.
Ponadto podmiot, który powołuje się na odmowę udostępnienia informacji z uwagi na ich objęcie tajemnicą przedsiębiorcy, powinien wykazać, że kontrahent wyraźnie wykazał wolę utajnienia konkretnych informacji, które mają wartość gospodarczą (por. wyrok NSA z 5 marca 2024 r., sygn. III OSK 3887/21 i cyt. tam orzecznictwo).
Analiza postanowień umów reklamowych zawartych przez M. z F. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej jako: F.) wskazuje, że w obu umowach strony zobowiązały się do zachowania poufności: postanowień zawartej umowy; informacji powziętych o drugiej stronie umowy w związku z wykonywaniem niniejszej umowy mających szczególnie istotne biznesowo znaczenie dla danej strony, w szczególności informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (§ 8 ust. 1 pkt 1-2). Jest to zastrzeżenie nieskonkretyzowane i zbyt ogólne, aby mogło stanowić podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W § 8 ust. 3 pkt 2 obu umów wskazano, że obowiązek nie dotyczy informacji upublicznionych w związku z realizacją przez zleceniodawcę obowiązków informacyjnych wynikających z posiadania statusu spółki publicznej. Ponadto w umowie z 24 marca 2022 r. przewidziano, że obowiązek nie dotyczy "udostępniania informacji na żądanie organu, który zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, uprawniony jest do żądania ujawnienia takich informacji, pod warunkiem, że zleceniodawca wcześniej zostanie o tym fakcie poinformowany"; zaś w umowie z 6 października 2023 r. treść tego postanowienia ukształtowano w następujący sposób: "udostępniania informacji na żądanie organu lub innych osób/podmiotów uprawnionych, który zgodnie obowiązującymi przepisami prawa, uprawniony jest do żądania ujawnienia takich informacji, pod warunkiem, że zleceniodawca wcześniej zostanie o tym fakcie poinformowany". Strony nie zastrzegły kar umownych. W sprawie nie wykazano zatem, aby F. podjął działania realnie zmierzające do zachowania w poufności treści umowy.
W tym miejscu należy podkreślić, że spółka F. w piśmie z 4 marca 2025 r. jednoznacznie wskazała, że wnosi o "nieujawnianie danych osobowych objętych ww. umowami reklamowi, a także wartości świadczeń pieniężnych spełnionych przez F. [...] na podstawie rzeczonych umów". Nie istniała zatem żadna podstawa do nieudostępnienia umów w zakresie, w jakim wskazuje na przedmiot stosunku cywilnoprawnego (§ 2 obu umów).
Muzeum zawarło z K. P. M. Spółką Akcyjną z siedzibą w L. (dalej jako: K. ) dwie umowy (nr [...] i nr [...]). Z obu wynika, że przedmiotem jest przeprowadzenie "akcji promocyjnej" na rzecz sponsora podczas działalności Muzeum (§ 1).
W obu umowach wprowadzono odpowiedzialność sponsora za naruszenie obowiązku zachowania w tajemnicy informacji poufnych (§ 6 ust. 1 pkt 1 lit. d). Strony uregulowały kwestię "bezpieczeństwa informacji" w § 9 umowy, na mocy którego przyjęto, że przez "informacje poufne" należy rozumieć wszelkie informacje i dane K. określone w umowie lub o których sponsorowany powziął wiedzę w trakcie realizacji przedmiotu umowy, niezależnie od formy i sposobu ich wyrażenia oraz stopnia opracowania jak również wszelkie posiadane przez K. know-how, informacje finansowe, handlowe, prawne, techniczne, technologiczne, organizacyjne, korporacyjne, biznesowe, związane z zasobami ludzkimi w tym również z zakresu public relations, badania, analizy, opracowania i plany dotyczące działalności K., podmiotów Grupy Kapitałowej K. oraz kontrahentów, a także wszystkie inne informacje posiadające wartość gospodarczą. K. zastrzegło sposób naliczania kary umownej w przypadku naruszenia obowiązku zachowana w tajemnicy informacji poufnych (§ 9 ust. 8 i § 4 ust. 15 lit. d).
Strony nie zaliczyły do informacji poufnych tych, które muszą zostać ujawnione na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących lub w celach postępowania sądowego lub innym uprawnionym organom administracji państwowej na mocy prawa do kontroli pod warunkiem, że podmiot ten został powiadomiony o poufnym charakterze tych informacji (§ 9 ust. 3 pkt 4 umowy). Należy zauważyć, że również w przypadku tych umów, ochrona informacji nie jest bezwzględna.
Natomiast umowa Muzeum z [...] Spółką Akcyjną z siedzibą w L. (dalej jako: [...]) z 28 marca 2023 r. dotyczy "usług reklamowych i promocyjnych", a celem umowy jest m. in. "budowanie renomy i dobrego imienia sponsora". Strony zastrzegły poufność w § 7 umowy. Zgodnie z § 1 ust. 1 Muzeum (sponsorowany) zobowiązał się do dochowania tajemnicy co do treści umowy. Zobowiązał się ponadto do niewyjawiania żadnych informacji uzyskanych o sponsorze w trakcie trwania umowy oraz wszelkich innych, o których sponsorowany pozyskał wiadomości, bez względu na źródło ich pochodzenia w związku z zawarciem bądź wykonaniem umowy. Obowiązek ten dotyczy w szczególności nieujawnionych do publicznej wiadomości informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających wartość gospodarczą. Zgodnie z § 7 ust. 1 zd. 4 "powyższe nie dotyczy informacji, które sponsorowany jest zobowiązany udostępnić na podstawie obowiązujących przepisów prawa".
W piśmie z 10 marca 2025 r. [...] wskazało, że informacje o warunkach na jakich została zawarta umowa i ustalona cena stanowią istotną wartość negocjacyjną w kontekście prowadzonej polityki sponsorskiej.
Reasumując powyższe rozważania, mając na treści przedstawioną powyżej treść umów, jakie Muzeum zawarło ze wskazanymi spółkami, należy stwierdzić, że informacje, których udostępnienia domaga się Fundacja, nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy. Odmowa udostępnienia informacji w zakresie przedmiotu umów i wartości współpracy z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (tj. wartość negocjacyjną) nie znajduje uzasadnienia w świetle ustaleń wynikających materiału dowodowego. W tym miejscu należy podkreślić, że organ po raz trzeci rozpoznał sprawę, a uzasadnienie podstawy odmowy udostępnienia informacji nadal ma charakter ogólnikowy i niesprecyzowany, mimo jasnych wytycznych sądu co do dalszego prowadzenia postępowania.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że Muzeum jest instytucją kultury. Nie jest podmiotem zajmującym się usługami reklamowymi i promocyjnymi. Nie jest zatem profesjonalnym podmiotem zajmującym się usługami wskazanymi w umowach, objętych wnioskiem. Z tego względu nie budzi wątpliwości, że umowy nie dotyczyły realizacji zobowiązania z umowy wzajemnej o charakterze gospodarczym, lecz działania określone jako sponsorowanie instytucji kultury. Z racji więc tego szczególnego charakteru przedmiotu tych umów, co do samej zasady nie może tu dojść do naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa poprzez ujawnienie ich treści. Umowy nie dotyczą bowiem takich działań spółek, które mogą być rozumiane jako prowadzenie działalności gospodarczej. Nie istnieje w obrocie gospodarczym rynek usług polegających na sponsorowaniu instytucji kultury, a więc nie może być mowy o konkurencyjności tych działań w rozumieniu przepisów u.z.n.k.
rynek usług reklamowych i promocyjnych świadczonych przez instytucje kultury, który mógłby być w jakimikolwiek sensie konkurencyjny.
Nie sposób logicznie uzasadnić, że instytucje kultury (jak np. muzea) mają pozycję negocjacyjną równoważną podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Nie jest to bowiem usługa, która podlega negocjacjom między równorzędnymi podmiotami obrotu gospodarczego, gdzie informacje o innych tego typu umowach mogą stanowić istotne odniesienie przy kształtowaniu treści umowy.
Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ocenę wyrażoną w przytoczonym powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 733/24, a przede wszystkim jest związany przedstawioną w nim wykładnią (art. 153 p.p.s.a.). Muzeum nie zakwestionowało skutecznie, że umowy, których dotyczy wniosek to w istocie umowy sponsorskie. Istotą takich umów jest dokonanie nieodpłatnego przysporzenia ze strony spółki na rzecz instytucji kultury. Sąd w tym wyroku jasno wskazał, że co do zasady taka umowa nie powinna wpływać w istotny sposób na sytuację ekonomiczną spółki, ponieważ nie istnieje jakakolwiek "większa konkurencja" w sponsorowaniu instytucji kultury przez spółkę prawa handlowego, zatem nie powstaje ryzyko negatywnych skutków dla strony. Muzeum nie wykazało, że jest odmiennie.
Rozpoznając niniejszą sprawę sąd zważył także, że żadna ze spółek nie uzewnętrzniła woli zachowania w tajemnicy informacji objętych umowami w sposób konkretny i precyzyjny. Umowy odwołują się w sposób ogólny do informacji poufnych, co jest – jak wskazano powyżej – niewystarczające.
Co więcej strony nie mogły zabezpieczyć w umowie zachowania informacji w tajemnicy w sposób bezwzględny, co do tych informacji, które Muzeum jest obowiązane udostępnić na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ubocznie należy zauważyć, że umowy zawarte przez F. nie zawierają postanowień o karach umownych czy norm, zabezpieczających zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy. K. wyłączyło natomiast spod kategorii informacji publicznych te, które muszą być ujawnione na mocy przepisów powszechnie obowiązujących lub w celach postępowania sądowego. [...] zaś przewiduje, że obowiązek zachowania poufności nie dotyczy informacji, które Muzeum jest zobowiązane przedstawić na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe rozważania sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. sąd umorzył postępowanie administracyjne, gdyż nie istnieje podstawa do jego prowadzenia. Należy podkreślić, że żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, co powinno nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej. Nie istnieje zatem podstawa do prowadzenia postępowania administracyjnego, którego celem może być jedynie wydanie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Żadna z podstaw prowadzenia postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie występuje w niniejszej sprawie.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł.