II SA/LU 386/04

II SA/Lu 386/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-12-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Wiesława Achrymowicz
Witold Falczyński /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 127 par.3, art. 138 par.1, art. 158 par.1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
art. 18 ust.2
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par.1 pkt.1 lit. a,b,c i pkt.2 i 3, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz – sprawozdawca, Protokolant Asystent Sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu specjalistycznych usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje Zespołowi Adwokackiemu Nr [...] od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 w związku z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu wniosku Z.W. z dnia 15 kwietnia 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. Nr [...] przyznającą Z.W. od 18 listopada 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. nieodpłatną pomoc społeczną w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi świadczonych przez Agencję Pielęgnacyjno – Opiekuńczą [...] w wymiarze dwóch godzin w dni powszednie, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO wskazał, iż wnioskiem z dnia 19 2003 r. oraz aneksem do niego z dnia 9 października 2003 r. Z.W. wystąpił o przyznanie mu pomocy społecznej w formie usług specjalistycznych w wymiarze dwóch godzin dziennie. W związku z tym wystąpieniem Kierownik OPS decyzja z dnia [...] r. nr [...] przyznał wnioskodawcy nieodpłatną pomoc społeczna w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi świadczonych przez Agencję Pielęgnacyjno – Opiekuńczą "[...] w wymiarze dwóch godzin w dni powszednie w okresie od 18 listopada do 31 grudnia 2003 r.
Decyzję tę zakwestionował Z.W. występując z odwołaniem od niej w dniu 25 listopada 2003 r. (data wpływu 27 listopada 2003 r.) skierowanym do SKO. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania Z.W., odwołania nie zawierającego motywów, dla których decyzja organu I instancji została przez niego zakwestionowana, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika OPS z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja SKO nie była kwestionowana przez Z.W. przed sądem administracyjnym.
Następnie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnioskiem z dnia [...] r. (data wpływu do SKO [...] r.) uzupełnionym aneksem z [...] r. (data wpływu 2 marca 2004 r.) Z.W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. nr [...] w materii przyznania mu specjalistycznych usług opiekuńczych. SKO, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zawiadomiło wnioskodawcę o wszczęciu na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika OPS z dnia [...] r. nr [...] o przyznaniu Z.W. w okresie od 18 listopada do 31 grudnia 2003 r. specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi świadczonych przez Agencję Pielęgnacyjno – Opiekuńczą [...] w wymiarze dwóch godzin w dni powszednie.
W dniu 15 kwietnia 2004 r. Z.W. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wskazaną decyzją SKO oznaczoną nr [...]. Podnosił on, iż w sprawie rozstrzyganej przez SKO brały udział osoby podlegające wyłączeniu od załatwiania jego spraw. Niezależnie od tego, formułował on zarzuty w zakresie odnoszącym się do kwestii stosowania przepisów prawa procesowego przez SKO, jak również stanu swojego zdrowia.
Ustosunkowując się do zarzutów Z.W. skład orzekający SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż jego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W tym względzie wskazano, iż argumentacja wniosku Z.W. z dnia 15 kwietnia 2004 r. zmierzająca do spowodowania wydania orzeczenia eliminującego z obrotu prawnego decyzję SKO nr [...], a następnie również i decyzję nr [...] nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 156 § 1 kpa, określającego przesłanki, z powodu, których możliwe jest wydanie orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji. Zdaniem składu orzekającego przesłanki takie w sprawie niniejszej nie zachodzą. Ponadto wskazano, iż zarzut Z.W. o rozpatrywaniu jego spraw przez członków Kolegium podlegających wyłączeniu od rozpatrywania spraw z jego wniosków należy również odrzucić. Nie zachodzą, bowiem żadne merytoryczne przesłanki usprawiedliwiające decyzję o odsunięciu któregokolwiek członka SKO od rozpatrywania spraw Z.W. a samo przekonanie wnioskodawcy o zasadności takiego wyłączenia nie wywiera żadnych skutków. Ponadto, wskazano, iż Z.W. w kwestii dotyczącej wyłączenia członków SKO od załatwiania jego spraw przejawia dużą aktywność i uwzględnienie jego wniosków w tym względzie doprowadziłoby do paraliżu organu administracji publicznej, bowiem nie byłoby możliwe zebranie ustawowego składu Kolegium dla rozpatrzenia różnorakich wystąpień wnioskodawcy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono też, iż każda decyzja SKO niezgodna z intencjami wnioskodawcy Z.W. z reguły skutkuje wnioskami o wyłączenie członków SKO biorących udział w jej podejmowaniu. Podniesiono również, iż Z.W. w sprawie niniejszej kwestionuje decyzję przyznająca mu pomoc społeczna w formie i ilości przez niego wnioskowanej i wobec tego wyrażono stanowisko, iż postępowanie wnioskodawcy zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji jest niezrozumiałe i może mieć na celu sparaliżowanie bądź utrudnienie pracy organów pomocy społecznej.
Od tej decyzji Z.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Jak należy sądzić z treści zarzutów formułowanych w skardze, jak również w uzasadnieniu skargi, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonej decyzji Z.W. zarzucał wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Precyzując swoje zarzuty odwoływał się do przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji, wskazanych w przepisie art. 156 § 1: pkt 2 kpa – w tym względzie podnosił on naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, brak kwalifikacji opiekunki z Agencji Pielęgnacyjno – Opiekuńczej [...]", wadliwość zaświadczenia lekarskiego stanowiącego dowód w toczącym się z jego wniosku postępowaniu administracyjnym – a także wskazanych w pkt 5 i 6, co wyraziło się w formułowaniu zarzutu, iż decyzja o przyznaniu mu specjalistycznych usług opiekuńczych była trwale niewykonalna oraz w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (w przekonaniu skarżącego wynikało to z wymiaru, na jaki usługi te zostały przyznane, tj. z przyznania ich w wymiarze dwóch godzin w dniu powszednie, podczas, gdy pierwotnie jak podnosił, z usług tego rodzaju korzystał w wymiarze pięciogodzinnym). Niezależnie od tego skarżący podnosił, iż zaskarżona decyzja wydana została z udziałem osoby, która podlegała wyłączeniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu kwestionowało słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie, podnosząc ponadto, iż w swojej skardze, skarżący ograniczając się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie precyzował go i nie wskazywał, na czym to naruszenie miałoby polegać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.
W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest jakichkolwiek podstaw ku temu, iżby uwzględnić skargę Z.W..
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 w związku z art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w rezultacie rozpatrzenia wniosku Z.W. z o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z [...]r. Nr [...] przyznającą Z.W. nieodpłatną pomoc społeczną w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi.
Istota zagadnienia w sprawie niniejszej, zwłaszcza w kontekście zarzutów formułowanych przez skarżącego, jakkolwiek jak podkreślono Sąd zarzutami tymi związany nie jest, sprowadza się, więc do kwestii oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia potencjalnego istnienia przesłanek, które miałyby uzasadniać wyeliminowane jej z obrotu w związku z obarczeniem jej kwalifikowanymi wadami prawnymi. Według Sądu, brak jest jednak podstaw ku temu, iżby uczynić zadość żądaniu skarżącego.
Odnosząc się do poszczególnych, spośród zarzutów skargi, W przekonaniu Sądu, nie sposób przyjąć, iżby zaskarżona decyzja SKO zawierała kwalifikowaną wadę prawną wyrażającą się w wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Uzasadniając swoje stanowisko w tym względzie, Z.W. podnosił, iż rażące naruszenie prawa wyrażało się w naruszeniu przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, jak również w tym, iż w jego przekonaniu opiekunka z Agencji Pielęgnacyjno – Opiekuńczej [...]" nie legitymowała się wymaganymi kwalifikacjami, jak również w wadliwości zaświadczenia lekarskiego stanowiącego dowód w toczącym się z jego wniosku postępowaniu administracyjnym o przyznanie pomocy w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych. Według Sądu, zarzut ten, jak również przywoływana w jego uzasadnieniu argumentacja nie są jednak zasadne. Tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym, nie jest sporne, iż kwalifikowana wada prawna decyzji administracyjnej polegająca na wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa polega najogólniej rzecz ujmując na tym, iż: decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi wynikającym z przepisów obowiązującego prawa; decyzją wbrew wszelkim przesłankom prawnym nadano lub odmówiono nadania prawa, względnie nałożono na stronę obowiązek lub obowiązek taki uchylono. Podkreślenia wymaga również przy tym, iż nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być uznane za rażące, a dla oceny tej nie ma żadnego znaczenia to, który konkretnie przepis obowiązującego prawa został naruszony. Decydujące znaczenie w tym względzie ma, bowiem rodzaj tego naruszenia i jego skutki wyrażające się w tym, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako rozstrzygnięcie sprawy wydane przez organ praworządnego państwa (por. szerzej P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s.324 oraz przywołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za rażące naruszenie prawa uznawane były sytuacje polegające między innymi na: braku wezwania strony przez organ odwoławczy do uzupełnienia odwołani i rozpoznania go, mimo, że nie wywoływało ono skutków prawnych; rozpoznaniu odwołania od decyzji wniesionego po terminie, mimo że nie został on przywrócony; wydaniu decyzji na wniosek strony, który nie został podpisany i co, do którego zaniechano wezwania do uzupełnienia braku podania; wprowadzeniu wbrew przepisowi art. 75 kpa formalnej teorii dowodowej; wydaniu decyzji bez własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania; wydaniu decyzji w trybie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylającej dotychczasową decyzję z równoczesnym zaniechaniem rozstrzygnięcia o istocie sprawy; bezpodstawnym umorzeniu postępowania odwoławczego pozbawiającym stronę możliwości obrony jej praw; wznowieniu postępowania na podstawie przesłanki niewskazanej w przepisie art. 145 § 1 kpa, jak i na podstawie rozszerzającej wykładni podstaw wznowieniowych itd., itp. (por. szerzej ibidem. s.325-327). Konfrontując wyżej wskazane rozumienie normatywnego pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz przywołane przykłady kwalifikowane, jako "rażące naruszenie prawa", brak jest jakichkolwiek podstaw, iżby uznać, że zaskarżona decyzja SKO obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną, jaką zarzuca jej skarżący Z.W.. Zarzut skarżącego, jak również przywoływane na jego okoliczność argumenty nie dają podstaw do uznania, że ziściła się przesłanka, która w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa uzasadniałaby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Nie znajduje też żadnego uzasadnienia zarzut wydania jej z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. Kwestia stosowania tego przepisu, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1996 r. była już przedmiotem oceny właściwego organu i to dwukrotnie – pierwotnie przez SKO, które decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika OPS z dnia [...] r. przyznającą Z.W. nieodpłatną pomoc społeczną w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych, jak i następnie decyzją SKO z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. Przedmiotem ocen zawartych i formułowanych w tych decyzjach były również kwestie dotyczące podstaw faktycznych ich wydania – w tym kontekście odnieść je należy do formułowanych przez skarżącego zarzutów dotyczących braku wymaganych kwalifikacji opiekunki oraz wadliwości zaświadczenia lekarskiego zalecającego ograniczenie do niezbędnego minimum świadczonych usług specjalistycznych (k.4 akt administracyjnych). W przekonaniu Sądu, gdy zważyć na powyższe i brak jakiejkolwiek korespondencji między tymi zarzutami, a zarzutem "rażącego naruszenia prawa", a także, gdy zasadnie uznać, że zarzuty skarżącego nie dają podstaw do uznania, iżby zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca wydane zostały z innym naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, co miałoby się również wyrazić we wpływie tego naruszenia na wynik sprawy – w tym kontekście znamienne jest również, iż skarżący nie kwestionował decyzji SKO z dnia [...] r. nr [...] przed sądem administracyjnym - jak również na to, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję SKO z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] r. – co nie pozostaje przecież bez wpływu na zakres kognicji Sądu – brak jest podstaw, aby uznać, że zarzut skargi wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa jest uzasadniony.
Według Sądu, brak jest również jakichkolwiek argumentów, iżby podzielić stanowisko skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji w warunkach uzasadniających uznanie jej za niewykonalną w dniu jej wydania i posiadającą trwałą cechę jej niewykonalności (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jakkolwiek jak należałoby chyba wnosić, zarzut ten w równym stopniu skarżący adresuje również wobec decyzji wydanych w I i II instancji w sprawie o przyznanie mu specjalistycznych usług opiekuńczych, tj. wobec decyzji wydanej z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika OPS z [...] r. oraz wobec utrzymującej ja w mocy decyzji SKO z dnia [...]r. W tym względzie podnieść należy, iż nie jest sporne, że o niewykonalności decyzji przesądzają okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas (por. wyrok NSA z 8 lipca 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 970/97) – okoliczności te zaś mogą wynikać zarówno z przepisów obowiązującego prawa, jak również na przykład ze istniejącego stanu wiedzy, w konkretnej dziedzinie. Decyzją niewykonalną jest również decyzja określająca obowiązek nałożony na stronę w nieprecyzyjny sposób, stwarzający możliwość różnej interpretacji przy jego wykonaniu (por. wyrok Sądu Antymonopolowego z [...] r. w sprawie sygn. akt [...]). Z kolei, uznania decyzji za niewykonalną nie uzasadnia na przykład wysoki koszt jej wykonania lub nieopłacalność ekonomiczna jej wykonania (wyrok NSA z 4 stycznia 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1239/97), czy też trudność w wyegzekwowaniu wykonania decyzji wynikająca z negatywnego stanowiska do niej jej adresatów (wyrok NSA z 13 lutego 1986 r. w sprawie sygn. akt III SA 1146/85). Konfrontując te ustalenia, w świetle, których w jednoznaczny sposób można przecież zakwalifikować konkretne rozstrzygnięcie, jako rzeczywiście i trwale niewykonalne z zarzutem skarżącego, nie sposób uznać, aby zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca były decyzjami niewykonalnymi w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 5 kpa, zwłaszcza, że przecież, jak już to podkreślano wydane one zostały w toku prowadzonego na wniosek skarżącego postępowania nadzwyczajnego, którego celem było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji SKO z dnia [...] r. Wydaje się, więc, iż jak należałoby sądzić z konstrukcji skargi, skarżący Z.W. zarzut ten formułuje wobec decyzji wydanej z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika OPS z [...]r. oraz wobec utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z dnia [...] r. W tym kontekście podnieść należy, iż o braku jego zasadności, również i w tym zakresie przekonuje chociażby i to, że nie dość, że swoją aktualność w tym względzie zachowują wyżej przywołane oceny i wnioski z nich wypływające, to również i to, że przecież decyzja przyznająca skarżącemu pomoc społeczną w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych została wykonana i skarżący z usług tych, w okresie wynikającym z decyzji korzystał. Nie ma też przy tym żadnego znaczenia, w jakim wymiarze w stosunku dziennym usługi te były skarżącemu świadczone i z cała pewnością świadczenie ich w ustalonym wymiarze, nie mogło skutkować uznaniem decyzji za niewykonalną (w tym zakresie ponownie odwołać się należy do przywoływanych stanowisk Naczelnego Sądu Administracyjnego, aktualnych również w sprawie niniejszej, a prezentowanych w wyrokach z 4 stycznia 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1239/97, czy też z 13 lutego 1986 r. w sprawie sygn. akt III SA 1146/85).
W przekonaniu Sądu, brak jest też podstaw, iżby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa), jakkolwiek również i w przypadku tego zarzutu, jak należałoby wnosić z konstrukcji skargi, wydaje się, iż jest on adresowany także wobec decyzji wydanej z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika OPS z [...] r. oraz wobec utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z dnia [...]r. Według Sądu, nie sposób zasadnie bronić tezy, iżby tak wobec decyzji SKO wydanych w toku postępowania nadzwyczajnego, jak również wobec wskazanych wyżej decyzji SKO i decyzji wydanej z upoważnienia Rady Gminy przez Kierownika OPS, trafny był zarzut, iż ich wykonanie wywoływałoby czyn zagrożony karą, zwłaszcza, gdy zważyć na wątpliwą przecież kwestię "wykonywania" zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji SKO z [...] r., jak również na fakt, iż przecież doszło do "skonsumowania" przez skarżącego w okresie między 18 listopada 2003 r., a 31 grudnia 2003 r. przyznanych mu specjalistycznych usług opiekuńczych i z całą pewnością nie skutkowało to, tak po stronie beneficjanta tych usług, jak i podmiotu je przyznającego oraz osoby je świadczącej realizacją znamion czynu zabronionego zagrożonego karą (przestępstwa, wykroczenia).
Ocena zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji nie daje też żadnych podstaw ku temu, iżby zasadnie można było ją wzruszyć na tej podstawie, że wydana ona została przez organ administracji podlegający wyłączeniu względnie procedujący z udziałem osoby podlegającej wyłączeniu. W swojej skardze, Z.W. zarzucał, iż w sprawie niniejszej, w składzie orzekającym SKO orzekała wskazana przez niego imiennie osoba, podlegająca wyłączeniu – w tym kontekście, w dość enigmatyczny sposób skarżący odwołał się do wniosku z dnia 1 września 2003 r. i wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 29 maja 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 113/02, dołączając odpis tego wyroku oraz datowane na 12 grudnia 2003 r. pismo adresowane do OPS zawierające zarzut, iż wskazany przez niego pracownik OPS biorący udział w toczącym się postępowaniu podlega wyłączeniu w jego sprawach od 17 września 2001 r. W przekonaniu Sądu, również i ten zarzut skargi jest chybiony. Podobnie, jak inne wyżej wskazane zarzuty, również i ten był przedmiotem wnikliwej analizy i oceny Sądu. Problematyka wyłączenia członka organu kolegialnego od udziału w postępowaniu w sprawie regulowana jest przepisem art. 27 kpa, który w § 1 odsyła do stosowania wprost przepisu art. 24 kpa. Przepis art. 24 § 1 kpa określa okoliczności, które ex lege wyłączają od postępowania w sprawie, jak również okoliczności, które nie stanowiąc przesłanek wyłącznie ex lege w rozumieniu § 1, są okolicznościami podnoszonymi przez członka organu kolegialnego albo przez stronę uzasadniającymi wyłączenie od udziału w postępowaniu w sprawie, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, iż ich istnienie może wątpliwości, co do bezstronności. W tym kontekście, konfrontując przesłanki mające uzasadniać, w przekonaniu skarżącego, wyłączenie wskazanego imiennie przez niego członka składu orzekającego SKO od udziału w postępowaniu w sprawie, z lekturą akt administracyjnych sprawy, jak również informacją przekazaną na żądanie Sądu przez Prezesa SKO z dnia [...] r. (k.42 akt sądowych) – Sąd wystąpił o udzielenie informacji czy w sprawie zakończonej decyzją SKO z dnia [...] r. nr [...], skarżący Z.W. występował z wnioskiem o wyłączenie któregokolwiek spośród członków składu orzekającego, względnie czy istniały podstawy wyłączenia z urzędu, jeżeli tak to czy było to przedmiotem orzekania w trybie przepisu art. 27 kpa – okazuje się ponad wszelką wątpliwość, iż również i ten zarzut skargi nie jest zasadny. Nie dość, bowiem, że było żadnych podstaw do wyłączenia z urzędu od udziału w postępowaniu w sprawie wskazywanego przez skarżącego członka składu orzekającego SKO, w rozumieniu przepisu art. 24 § 1 kpa, to ponadto również i sam skarżący nie występował z takim żądaniem w trybie przepisu art. 24 § 3 kpa wskazując na inne okoliczności uzasadniające wątpliwość braku bezstronności wskazywanego przez niego członka składu orzekającego SKO. Brak jest, więc jakichkolwiek podstaw, iżby w toku toczącego się postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] doszło do naruszenia zasady bezstronności organu orzekającego w sprawie. Enigmatyczne powoływanie się przez skarżącego na wskazane wyżej okoliczności oraz dokumenty, nie dość, że nie pozostaje w żadnym związku ze sprawą niniejszą to ponadto nie może również prowadzić do wniosku, iż odwoływanie się do tego rodzaju argumentu podnoszonego po zakończeniu postępowania w sprawie wydaniem decyzji ostatecznej – kwestię tę skarżący podniósł przecież dopiero w skardze do Sądu z dnia 13 czerwca 2004 r. - będzie wywoływało jakiekolwiek skutki prawne – uznanie zasadności żądania skarżącego im potwierdzenie jego zarzutu stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania. Nie sposób, bowiem zasadnie przyjąć, iżby tego rodzaju zarzut, nie dość, że złożony ex post, to również, jak wynika z akt sprawy i wyżej przywołanej informacji, zwłaszcza pozbawiony jakichkolwiek formalnych i merytorycznych podstaw, mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wydana ona, bowiem została z poszanowaniem reguł bezstronności organu orzekającego w sprawie, a w tym kontekście uznać należy, iż zarzut skarżącego jest zupełnie pozbawiony jakichkolwiek podstaw i tym samym dowolny.
Wobec powyższego, nie znajdując również żadnych innych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c i pkt 2 i 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazywałyby uczynić zadość żądaniu skargi, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 151 i 242 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.