II SA/Lu 403/06

II SA/Lu 403/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Krystyna Sidor
Leszek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 129 par. 2, art. 145 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 16 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi H. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr rep.[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania H. i J. S. oraz I. i K. G. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr 479/3 położonej w miejscowości O. gmina W. na której zrealizowana miałaby zostać budowa budynku administracyjno-magazynowego.
Kolegium nie podzieliło zastrzeżeń odwołujących się, którzy zwracali uwagę na naruszenie przepisów technicznych związanych z posadowieniem budynku oraz niezgodność projektu budowlanego z treścią decyzji o warunkach zabudowy.
Zdaniem Kolegium kwestie te należą do organów wydających pozwolenie na budowę. Plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzji w przypadku braku planu przewiduje, jakie obiekty można posadowić na danym terenie. Szczegółowe natomiast normy (warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane) będą przedmiotem ustaleń kontroli w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez J. i H. S. W skardze podnosili, że naruszono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki. Zaznaczyli, że obiekt opisany w decyzji ma wymiary 9 x 23 m i 8 m wysokości. Ściana o długości 23 m miałaby być oddalona od ich działki o 1,5 m. Takie usytuowanie budynku łamie, w ich mniemaniu, dotychczasową linię zabudowy, która była usytuowana w odległości 3 m od granicy i dotyczyła ścian bez otworów okiennych. Przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych budynków nie przewidują zmniejszenia odległości poniżej 4 m dla ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi.
Skarżący zaznaczyli, że działka ich jest nie docelowo zabudowana. Obie działki mają podobny charakter zabudowy w postaci niewielkich domków drewnianych o charakterze rekreacyjnym. Odległość domków na działce 479/3 od granicy z ich działką wynosi 3 m. Zwrócone są w ich stronę ścianami bez otworów okiennych. Wybudowanie w tak bliskiej odległości budynku z otworami okiennymi spowoduje ograniczenie możliwości zabudowy na ich działce ze względu na efekt przesłaniania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art.129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. W sprawie bezspornym jest, że decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy została wydana w dniu [...]. Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący wnieśli dopiero 28 września 2005 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Wyjaśnili przy tym, że nie zostali powiadomieni o decyzji Wójta, a jej kserokopię otrzymali w Urzędzie Gminy w dniu 27 września 2005 r. Akta sprawy nie zawierają potwierdzenia doręczenia decyzji stronom postępowania, a w piśmie z dnia 14 grudnia 2005 r. w odpowiedzi na wezwanie Kolegium, Wójt Gminy wyznał, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy oraz dużą ilość materiału dowodowego nie jest w stanie dostarczyć dowodów doręczenia decyzji stronom.
Nie budzi żadnych wątpliwości, że zaniechanie doręczenia decyzji stronie postępowania pozbawia ją prawa do ochrony własnego interesu prawnego. Nie ma jednak podstaw do oceny, że skarżący mogą to prawo realizować w drodze odwołania od decyzji. W wyroku z dnia 7 lutego 1986 r. (II SA 2247/85 nie publ.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że strona która nie brała udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji organu I instancji, może wnieść odwołanie od tej decyzji tylko w czasie zanim decyzja ta stanie się ostateczna, to jest do czasu rozpatrzenia przez organ II instancji odwołania wniesionego przez inne strony, a gdy strony nie wniosły odwołania – przed upływem terminu (14 dni) służącego stronom do wniesienia odwołania. Po upływie tych terminów strona, która nie brała udziału w postępowaniu może wnosić o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art.145 § 1 pkt 4 kpa.
Zwrócić należy uwagę, że z treści decyzji z dnia [...] wynika, że otrzymują ją Gospodarstwo Gruntów Marginalnych i Mieszkaniowych i Starosta. Na decyzji znajduje się klauzula z dnia 14 stycznia 2005 r. stwierdzająca, że "wobec niezaskarżenia w trybie i terminie właściwym decyzja niniejsza w dniu 14 stycznia 2005 r. stała się prawomocna i podlega wykonaniu". Klauzula opatrzona jest pieczęcią osoby wykonującej czynności z upoważnienia Wójta. Z odwołania złożonego przez I. i K. G. wynika ponadto, że jest już prowadzone postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę omawianego budynku.
Stwierdzić zatem należy, iż Kolegium rozpatrzyło odwołanie wniesione z uchybieniem terminu. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 kpa (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r., OPS 11/98 ONSA 1999/1/4).
Z tego względu na podstawie art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.