II SA/LU 386/05

II SA/Lu 386/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Krystyna Sidor /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.10 ust.1 pkt.8, art.11, art.8, art.24 ust.2, art.27
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.147 par.1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Gminy na rzecz [...] Sp. z o.o. 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Rada Gminy uchwałą z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 18 art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz własnej uchwały Nr [...] z dnia [...]marca 2004 r. – odrzuciła zarzut [...] Spółka z o.o. dotyczący zawartego w projekcie planu ograniczenia działalności hodowlanej fermy prowadzonej przez skarżącą – do 500 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), stwierdzając, że przyjęte w projekcie planu ustalenia nie naruszają istniejącego zagospodarowania terenu fermy, natomiast prowadzenie dużej fermy hodowlanej (około 1500 DJP) byłoby niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy z planem województwa wyznaczającym gminie funkcję gminy uzdrowiskowej.
Ponadto w uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że wszystkie działki objęte projektem planu należące do [...] znajdują się w obszarze ochrony uzdrowiskowej "C" zapisanym w planie wojewódzkim jako część terenu otuliny uzdrowiska B., przyszłego Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...] objętego ochroną planistyczną polegającą m.in. na zakazie lokalizowania inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Powołano się także na pismo Urzędu Wojewódzkiego z dnia 11 lutego 2002 r. dotyczące uzgodnienia projektu planu, z którego wynika, by na terenie oznaczonym symbolem "RPO-ferma zwierzęca" określić pułap produkcji zwierzęcej do 500 DJP.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – [...] Spółka z o.o. wnosiła o uchylenie uchwały odrzucającej zarzut do planu – jako wydanej z naruszeniem ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
Zdaniem skarżącej w świetle obowiązującego prawa gmina nie ma uprawnienia do ograniczania wielkości produkcji zwierzęcej, a ewentualne kompetencje w tej kwestii należą do wojewody. Ograniczając działalność gospodarczą skarżącej – zaskarżona uchwała narusza postanowienie konstytucji oraz prawo własności spółki. Ponadto wskazany w uchwale plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie ma charakteru powszechnie obowiązującego, a w żadnym razie nie upoważnia gminy do ustanawiania ograniczenia w produkcji zwierzęcej. Skarżąca zwraca także uwagę, że obszar chronionego krajobrazu na terenie gminy B. nie jest dotychczas ustanowiony, podobnie jak park krajobrazowy.
Rada Gminy B w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumentację zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę zważył, co następuje:
Dokonując oceny zaskarżonej uchwały w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że prawidłowo jako podstawę prawną uchwały wskazano przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139), skoro postępowanie w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (obejmującego m.in. tereny działek nr [...], [...] i [...]) wszczęto w czasie obowiązywania zaskarżonej ustawy.
Z przedstawionych w aktach sprawy dowodów wynika, że uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy – obejmujący obszar w granicach administracyjnych gminy, z wyłączeniem terenu w miejscowości (strefa 16) oznaczonego symbolem RPO obejmującego działki o numerach [...], [...] i [...] obręb B.
Uchwała z dnia [...] marca 2004 r. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia [...]maja 2004 r. Nr 83, poz. 1443 i weszła w życie z dniem 25 maja 2004 r.
Wyłączony z planu zagospodarowania gminy wyżej opisany teren, był przedmiotem uchwały Rady Gminy z dnia [...] lipca 2004 r. – w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla działek [...], [...] i [...] w B, a Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] sierpnia 2004 r. stwierdził jej nieważność jako wydanej z naruszeniem prawa.
Kontynuując procedurę planistyczną dotyczącą wyłączonych z uchwalonego planu działek (jak wynika z pisma Rady Gminy z dnia 5 lipca 2005 r.) wykonano projekt planu zagospodarowania tegoż obszaru.
Pismem z dnia 27 maja 2004 r. [...] wniosła uwagi do projektu rozpatrzone jako zarzuty zaskarżoną uchwałą o odrzuceniu zarzutów (a m.in. tekstu wyłożonego projektu planu, zawiadomień na piśmie wyłożenia ogłoszeń o terminie sesji).
Brak całości materiałów dowodowych nie pozwala jednak na stwierdzenie czy prowadzone przez organ administracji postępowanie dokonane było z zachowaniem procedury określonej w art. 18 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Każde naruszenie tej procedury powoduje nieważność uchwały rady z mocy art. 27 ustawy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podzielić pogląd o naruszeniu prawa materialnego przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały.
Nie ulega wątpliwości, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, zaś przepisy o planowaniu przestrzennym pozwalają gminie na ograniczenie w konkretnych sytuacjach uprawnień właścicielskich wynikających z prawa cywilnego.
Plan zagospodarowania przestrzennego nie może jednak zawierać zapisów wprowadzających dowolne ograniczenia właścicieli, zakazy lub nakazy nie przewidziane w ustawie. Takim ograniczeniem jest określenie w zaskarżonej uchwale górnego pułapu produkcji inwentarza w fermie hodowlanej na 500 DJP, na terenie oznaczonym symbolem RPO – ośrodek produkcji rolnej – ferma zwierzęca.
Zapis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mówiący m.in. o ustaleniu w planie wynikających z potrzeb ochrony środowiska szczególnych warunków zagospodarowania terenu daje gminie uprawnienie do wprowadzenia w tym przedmiocie zasad, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Wydane na podstawie w/w ustawy, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej uchwały rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. – w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2002 r. Nr 179, poz. 1490) wymienia inwestycje czy przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko.
W § 2 ust. 1 pkt 7 tegoż rozporządzenia wskazano jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływanie na środowisko – chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie niższej niż 240 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).
Jednocześnie w/w rozporządzenie uchyliło rozporządzenie z 14 lipca 1998 r. (Dz. U. Nr 93 poz. 589), w którym była mowa o inwestycjach szczególnie szkodliwych dla środowiska – w tym związanych z hodowlą zwierząt w liczbie ponad 500 DJP.
Powyższe oznacza, że ustawodawca chroniąc środowisko dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wprowadza górnego limitu produkcji lecz obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Zasadny jest zatem zarzut skargi o przekroczeniu władztwa planistycznego gminy przez określenie limitu produkcji zwierzęcej na terenie oznaczonym symbolem RPO.
Sąd nie podziela natomiast zarzutu o indywidualnym charakterze uchwały. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 11 dopuszcza możliwość sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy lub jej części, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Uchwała dotyczy terenu (obszaru) gminy, a nie osób, które są lub będą w przyszłości jego właścicielami, aczkolwiek niewątpliwie nie jest dla tychże osób wiążąca.
Skoro zatem zaskarżona uchwała narusza wskazane przepisy prawa materialnego – jest ona nieważna, co Sąd był obowiązany stwierdzić na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.