II SA/Lu 405/05

II SA/Lu 405/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-06-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 956/05 - Wyrok NSA z 2006-07-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 138 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 3 pkt 1 lit. a, art. 3 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz ( sprawozdawca ), Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia marca 2005 r. znak: [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016) po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia grudnia 2004 r. znak: [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych wymienionych przez [...]Sp. z o.o. w zgłoszeniu robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę z dnia grudnia 2004 r. polegających na: likwidacji dotychczasowego przyłącza wodociągowego do oficyn mieszkalno – usługowych przy budynku restauracji i na zasilaniu oficyn w wodę z istniejącego przyłącza, uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wniesionego sprzeciwu do zgłoszenia likwidacji istniejącego przyłącza do oficyn mieszkalno – usługowych przy ul. [...] i w tym zakresie umorzono postępowanie przed organem I instancji, w pozostałej części zaś utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w związku z wniesionym do organu I instancji w dniu grudnia 2004 r. instancji pismem interwencyjnym [...] Sp. z o.o. w sprawie zgłoszenia prac budowlanych polegających na budowie przyłącza wodociągowego do budynku oficyn przy ul. [...], pismem z dnia grudnia 2004 r. poinformowano inwestora o konieczności uzyskania na taką inwestycję pozwolenia na budowę.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w dniu grudnia 2004 r. do organu administracji I instancji wpłynęło zgłoszenie z dnia grudnia 2005 r. J. C. działającego z upoważnienia [...] Sp. z o.o. robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, a polegających na likwidacji dotychczasowego przyłącza wodociągowego do oficyn mieszkalno – usługowych przy budynku restauracji i na wykonaniu zasilenia oficyn w wodę z istniejącego przyłącza wodociągowego restauracji poprzez instalację wewnętrzną. Organ I instancji postanowieniem z dnia grudnia 2004 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do grudnia 2004 r. o opis zamierzenia inwestycyjnego, w którym zostałby określony rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych oraz o odpowiednie szkice i rysunki, a także projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji wykonanym przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazano ponadto na to, iż w związku z pismem [...] Sp. z o.o. z dnia grudnia 2004 r. wzywającym Urząd Miasta wydział Architektury i Administracji Budowlanej do niezwłocznego załatwienia sprawy, organ I instancji poinformował inwestora o prowadzonym postępowaniu i wydanym w dniu grudnia 2004 r. postanowieniu, zaś pismem z dnia grudnia 2004 r. poinformowano inwestora o aktualności stanowiska zawartego w piśmie z dnia grudnia 2004 r., tj. o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane. W dniu grudnia 2004 r. do organu administracji I instancji wpłynęło pismo [...] Z. L., w którym inwestor opisał zamierzenie inwestycyjne.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż po zapoznaniu się z zakresem planowanych robót organ I instancji wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych wymienionych przez [...] Sp. z o.o. w zgłoszeniu. Uzasadniając swoje stanowisko, organ I instancji wskazał, iż zgłoszenie dotyczy zasilenia w wodę oficyn z istniejącego innego przyłącza wodociągowego, które zasila obecnie budynek restauracji od strony ul. [...]. Planowana inwestycja polega, więc na rozbudowie wewnętrznej instalacji wodociągowej za tym przyłączem, a ta nie została zwolniona w art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z obowiązku uzyskania na nią pozwolenia na budowę. Jak wskazano, przebudowa instalacji wykracza poza zakres wymiany przyłącza, co uniemożliwia jej realizację w oparciu o zgłoszenie dokonane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20 lub art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. W tym kontekście, wskazano również, iż wnioskowana przez inwestora część zamierzenia budowlanego dotyczy likwidacji – rozbiórki istniejącego przyłącza wodociągowego, a ta może nastąpić w trybie zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, lecz tylko w oparciu o przepis art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a w tym zakresie inwestor nie dopełnił jednak formalności.
Od decyzji tej inwestor – [...] Sp. z o.o. – odwołał się podnosząc, iż wydana ona została z naruszeniem przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy likwidacja dotychczasowego przyłącza oraz przebudowa dotychczasowej instalacji wewnętrznej wodociągowej jest niczym innym jak remontem – zmianą instalacji wodociągowej, objętym zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy. Odwołujący się kwestionował również uzależnienie przez organ I instancji przyjęcia zgłoszenia rozbiórki (likwidacji) istniejącego przyłącza wodociągowego do budynku oficyn od wystąpienia inwestora do tego organu ze stosownym zgłoszeniem. Inwestor w swoim odwołaniu podnosił również, iż planowana inwestycja jest tylko remontem w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 i 2 ustawy i podlega wyłączeniu zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wskazywał, w konsekwencji wykonanych prac w miejsce istniejącego przyłącza do oficyn będzie wykonany odcinek instalacji wodociągowej, nie mający jednak charakteru instalacji wewnętrznej, bo ta nie będzie związana z budynkiem restauracji. Odwołując się podnosił również, iż nie ma znaczenia przebieg nowej trasy instalacji. Niezależnie bowiem, czy instalacja znajduje swoje przyłącze w piwnicy budynku MPZ, czy też w budynku restauracji [...] w sensie funkcjonalnym będzie to ta sama instalacja związana tylko z budynkiem oficyn usługowo – mieszkalnych [...]
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu Wojewoda, jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zakwestionował pogląd, że wnioskowane w zgłoszeniu z dnia lutego 2004 r. roboty budowlane są remontem w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i że w związku z tym nie wymagają pozwolenia na budowę. Jak wskazano, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 8 ustawy remontem jest wykonywanie robót w istniejącym obiekcie budowlanym polegających na odtworzeniu stanu istniejącego. W przypadku wnioskowanych robót zaś, zdaniem organu II instancji jest to likwidacja istniejącego przyłącza na działce nr 51/2 i w części działki nr 52 (znajdującego się poza obiektem budowlanym) i budową instalacji wodociągowej wewnątrz budynku restauracji [...] przebiegającej przez pomieszczenia technologiczne: nr 1, nr 5, nr 11, nr 13 na parterze tego budynku. Jak podkreślono w związku z tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji inwestycja ta nie jest remontem przyłącza wodociągowego. W miejsce likwidowanego przyłącza nie będzie realizowane inne nowe przyłącze, a budynek oficyn nie będzie zasilany z tego samego odcinka zewnętrznej sieci wodociągowej. Wskazano więc, iż inwestycja ta będzie polegała na budowie nowego zasilenia budynku oficyny – tym razem – bezpośrednio z wewnętrznej instalacji wodociągowej znajdującej się w budynku restauracji [...]. Wobec tego organ II instancji uznał, iż inwestycja taka to rozbudowa nowego odcinka instalacji wodociągowej budynku oficyn. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż nie można twierdzić, że bez istotnego znaczenia jest miejsce podłączenia nowego zasilania budynku oficyn i przebieg trasy tego zasilania. Jak wskazano, wykorzystanie istniejącego przyłącza budynku restauracji [...] do dodatkowego zasilania w wodę budynku oficyn usługowo – mieszkalnych wymagałoby zgody MPWIK Sp. z o.o. – właściciela sieci i tego przyłącza. Podkreślono, iż wbrew stanowisku inwestora nie są obojętne parametry techniczne istniejącego przyłącza (np. średnica rury, wydajność istniejącego wodomierza). W związku z tym, organ II instancji uznał, iż organ I instancji nie mógł, więc w tych okolicznościach przyjąć zgłoszenia zasilenia budynku oficyn z istniejącej instalacji wewnętrznej wodociągowej budynku restauracji z tego też względu, że instalacja ta została zaprojektowana tylko dla potrzeb technologicznych tej restauracji i była tylko w tym zakresie uzgodniona z innymi organami. Podkreślono przy tym, iż przedstawione rozwiązanie takiego przyłączenia zasilania oficyn w wodę wymaga dokonania obliczeń sprawdzających możliwość wykorzystania istniejącej instalacji – przepływu zwiększonej ilości wody (oporów przepływu wody przez istniejące jej odcinki). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, iż zaakceptować należało stanowisko organu I instancji wnoszącego na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 sprzeciw w sprawie wykonania nowego zasilania budynku oficyn w wodę, albowiem roboty te nie zostały wymienione w art. 29 ustawy, jako zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż wymienione we wniosku zamierzenie inwestycyjne polegające na likwidacji istniejącego przyłącza do budynku oficyn wymaga, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uprzedniego zgłoszenia. W związku z tym też, jak wskazano, można przyjąć, iż wymienione w zgłoszeniu z dnia 2 grudnia 2004 r. zamierzenie polegające na likwidacji istniejącego przyłącza wodociągowego – jakkolwiek zgłoszone zostało na druku "zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę" – pozwala organowi I instancji na przyjęcie tego zgłoszenia.
Od tej decyzji inwestor [...] Sp. z o.o. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że prace polegające na połączeniu dwóch instalacji wewnętrznych w budynkach położonych na nieruchomości należącej do [...] wymaga pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wykładnia przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie uzależnia prowadzenia jakichkolwiek prac związanych z instalacją wewnętrzną od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu skargi, skarżący odnosząc się polemicznie do argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnosił ponadto, iż organ II instancji rozpatrując sprawę, pominął również zupełnie przepis art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, koncentrując się w tym względzie wyłącznie na kwalifikowaniu zamierzonej inwestycji, jako remontu, a także pominął przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy, w części, w jakiej wyłącza on instalacje budynków, z wyjątkiem instalacji gazowej, z obostrzeń przewidzianych ustawą. Jak w tym względzie, podniósł skarżący, przepis art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy wyłącza wymóg pozwolenia na budowę dla przyłączy wodociągowych do budynku, argumentując przy tym również, iż skoro tak istotne prace, które dotyczą łącza do sieci publicznej nie podlegają wymogowi pozwolenia na budowę, to tym bardziej takiego pozwolenia nie wymagają prace i zmiana instalacji wewnętrznej. Ponadto, podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy każda czynność budowlana podjęta w stosunku do instalacji wewnętrznej innej niż gazowa nie jest objęta wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę. Niezależnie od tego, skarżący wywodził, iż projektowana przebudowa instalacji nie wykracza poza normatywne pojęcie remontu obowiązujące na gruncie ustawy Prawo budowlane, argumentując, iż według niego, odtworzenie instalacji wodociągowej to odtworzenie stanu dostępu nieruchomości do urządzeń wodociągowych znajdujących się w gestii dostawcy wody. W związku z tym według niego, niezależnie od tego, czy instalacja znajduje swoje przyłącze w piwnicy budynku MPZ, czy też w budynku restauracji [...] w sensie funkcjonalnym jest to ta sama instalacja związana z budynkiem oficyn [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu i ponownie szeroko ją przywołując, jak również odwołując się do przepisów ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciw pożarowej, jak również ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosił o jej oddalenie, jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola zaskarżonej decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia stanowisko, iż wydana ona została z poszanowaniem przepisów obowiązującego prawa i brak jest podstaw ku temu, iżby wyeliminować ją z obrotu prawnego.
Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.
W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż jak należy zasadnie wnosić z lektury akt sprawy, brak jest podstaw ku temu, iżby uczynić zadość żądaniu skarżącego.
W przekonaniu Sądu, istota rzeczy w niniejszej sprawie, sprowadza się do kwestii ustalenia konsekwencji prawnych dla dokonanego przez inwestora w dniu grudnia 2004 r. zgłoszenia robot budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. W części opisowej tegoż zgłoszenia wskazano, iż dotyczy ono robót polegających na: "likwidacji dotychczasowego przyłącza wodociągowego do oficyn mieszkalno – usługowych przy budynku restauracji [...] ul. Krakowskie [...] i zasilenie oficyn w wodę z istniejącego przyłącza wodociągowego restauracji poprzez jej instalacje wewnętrzne." Tak też przedmiot zamierzenia inwestycyjnego opisany został szczegółowo w piśmie z dnia grudnia 2004 r. adresowanym do organu administracji architektoniczno – budowlanego I instancji, a pochodzącym do [...] Z. L. – zostało ono sporządzone w konsekwencji postanowienia z dnia 8 grudnia 2004 r. wydanego na podstawie przepisu art. 123 kpa w związku z przepisem art. 30 ust. 2 i 3 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W tym kontekście, w przekonaniu Sądu, brak jest podstaw ku temu, iżby tak jak oczekuje tego skarżący, kwalifikować przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, jako remont. Sprzeciwia się temu, bowiem ustawowa definicja normatywnego pojęcia "remontu". Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Według Sądu, w tym względzie wyraźnie widać brak jakiejkolwiek korespondencji między zgłoszonym w dniu grudnia 2004 r. zamierzeniem inwestycyjnym, a ustawową definicją normatywnego pojęcia "remont". Wszak przecież, jak należałoby sądzić z treści zgłoszenia, jak również z treści pisma z dnia grudnia 2004 r. zawierającego szczegółowy opis przedsięwzięcia inwestycyjnego, celem planowanej inwestycji jest budowa nowego zasilenia budynku oficyny bezpośrednio z wewnętrznej instalacji wodociągowej znajdującej się w budynku restauracji [..,.] Słusznie w tym kontekście, organ administracji architektoniczno – budowlanej II instancji zwrócił uwagę na to, iż jak wynika z przeprowadzonych ustaleń celem planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego jest likwidacja przyłącza istniejącego na działce nr 51/2 i na części działki nr 52 (znajdującego się poza obiektem budowlanym) i budowa instalacji wodociągowej wewnątrz budynku restauracji [...], przebiegającej przez pomieszczenia techniczne nr 1, nr 5, nr 11 i nr 13 na parterze tego budynku, co w konsekwencji prowadziłoby do tego, iż w miejsce likwidowanego przyłącza nie powstanie nowe, a budynek oficyn nie będzie zasilany w wodę z tego samego odcinka zewnętrznej sieci wodociągowej. Powyższe ustalenia, według Sądu, jednoznacznie potwierdzają zasadność stanowiska, iż wskazane zamierzenie inwestycyjne nie może być kwalifikowane, jako "remont" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Nie spełnia ono, bowiem normatywnego warunku, w postaci odtworzenia stanu pierwotnego. Pojęcie "odtworzenia" ma ugruntowane znaczenie w języku polskim i oznacza "przywrócenie czemuś dawnego wyglądu" lub "stworzenie czegoś na nowo według zachowanych fragmentów, wzorów" (Uniwersalny słownik języka polskiego (red. S. Dubisz), Warszawa 2003 t. 2, s.1187-1188), podobnie zresztą, jak pojęcie "stanu pierwotnego" równoznaczne z całokształtem okoliczności i warunków, w jakich coś się znajduje, w tym zaś przypadku, znajdowało na początku. W tym kontekście, w pełni zasadnie należy założyć, iż racjonalnie zachowujący się ustawodawca, na gruncie przepisów ustawy nie nadaje konkretnym pojęciom i terminom, czy też zwrotom, innego znaczenia, niż to, które funkcjonuje na gruncie języka powszechnego, składni i reguł, którego jest przecież zobowiązany przestrzegać. Sprzeciwiałyby się temu również podstawowe zasady techniki prawodawczej. Stąd też, wbrew zarzutowi skargi, nie sposób zasadnie normatywnemu pojęciu "remontu", nadawać znaczenie inne, niż to, które wynika z jego ustawowej definicji.
Planowane przez inwestora – [...] Sp. z o.o. – przedsięwzięcie, jak jednoznacznie wynika z jego opisu, polega na tym, że jak już wyżej wskazano, w jego rezultacie doszłoby do budowy nowego zasilenia budynku oficyny, bezpośrednio z wewnętrznej instalacji wodociągowej znajdującej się w budynku restauracji [...] Jest to niesporne, a skoro tak, to podkreślić należy, iż roboty budowlane, w wyniku których, tak jak w analizowanym przypadku, powstają nowe zupełnie elementy, nie mogą być uznane za remont (por. np. wyrok NSA z 12 kwietnia 2000 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 2399/98). Słusznie też, w tym właśnie kontekście organ administracji architektoniczno – budowlanej II instancji, uwzględniając przepisy ustawy Prawo budowlane, zakwalifikował planowana inwestycję, jako rozbudowę instalacji wewnętrznej wodociągowej budynku restauracji i budowę nowego odcinka instalacji wodociągowej budynku oficyn. W związku z tym, uznając brak jakiejkolwiek adekwatności normatywnego pojęcia "remontu" (art. 3 pkt 8 ustawy) dla przedsięwzięcia opisanego w zgłoszeniu z 2 grudnia 2004 r. i piśmie z dnia 21 grudnia 2004 r., za w pełni adekwatne dla niego uznać należało pojęcie "budowy" oznaczające, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. W tym miejscu podnieść należy, iż istotne z punktu widzenia sprawy niniejszej pojęcia "przebudowy" i "rozbudowy", w orzecznictwie sądowym uznawane są za szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną (wyrok NSA z 13 listopada 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 892/00), zaś pojęcie "przebudowy" definiowane jest jako zmiana układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego mogąca dotyczyć zarówno elementów konstrukcyjnych, jak i uzupełniających, np. związana ze zmianą sposobu użytkowania obiektu (wyrok NSA z dnia 4 października 2002 r. w sprawie sygn. akt SA/Bk 855/02). Konfrontując w tym miejscu wyżej już poczynione ustalenia, ich ocenę i wnioski z niej wypływające, z przepisami art. 3 pkt 1 lit. a i art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane definiującymi pojęcia "obiektu budowlanego" i "urządzeń budowlanych" nie sposób zasadnie podzielić argumentacji skarżącego, co do przyjmowanego przez niego rozumienia pojęcia remontu. Nie dość, bowiem, że nie znajduje ono swojego potwierdzenia w wyżej przywołanych przepisach ustawy, to ponadto, gdy przywołać jego rozumienie wskazane w uzasadnieniu skargi – "Odtworzenie instalacji wodociągowej to odtworzenie stanu dostępu nieruchomości do urządzeń wodociągowych znajdujących się w gestii dostawcy wody. Niezależnie, zatem od tego czy instalacja znajduje swoje przyłącze w piwnicy budynku MPZ czy też w budynku restauracji [...] w sensie funkcjonalnym jest to ta sama instalacja związana z budynkiem oficyn [...] – i skonfrontować z przywoływanym już szczegółowym opisem zamierzenia inwestycyjnego i sposobu jego realizacji, proponowane przez skarżącego rozumienie pojęcia "remontu", bliskie jest, wręcz mieści się w zakresie pojęciowym, wyżej wskazanego pojęcia "przebudowy".
Uznając, więc kwestię rozumienia normatywnego pojęcia "remontu", za podstawową dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, gdy odwołać się do wyżej poczynionych w tym względzie ustaleń, w tym również tych, które odnoszą się do szczegółowego opisu planowanej inwestycji i sposobu jej realizacji, zarzuty skargi uznać należy za niezasadne. W tym też kontekście, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w zakresie, w jakim, jak należy sądzić z uzasadnienia skargi i jej uzasadnienia, organy administracji architektoniczno – budowlanej uznały, iż planowana inwestycja wymaga jednak pozwolenia na budowę i nie uwzględniły tym samym przepisu art. 29 ustawy zwalniającego wskazane w nim obiekty z warunku ubiegania się o pozwolenie na budowę. W świetle powyższego, bowiem, podzielić należy trafność argumentacji prezentowanej przez organy administracji architektoniczno – budowlanej I i II instancji, a mianowicie, że rzeczywisty charakter i zakres planowanej inwestycji (budowa, rozbudowa) uniemożliwiają realizowanie jej na podstawie dokonanego zgłoszenia. Za słuszne uznać, bowiem należy stanowisko, w świetle którego budowa i przebudowa (rozbudowa) wewnętrznej instalacji wodociągowej, nie będąca przecież budową nowego przyłącza, wykracza poza zakres normowania przepisów art. 29 ust. 1 pkt 20 – stanowiącego przecież tylko i wyłącznie o budowie przyłączy do budynków - oraz art. 29 ust. 2 pkt 11 zwalniającego z warunku uzyskania pozwolenia na budowę przebudowę i remont sieci telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych i cieplnych, o ile prowadzone są one po dotychczasowych trasach. Nie sposób też uznać za trafny zarzut naruszenia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, na gruncie którego ustawodawca posługuje się terminem "remont", a czyni to przecież w znaczeniu, jakie nadał mu w przepisie art. 3 pkt 8 ustawy i rozumienie którego wyżej zostało już przedstawione. W przekonaniu Sądu, gdy zważyć na wyżej poczynione już ustalenia dotyczące kwestii podstawowych (definicyjnych), w tym również szczegółowego opisu planowanego zamierzenia inwestycyjnego, wskazany zakres normowania tych przepisów, nie daje podstaw ku temu, iżby którykolwiek z nich mógł stanowić podstawę przyjęcia zgłoszenia inwestora z dnia 2 grudnia 2004 r.
Podnieść też należy w tym kontekście, iż słusznie na przykład w uzasadnieniu skargi organ administracji architektoniczno – budowlanej odwołał się do argumentacji nawiązującej do przepisów szczególnych, tj. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Kodeksu pracy, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, tym bardziej, że tego rodzaju odwołanie dokonywane jest w bezpośrednim związku z przepisem art. 31 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane regulującym procedurę i tryb uzgodnień projektu i uzyskiwania opinii innych organów. W związku z tym, iż ich realizacja następuje w toku postępowania administracyjnego toczącego się w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, w przekonaniu Sądu, zasadnie należało uznać, iż kopie pism dołączonych do złożonego na rozprawie pisma procesowego pełnomocnika skarżącego, nie mogą stanowić dowodu uczynienia zadość wskazanym wyże warunkom.
Odnosząc się do całokształtu okoliczności sprawy, w przekonaniu Sądu, brak też jest jakichkolwiek podstaw ku temu, iżby zakwestionować zaskarżoną decyzję, w zakresie, w jakim organ II instancji uchylił decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta w części dotyczącej wniesionego sprzeciwu do zgłoszenia likwidacji istniejącego przyłącza do oficyn mieszkalno – usługowych przy ul. [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji. Nie podważając, bowiem zasadniczych i podstawowych w sprawie niniejszej ocen, co do prawnej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego opisanego w zgłoszeniu z dnia grudnia 2004 r. i w piśmie z dnia grudnia 2004 r., jako takiego, które zgodnie z przepisami obowiązującego prawa wymaga pozwolenia na budowę, organ II instancji przyjął jednocześnie, że zakres przedmiotowy sprzeciwu wniesionego przez organ administracji architektoniczno – budowlanej I instancji nie powinien obejmować zgłoszenia likwidacji istniejącego przyłącza do budynku oficyn mieszkalno – usługowych. Skoro, bowiem, swoistego rodzaju pierwszy etap planowanego zamierzenia inwestycyjnego miał polegać na likwidacji dotychczasowego przyłącza wodociągowego do budynku oficyn usługowo – mieszkalnych, to zgodnie z przepisem art. 31 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 31 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, tego rodzaju roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę i mogą być prowadzone na podstawie zgłoszenia. W tym miejscu warto wskazać, iż również wykładnia tych przepisów potwierdza zasadność ocen i wniosków formułowanych już powyżej. Skoro, bowiem pozwolenia na budowę nie wymaga rozbiórka obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a w sprawie niniejszej rozbiórka (likwidacja) dotyczy istniejącego przyłącza do budynku oficyn mieszkalno – usługowych (chodzi, więc o przyłącze, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, a więc przyłącze, które pierwotnie realizowane było, jako nowe, tj. jako urządzenie techniczne zapewniające możliwość użytkowania konkretnego budynku zgodnie z jego przeznaczeniem), to gdy zważyć, że następnie w kolejnym etapie, w miejsce likwidowanego powstałoby zupełnie nowe przyłącze, będące konsekwencją rozbudowy instalacji wewnętrznej wodociągowej budynku restauracji i budowy nowego odcinka instalacji wodociągowej budynku oficyn, w tym właśnie zakresie, wniesiony sprzeciw uznać należało za uzasadniony.
Abstrahując od powyższego, słusznie w zakresie dotyczącym tej części zamierzenia inwestycyjnego, która dotyczyła tylko i wyłącznie likwidacji dotychczasowego przyłącza, organ administracji architektoniczno – budowlanej II instancji uznał, że wniesiony sprzeciw nie dość, że nie jest uzasadniony to również jest i bezprzedmiotowy. Skoro, bowiem zakres przedmiotowy sprzeciwu wnoszonego przez organ administracji architektoniczno – budowlanej determinowany jest tylko i wyłącznie przepisem art. 30 ust. 6 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, to zasadnie należy stwierdzić, że nie może być on wnoszony w szerszym zakresie spraw, niż te wyraźnie wskazane. Jego wniesienie zaś, tak jak w sprawie niniejszej, czyniło go bezprzedmiotowym w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 kpa i nakazywało organowi II instancji uchylenie decyzji w tej części i umorzenie postępowania przed organem I instancji na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
W kontekście odnoszącym się do oceny skuteczności wniesionego sprzeciwu determinowanej terminem jego wniesienia, podnieść również należy, iż gdy zważyć na: datę przyjęcia zgłoszenia (data wpływu do organu administracji architektoniczno - budowlanej I instancji, 3 grudnia 2004 r.); datę wydania przez organ administracji architektoniczno – budowlanej I instancji postanowienia na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i datę jego doręczenia adresatowi (odpowiednio 8 grudnia 2004 r. i 13 grudnia 2004 r.); datę decyzji wnoszącej sprzeciw (30 grudnia 2004 r.) i datę jej doręczenia inwestorowi (4 stycznia 2005 r.), 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu uznać należy za zachowany. Abstrahując, bowiem od kwestii daty wydania decyzji i terminu jej doręczenia adresatowi, podkreślić należy, iż określony w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2004 r. znak: [...] wydanym przez Prezydenta Miasta na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 i 3 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, termin uzupełnienia brakujących dokumentów – "do dnia 27 grudnia 2004 r." - przedłuża odpowiednio termin do wniesienia sprzeciwu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.