II SA/Lu 406/23

II SA/Lu 406/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha
Grzegorz Grymuza
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 251/25 - Wyrok NSA z 2025-11-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 3, pkt 20, art. 28
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145-152
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lutego 2023 r. znak: IF-VII.7840.3.2.2023.DB w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda Lubelski zaskarżoną decyzją z 10 lutego 2023 r., po rozpatrzeniu odwołania W. W. (strona, skarżący) od decyzji Starosty Lubelskiego z 5 grudnia 2022 r., odmawiającej uchylenia decyzji Starosty Lubelskiego nr [...] z 30 września 2022 r. o udzieleniu M. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ odwoławczy ustalił następujący stan sprawy.
Skarżący we wniosku z 7 listopada 2022 r., skierowanym do Starosty Powiatowego w Lublinie, zażądał wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu o udzieleniu M. G. pozwolenia na budowę. Jako przesłankę wznowienia wskazano przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Postanowieniem z 21 listopada 2022 r., organ pierwszej instancji wznowił postępowanie administracyjne, wskazując, że stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy.
Decyzją z 5 grudnia 2022 r., Starosta odmówił uchylenia decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie, z 30 września 2022 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami zewnętrznymi: energetyczną, wodociągową z projektowanej studni i kanalizacji sanitarnej z przydomową oczyszczalnią ścieków na działce nr [...] w miejscowości P. G., gm. [...]. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący, jako współwłaściciel działki nr [...], nie powinien być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Organ zauważył bowiem, że nie zachodzą przesłanki, które ograniczałyby, w wyniku realizacji tego zamierzania, możliwość zagospodarowania jego działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Działka nr [...], stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], posiada przeznaczenie działki drogowej [...] i nie stanowi działki budowlanej, na której można usytuować budynek z niezbędną infrastrukturą. Ponadto, dla oceny, czy wnioskodawca ma przymiot strony, nie ma znaczenia, że został on uznany za stronę wcześniejszego postępowania, w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących kwestii związanych z przyłączeniem projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego do sieci wodociągowej i energetycznej, organ pierwszej instancji zauważył, że inwestor przedłożył pismo Zakładu Gospodarki Komunalnej z informacją o braku możliwości przyłączenia nieruchomości do gminnej sieci wodociągowej, a co za tym idzie braku możliwości zapewnienia dostarczenia wody. Tym samym organ nie mógł odmówić pozwolenia na wykonanie studni, zapewniającej zaopatrzenie inwestycji w wodę, gdyż obiekt powinien zawierać zasadnicze elementy wyposażenia instalacyjnego. W kwestii projektowanego podłączenia do sieci energetycznej organ podał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że złącze kablowe na granicy działek nr [...] i [...] jest elementem istniejącym, a projektowana zewnętrzna instalacja energetyczna nie wykracza poza granice działki objętej opracowaniem.
W wyniku rozpoznania odwołania strony Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ stwierdził, że rolą organów prowadzących postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie, jest zbadanie czy skarżący powinien być uznany za stronę postępowania w sprawie o udzielenia M. G. pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że okolicznością bezsporną jest to, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Lubelskiego z 30 września 2022 r.
Jak zauważył organ, skarżący swój interes prawny wywodzi z tego, że jest współwłaścicielem działki nr [...], co potwierdza wypis z ewidencji gruntów i budynków, znajdujący się w aktach administracyjnych dotyczących pozwolenia na budowę. Działka ta, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, uchwalonego uchwałą nr XXXI/282/2017 Rady Gminy Niemce z 27 czerwca 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2019 r., poz. 6124), oznaczona jest symbolem A-1KDW - drogi wewnętrzne. Z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji wynika, że wskazana działka sąsiaduje z działką nr [...] od strony zachodniej. Ponadto, zgodnie z opisem technicznym do projektowanego zagospodarowania terenu, przez działkę nr [...] został zapewniony dla terenu inwestycji dostęp do drogi publicznej na podstawie ustanowionej nieodpłatnie służebności przejazdu, istniejącym zjazdem z drogi gminnej KGD na działce nr [...]. Służebność drogowa została ustanowiona m.in. na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] i obejmuje służebność przejazdu i przechodu przez całą działkę nr [...], licząc od strony drogi do linii przedłużenia granicy działek nr [...] z działką nr [...] - na odcinku 124 metrów.
Zdaniem organu drugiej instancji obszar oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczony w oparciu o art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem działki nr [...]. Wobec tego skarżący nie powinien posiadać statusu strony w postępowaniu o udzielenie M. G. pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, obciążenie działki sąsiedniej służebnością przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki inwestycyjnej nie świadczy o posiadaniu przez właściciela działki obciążonej przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Obciążenie służebnością gruntową nie jest wynikiem decyzji o pozwoleniu na budowę, a sam fakt zapewnienia dojazdu przez działkę obciążoną służebnością gruntową nie może świadczyć o interesie prawnym. Okoliczność ta w żaden sposób nie wpływa na dotychczasowy sposób zarówno użytkowania, jak i zagospodarowania działki obciążonej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1681/11).
Zdaniem Wojewody nie ma podstawy do tego, aby na skutek realizacji zamierzenia na działce o nr [...], po stronie skarżącego powstały jakiekolwiek ograniczenia w zabudowie, związane z projektowanym obiektem. Tym bardziej, że możliwość zabudowy działki nr [...] wyklucza jej przeznaczenie (działka drogowa: droga wewnętrzna). Ponadto z zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu nie wynika, aby na ww. działce miały być prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane. Organ stwierdził, że skarżący błędnie uważa, że na jego działce znajduje się złącze elektryczne, co spowoduje prowadzenie tam prac budowlanych. Z dokumentacji dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że wspomniane złącze (element istniejący) zlokalizowane jest w granicy działek nr [...] i [...], przy czym projekt zakłada wykonanie instalacji elektrycznej w całości na działce inwestycyjnej.
Organ drugiej instancji uznał, że nieruchomość nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, co powoduje, że skarżący nie powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty Lubelskiego nr [...] z 30 września 2022 r.
Na powyższą decyzję Wojewody strona złożyła skargę do sądu, wnosząc o uchylenie tej decyzji wraz z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- przepisów postępowania w zakresie rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania;
- przepisów postępowania poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na działce [...], mimo, że sieć energetyczna i wodociągowa, do których powinno nastąpić podłączenie znajdują się na jego nieruchomości [...] w miejscowości P. G. gmina [...];
- przepisów postępowania poprzez pominięcie zgłoszonych dowodów wskazujących na błędne ustalenia organów w zakresie położenia urządzeń energetycznych oraz istnienia warunków technicznych na podłączenie się do sieci wodociągowej;
- art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28, art. 75 § 1 i § 2, art. 76, art.77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art.80, art.104 § 1 i § 2, art.107 § 3, art.145 § 1 pkt 4 i 5 § 2, art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak pełnego merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego;
- art. 3 pkt 20, art. 4, art. 5, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, 1aa, 1c i 2, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20, art. 32 ust. 1 i ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 3 pkt 1, 3c, 4, art. 35 ust. 1 i 3, art. 81 ust. 1 ustawy prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie kwestię sporną stanowiło ustalenie czy Wojewoda trafnie ocenił, że skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Lubelskiego z 30 września 2022 r. dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego mieszkalnego wraz z instalacją energetyczną, instalacją wodociągową z projektowaną studnią i kanalizacją sanitarną z przydomową oczyszczalnią ścieków na działce nr [...]. W efekcie czego czy właściwie organ odmówił jej uchylenia.
Poddana sądowej kontroli decyzja Wojewody Lubelskiego została wydana w toku postępowania wznowieniowego. Wznowienie postępowania administracyjnego jest wraz z postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji oraz postępowaniem o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 i 155 k.p.a., jednym z trybów nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji ostatecznych, unormowanym w przepisach art. 145 k.p.a. - 152 k.p.a. Tryby te są względem siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że nie mogą być stosowane zamiennie, a do ich uruchomienia konieczne jest spełnienie ściśle sprecyzowanych przez ustawodawcę przesłanek. Celem rozważanego postępowania jest ocena decyzji ostatecznej wydanej w toku zwykłego postępowania administracyjnego z punktu widzenia wad kwalifikowanych zdefiniowanych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. W rozumieniu art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Po myśli art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jak stanowi art. 146 § 1 i 2 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Z przywołanych unormowań wynika, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu, określanego mianem wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia. Mianowicie, czy spełnione zostały przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia o wznowieniu postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 k.p.a., które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie trzeba mieć na względzie fakt, że wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1-2 k.p.a. Jak podkreślano także w literaturze i orzecznictwie, do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania może dojść również wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskodawcy wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji (por. M. Jaśkowska. Komentarz aktualizowany do art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1981/06 i z 7 stycznia 2009 r. sygn. akt 1747/07, niepubl.).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie sądów przyjęte jest ugruntowane już stanowisko zgodnie, z którym złożenie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi podstawę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Natomiast ustalenie, czy żądający wznowienia postępowania podmiot ma interes prawny i czy został pozbawiony udziału w postępowaniu bez własnej winy, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wydanie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na brak legitymacji procesowej wnioskodawcy uzasadnione jest jedynie w oczywistych przypadkach, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego można stwierdzić po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego (vide: wyroki NSA z: 12 lipca 2023 r., II OSK 2656/20; 21 listopada 2019 r., II OSK 3355/17; 28 października 2020 r., II OSK 1196/20; 20 sierpnia 2010 r., II OSK 1332/09; 22 czerwca 2010 r., 1286/09; 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07; 1 lutego 2008 r., II OSK 1981/06; 18 grudnia 2007 r., II OSK 1716/06; 9 października 2007 r., II OSK 1331/06, CBOSA.nsa.gov.pl).
W odniesieniu do niniejszej sprawy postanowieniem z 21 listopada 2022 r. Starosta Lubelski wznowił postępowanie administracyjne zakończone własną ostateczną decyzją z 30 września 2022 r. wskazując wyraźnie w motywach wydanego rozstrzygnięcia, że postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ architektoniczno-budowlany postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia sprawy.
Przechodząc do oceny, czy strona skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji wyjaśnić należy, że co do zasady stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże kwestia posiadania przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę została unormowana przez ustawodawcę odrębnie - w art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane (p.b.). Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten jest przepisem szczególnym w odniesieniu do przepisu art. 28 k.p.a.
Definicja legalna pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", którym to zwrotem posłużono się w art. 28 ust. 2 p.b., zamieszczona została w art. 3 pkt 20 p.b. Przepis ten, w brzmieniu nadanym przepisem art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 – "ustawa zmieniająca") - z dniem 19 września 2020 r., stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Należy zwrócić uwagę, że do czasu nowelizacji art. 3 pkt 20 p.b., ustawodawca pod pojęciem obszaru oddziaływania inwestycji rozumiał teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Biorąc pod uwagę cel jaki przyświecał ustawodawcy przy nowelizacji art. 3 pkt 20 p.b. oraz jego aktualne brzmienie, stwierdzić trzeba, że obecnie jedynie ograniczenia w zabudowie innej działki (a nie również jej zagospodarowania jak w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) przez planowany do realizacji obiekt, stanowią przesłankę uznania interesu prawnego danego podmiotu. Przepisy ustawy Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle. Bezspornym jest wobec tego, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zabudowie tego terenu.
W kontrolowanej sprawie organy trafnie ustaliły, że w przypadku inwestycji, która ma zostać zrealizowana na działce [...], obszar oddziaływania projektowanego na tej nieruchomości obiektu, a mianowicie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, ogranicza się wyłącznie do terenu inwestycji, czyli działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji wynika, że działka skarżącego sąsiaduje z działką nr [...] od strony zachodniej, przy czym działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną - nieruchomość oznaczona symbolem [...] w planie miejscowym gminy [...]. Przez działkę nr [...] zapewniono dla terenu inwestycji dostęp do drogi publicznej na podstawie nieodpłatnej służebności przejazdu, istniejącym zjazdem z drogi gminnej KGD na działce nr [...]. Służebność na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] obejmuje służebność przechodu i przejazdu przez całą działkę nr [...] licząc od strony drogi do linii przedłużenia granicy działek nr [...] z działką nr [...] na odcinku 124 metrów.
Skoro więc projektowany budynek wraz z instalacjami nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki strony skarżącej, to działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b. Tym samym, jak trafnie oceniły organy obydwu instancji, skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z 30 września 2022 r. - w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Brak jest w związku z tym podstaw by twierdzić, że Starosta niewłaściwie wyznaczył krąg stron postępowania w sprawie udzielenia M. G. pozwolenia na budowę. Wobec ustalenia, że wniosek o wznowienie postępowania wniósł podmiot, niebędący stroną postępowania, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował normę prawną z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Lubelskiego z 30 września 2022 r. Trafnie więc Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zauważyć należy, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie takiej decyzji jest bowiem wyłącznie następstwem ustalenia przez organ braku podstaw do wznowienia postępowania, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy.
Wobec poczynionych wyżej rozważań Sąd za niezasadne uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia między innymi art. 8 § 1, art. 28, art. 148 § 1 i art. 149 § 2 k.p.a. W toku kontrolowanego postępowania nie zostały również naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy na podstawie zabranego w sprawie materiału dowodowego ustaliły niewadliwy stan faktyczny sprawy. Z uwagi na brak wystąpienia przesłanki wznowieniowej, poza zakresem rozważań Sądu pozostawała ocena spełnienia przesłanek warunkujących udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie kontrolowanej decyzji zawiera wymagane prawem elementy, jest przy tym jasne i logiczne. Pozwala w całości poznać i zrozumieć przesłanki, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut polegający na przyjęciu stanowiska, że strona skarżąca, jako współwłaściciel nieruchomości graniczącej z inwestycją budowlaną, nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić trzeba, że w świetle art. 3 pkt 20 p. b. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące przekroczenia granicy jej działki w związku z planowanymi (pracami) związanymi z przyłączami do domu jednorodzinnego, nie mogą stanowić źródła interesu prawnego strony skarżącej. Powyższe wnioski odnoszące się do braku przymiotu strony dotyczą także kwestii szczególnie akcentowanej przez skarżącego, a dotyczącej projektowanego podłączenia do sieci energetycznej. Należy zauważyć, że organ zasadnie podał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że złącze kablowe na granicy działek nr [...] i [...] jest elementem istniejącym, a projektowana zewnętrzna instalacja energetyczna nie wykracza poza granice działki objętej opracowaniem.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.