II SA/Lu 384/19

II SA/Lu 384/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2019-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Grzegorz Grymuza
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1227/20 - Wyrok NSA z 2023-04-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 28, art. 145 par. 1 pkt 1 i 4, art. 151 par. 1 i 2, art. 146 par. 1 i 2, art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skarg J. Z. oraz L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy I. na skutek skargi J. Z. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. nr [...]; II. oddala skargę L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w C.; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. Z. kwotę [...](sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
UZASADNIENIE
Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania J. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze:
1) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy K. z [...] r., znak: [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy K. z [...], Nr [...]/[...] znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowalnej polegającej na budowie pawilonu handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w miejscowości S., gmina K.;
2) stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy K. z [...] r., znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa.
Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z [...] r., znak: [...], Wójt Gminy K. ustalił warunki zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji budowlanej. Decyzja ta stała się ostateczna.
16 września 2016 r. J. Z. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] r. Jako przesłankę wznowienia wskazała, że jako strona, tj. właścicielka działki nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Ponadto, według niej, niezależnymi podstawami wznowienia są: art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ decyzję wydano w oparciu o oświadczenia niezgodne z prawdą, a także art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż Wójt Gminy K. nie dysponował mapą geodezyjno-kartograficzną, z której wynika, że właścicielem gruntu stanowiącego trzymetrową drogę wewnętrzną jest J. Z..
Analizując treść powyższego wniosku, organ pierwszej instancji przyznał, że J. Z. jest właścicielem działki nr [...], zwrócił jednak uwagę na fakt, że wskazana nieruchomość nigdy nie graniczyła bezpośrednio z terenem inwestycji, tj. działkami nr ew. [...] i [...]. Powyższa konstatacja stanowiła podstawę do pominięcia jej osoby w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a w konsekwencji - odmowy wznowienia postępowania w oparciu o art. 61a k.p.a. (postanowienie z 13 października 2016 r., znak: [...]).
Po rozpoznaniu zażalenia J. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 9 stycznia 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie z 13 października 2016 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z 12 października 2017 r., II SA/Lu [...] uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz postanowienie Wójta Gminy K.. W uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie odniósł się do specyfiki postępowania wznowieniowego, wskazując na jego dwa etapy oraz podkreślając konieczność dokonania oceny merytorycznej w przypadku ustalenia przez organ formalnej poprawności wniosku oraz konieczność ponownego rozważenia kwestii posiadania przez wnioskodawcę statusu strony postępowania w kontekście art. 28 k.p.a.
Organ pierwszej instancji, postanowieniem z 7 lutego 2018 r., znak: [...], wszczął postępowanie wznowieniowe. W wyniku wznowienia postępowania ustalił, że działki nr [...] i [...], dla których wydana została decyzja o warunkach zabudowy, nigdy nie graniczyły z działką nr [...] stanowiącą własność J. Z.. Organ wyjaśnił, że już na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego zbadał zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na teren sąsiedni i związane z nim uprawnienia jego właścicieli, stwierdzając brak interesu prawnego właściciela działki nr [...] w uczestniczeniu w tym postępowaniu naprawach strony. Wobec powyższego, organ decyzją z [...] r., znak: [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...], Nr [...]/12, znak: [...]
Odwołanie od decyzji z [...] r. wniosła J. Z..
Decyzją z [...] r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że organ ten nie rozpatrzył w sposób należyty zebranego materiału dowodowego sprawy.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone sprzeciwem przez L. sp. z o.o. spółkę komandytową z siedzibą w C..
Wyrokiem z 8 listopada 2018 r., II SA/Lu [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił powyższy sprzeciw i uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie zgromadzony został bardzo obszerny materiał dowodowy, natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika konieczność wydania decyzji kasacyjnej.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium, wymienioną na wstępie decyzją z [...]., znak: [...], uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji własnej z [...] r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w miejscowości S. oraz stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy K. z [...] r. została wydana z naruszeniem prawa.
Kolegium uznało, że odwołanie J. Z. zasługuje na uwzględnienie jedynie częściowo.
W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że, stosownie do art. 153 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), jest związane oceną prawną dokonaną w wyroku WSA w Lublinie z 12 października 2017 r., II SA/Lu [...] (przede wszystkim odnośnie do ustalenia kręgu stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.), a także z wyroku WSA w Lublinie z 8 listopada 2018 r., II SA/Lu [...] - odnośnie do zaistnienia podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy.
W ocenie organu odwoławczego, odmowa uchylenia decyzji z [...] r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie odpowiada prawu.
Jak podniosło Kolegium, ponowna ocena materiału dowodowego doprowadziła do ustalenia, że w sprawie zakończonej decyzją z [...] r. bezpodstawnie pozbawiono J. Z. przymiotu strony. Kolegium uznało, że stronami postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. O ich interesie prawnym przesądza bowiem zasięg oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Brak planowanej przez L. sp. o.o. inwestycji w wykazie zamierzeń inwestycyjnych mogących oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 71) nie jest równoznaczny z tym, że projektowana inwestycja nie może być uciążliwa dla otoczenia poprzez m. in. wzmożony ruch komunikacyjny, hałas wywołany zaopatrywaniem sklepu, itd. Ponadto uciążliwość ta nie musi być oddziaływaniem ponad miarę. Zatem, o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony, wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, nie decyduje jedynie bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji, przez co ustalenie kręgu stron w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje, w zależności od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W ocenie Kolegium, źródłem interesu prawnego strony są m.in. art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, na podstawie których dany podmiot może domagać się ochrony prawnej, zaś art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje w równym zakresie prawo do zagospodarowania własnego terenu, jak również prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób.
Kolegium wyjaśniło, że J. Z. jest jedynym właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...], stanowiącej, w jej zachodniej części, drogę wewnętrzną z bezpośrednim zjazdem do ul. [...]. Tymczasem droga ta została, bez zgody właścicielki, wykorzystana do realizacji projektu inwestycyjnego, którego warunki określała kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika zaś, że dojazd do nieruchomości objętej działkami nr [...] i [...] został urządzony na terenie obecnej działki nr [...] (opinia techniczna wraz ze szkicem sytuacyjnym, k. 283-285 akt). Kolegium uznało, że niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy skarżąca nie może w sposób dowolny korzystać z części nieruchomości, której jest właścicielką jako zjazdu łączącego drogę wewnętrzną z ul. [...], z uwagi na ingerencję osób trzecich, realizujących m. in. założenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. o warunkach zabudowy. W miejscu dawnego zjazdu znajduje się trawnik, a restytucja zjazdu o poprzednich parametrach jest utrudniona, jeśli nie w ogóle niemożliwa.
Kolegium przyjęło, że w rozpoznawanej sprawie bez wątpienia doszło do braku udziału skarżącej strony w przeprowadzonym postępowaniu bez jej winy, a więc do zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Powyższe ustalenia nie mogły jednak, zdaniem Kolegium, prowadzić do rozstrzygnięcia w postaci uchylenia decyzji pierwotnej.
Jak podkreślił organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że ostatnie doręczenie decyzji Wójta Gminy K. z [...] r., znak: [...] miało miejsce 16 września 2013 r. (k. 185 i 187 akt). W tej dacie upłynął zatem pięcioletni termin przedawnienia wskazany w art. 146 § 1 k.p.a., umożliwiający organom orzekanie co do istoty sprawy w postępowaniu wznowieniowym. Kolegium wskazało, że określony w komentowanym przepisie termin ma charakter materialny. Jego upływ pozbawia więc organ kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (wyrok WSA w Gliwicach z 25 marca 2013 r., II [...] [...]).
Kolegium wyjaśniło, że po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci kompetencję nie tylko do uchylenia decyzji, lecz także do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Co więcej, treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały.
Z uwagi na powyższe Kolegium ograniczyło się do stwierdzenia, że decyzja pierwotna wydana została z naruszeniem prawa, tj. naruszeniem art. 28 k.p.a. oraz wskazania, z jakich powodów decyzja nie została uchylona.
Skargę na decyzję Kolegium wniosła J. Z., zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuznanie zaistnienia wskazanej w tym przepisie przesłanki, mimo, że ze zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że istotne dla sprawy dowody, na podstawie których została wydana pierwotna wadliwa decyzja Wójta Gminy K. z [...] r., były fałszywe;
- naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Wójta Gminy K. z [...] r. wobec upływu czasu, mimo, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem zastosowanie ma termin 10-letni, co powoduje możliwość uchylenia pierwotnej decyzji;
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne nieuznanie zaistnienia przedmiotowej przesłanki, mimo, że w postępowaniu wyszły na jaw okoliczności i dowody nieznane organowi wydającemu pierwotną, wadliwą decyzję Nr [...]/[...] z [...] r.;
- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie w sposób błędny oceny dowodów, a także nieuwzględnienie całości materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności istotnych dla sprawy, a w konsekwencji przeprowadzenie postępowania niezgodnie z zawartymi w tych przepisach dyrektywami;
- naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia, w tym pobieżne odniesienie się do braku wystąpienia pozostałych wskazanych przez skarżącą przesłanek wznowienia przedmiotowego postępowania.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie punktu 2) zaskarżonej decyzji z [...] r. i stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie, decyzji Wójta Gminy K. z [...] r., oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Sprawa ze skargi J. Z. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu [...].
Skargę na decyzję Kolegium wniosła również L. sp. z o.o. spółka komandytowa w C., zarzucając:
1) naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. oraz art 28 k.p.a. przez uchylenie decyzji odmawiającej – po wznowieniu – uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i stwierdzającej, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa przy braku podstaw do jej uchylenia, przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na błędnym przyjęciu, że J. Z. była stroną postępowania o warunki zabudowy, podczas, gdy dopiero w wyniku znacznie późniejszej decyzji rozgraniczeniowej jej nieruchomość znalazła się w obszarze oddziaływania zakończonej inwestycji zlokalizowanej na pobliskiej nieruchomości;
2) naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że inwestycja L. sp. z o.o. polegająca na budowie pawilonu handlowego i przebudowie zjazdu z drogi publicznej w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy mogła naruszać interes prawny J. Z., kiedy dopiero w wyniku późniejszej niż zakończenie budowy decyzji rozgraniczeniowej, nieruchomość J. Z. znalazła się w obszarze oddziaływania inwestycji.
W związku z powyższym, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz L. sp. z o.o. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W ocenie skarżącej, Kolegium bezzasadnie przyjęło, że w wyniku realizacji inwestycji L. sp. z o.o. doszło do ingerencji w części nieruchomości J. Z. przez przykrycie dawnego zjazdu z drogi publicznej ulicy [...] terenem zielonym w związku z przeniesieniem tego zjazdu na działkę inwestora. Fakt ten rzeczywiście miał miejsce, ale nie przesadza o niezgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy, która była wydana w sierpniu 2013 r. Na jej podstawie L. sp. z o.o. uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę, a następnie - 31 października 2014 r. - decyzję o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji. W dniu 8 stycznia 2016 r. Wójt Gminy K. wydał decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości i dopiero w dacie, kiedy stała się ona ostateczna, obszar nieruchomości J. Z. objął część terenu zielonego urządzonego przez L. sp. z o.o. na części dawnego zjazdu z drogi publicznej. Miało to zatem miejsce po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i po zakończeniu realizacji inwestycji.
Skarżąca dodała, że w dacie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i pozwolenia na budowę dawny zjazd z ulicy [...] był zlokalizowany poza granicą działki nr [...] należącej do J. Z.. Zmiana przebiegu tej granicy nastąpiła dopiero ponad rok od zakończenia inwestycji L. . z o.o.
Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczyła interesów J. Z. jako właścicielki pobliskiej nieruchomości, ponieważ w dacie wydania decyzji nieruchomość ta znajdowała się poza obszarem oddziaływania inwestycji spółki L. .
Sprawa ze skargi L. sp. z o.o. spółki komandytowej w C. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu [...].
W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie jako bezzasadnych, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 26 listopada 2019 r. Sąd zarządził, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., połączenie spraw II SA/Lu [...] oraz II SA/Lu [...] do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenie sprawy w dalszym ciągu pod sygn. akt II SA/Lu [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga L. sp. z o.o. spółki komandytowej w C. nie zasługuje na uwzględnienie.
Do zarzutów w niej podniesionych należy odnieść się w pierwszej kolejności, ponieważ są najdalej idące. Dotyczą one bowiem statusu J. Z. jako strony postępowania w sprawie ustalenia, na wniosek spółki L. , warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w miejscowości S., gmina K..
Bezsporne jest, że w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy stroną jest podmiot mający interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie ma zatem podstaw, by uprawnienie do bycia stroną postępowania administracyjnego w tych sprawach ograniczać wyłącznie do inwestora i właścicieli działek graniczących bezpośrednio z działką, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Przymiot strony przysługuje także właścicielom tych nieruchomości, które są położone w obszarze oddziaływania objętej wnioskiem inwestycji.
Zakres podmiotowy postępowania organ powinien oceniać przy uwzględnieniu rodzaju inwestycji, stopnia i zasięgu jej przewidywanego oddziaływania na otoczenie oraz cech układu przestrzennego na obszarze analizowanym. Oczywistym jest, że, ustalając krąg stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, tej samej miary nie można stosować w sprawach, w których wniosek dotyczy domu jednorodzinnego i w sprawach, w których wnioskodawca żąda ustalenia warunków zabudowy dla wielkopowierzchniowego obiektu handlowo-usługowego. Nie sposób bowiem nie dostrzec niewątpliwych uciążliwości, jakie wiążą się z sąsiedztwem tego ostatniego - w postaci hałasu, wzmożonego ruchu pojazdów, w tym ciężarowych, czy związanego z tym zanieczyszczenia powietrza.
Innymi słowy, o interesie prawnym właściciela działki leżącej w sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy, decyduje nie bezpośredni charakter tego sąsiedztwa, ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie ma wątpliwości co do tego, że J. Z., będąca właścicielką działki nr [...], ma interes prawny w sprawie ustalenia L. sp. z o.o. spółce komandytowej w C. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w miejscowości S..
Przede wszystkim podnieść należy, że należącą do J. Z. działkę nr [...] dzieli od terenu zajmowanego przez pawilon handlowo-usługowy sieci sklepów "B." zaledwie czterometrowej szerokości pas terenu, częściowo utwardzony asfaltem, użytkowany jako wspólny wjazd z drogi publicznej – ul. [...] na parking sklepów sieci "B. oraz dojazd do należącej do J. Z. działki nr [...].
Już sama ta okoliczność obliguje do uznania właścicielki działki nr [...] za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...] oraz nr [...]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że funkcjonowanie wielkopowierzchniowego obiektu usługowo-handlowego w tak bliskiej odległości od działki J. Z. jest związane z powstaniem uciążliwości w postaci hałasu, drgań oraz większego zanieczyszczenia powietrza, spowodowanych głównie zwiększeniem ruchu pojazdów, w tym pojazdów ciężarowych dowożących towar, rozładunkiem i załadunkiem towaru (również w godzinach nocnych). W świetle powyższego nie ma znaczenia podnoszona przez spółkę L. okoliczność, że wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, na mocy której obszar działki J. Z. objął część terenu zielonego urządzonego przez L. sp. z o.o. na części dawnego zjazdu z drogi publicznej, nastąpiło dopiero 8 stycznia 2016 r., a zatem po upływie dwa i pół roku roku od wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz rok i dwa miesiące po zakończeniu budowy inwestycji.
Należąca do J. Z. działka nr [...] – z uwagi na bardzo bliską odległość od działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz z uwagi na charakter planowanej na nich inwestycji znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji niezależnie od tego, jakie skutki wywołała decyzja rozgraniczeniowa. Działka ta znalazła się również w obszarze analizowanym, wyznaczonym przez organ pierwszej instancji w celu ustalenia warunków zabudowy na działkach nr [...] oraz nr [...] (analiza urbanistyczno-architektoniczna, k. 156 akt organu pierwszej instancji).
Nie ma znaczenia okoliczność, że objęta wnioskiem spółki L. inwestycja została już zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie obejmuje bowiem przypadków, w których organy przy ich wydaniu dopuściły się kwalifikowanego naruszenia prawa, dającego podstawę do uruchomienia jednego z tzw. nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji administracyjnych: zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 i nast. k.p.a.) bądź wznowienia postępowania (art. 145 i nast. k.p.a.).
Brak udziału J. Z. w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, będący rezultatem błędnego przyjęcia przez organ administracji braku jej interesu prawnego w tej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Z tego względu skargę L. sp. z o.o. spółki komandytowej w C. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Z kolei skarga J. Z. oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Wydając zaskarżoną decyzję, Organ drugiej instancji przedwcześnie bowiem uznał, że – na skutek upływu pięcioletniego okresu od doręczenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy – utracił upoważnienie do uchylenia tej decyzji we wznowionym postępowaniu.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Natomiast, w myśl art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Zgodnie zaś z art. 146 § 1 i 2 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2).
Wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy wprawdzie przyjął istnienie podstawy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jednak uznał, że z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od doręczenia tej decyzji stronom, nie mógł jej uchylić, a jedynie stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa.
Zauważyć jednak trzeba, że Kolegium, rozpatrując sprawę, skoncentrowało się wyłącznie na podstawie wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. niezawinionym braku udziału J. Z. w postępowaniu zakończonym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Tymczasem skarżąca zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w dalszych pismach w sprawie, konsekwentnie podnosiła zaistnienie także innych podstaw wznowienia, w tym podstawy wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (fałszywe dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne).
Kolegium nie oceniło zaistnienia tej podstawy, co ma kluczowe znaczenie dla oceny wydanego przez nie rozstrzygnięcia. Stwierdzenie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. upoważnia bowiem organ do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy do momentu upływu okresu dziesięciu lat od jej doręczenia (art. 146 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Skoro zatem, jak zasadnie podniosło Kolegium, ostatnie doręczenie spornej decyzji Wójta Gminy K. z [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy miało miejsce 16 września 2013 r. (k. 185 i 187 akt), to okres upoważniający do uchylenia tej decyzji w trybie wznowieniowym upływa dopiero 16 września 2023 r. Nie ma zatem aktualnie żadnych przeszkód do wyeliminowania decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego i wydania nowej decyzji co do istoty sprawy, o ile oczywiście w sprawie zachodzi wskazana przez skarżącą podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Oceny wystąpienia tej podstawy dokona organ pierwszej instancji – Wójt Gminy K., ponownie rozpatrując sprawę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, stwierdzając naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 28 k.p.a., zaś przez organ drugiej instancji - art. 146 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a także istotne naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, uznał skargę J. Z. za zasadną i – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy K. z [...] r., znak: [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...], Nr [...]/12, znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowalnej polegającej na budowie pawilonu handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] położonych w miejscowości S..
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujące zwrot wpisu (200 zł) oraz zwrot wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika skarżącej (480 zł), zostało wydane na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.