II SA/Lu 365/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Lublinie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy odmawiającej przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznając, że sąd niższej instancji nie był związany jego wcześniejszym stwierdzeniem o braku możliwości przywrócenia terminu.
Rada Gminy odmówiła przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na wcześniejsze orzeczenie WSA, które miało wiązać organ. Skarżący (P.Z., J.Z. i Wojewoda) domagali się uchylenia tej uchwały. WSA w Lublinie stwierdził nieważność uchwały, uznając, że wcześniejsze stwierdzenie sądu dotyczące możliwości przywrócenia terminu nie miało charakteru wiążącego, ponieważ nie dotyczyło bezpośrednio stanu faktycznego tamtej sprawy.
Sprawa dotyczyła uchwały Rady Gminy, która odmówiła przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które miało nastąpić w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Gminy argumentowała, że wnioskodawcy (P.Z. i J.Z.) nie spełnili przesłanek do przywrócenia terminu i powołała się na wcześniejsze orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sygn. akt II SA/Lu 346/04), które miało wiązać organ w zakresie wykładni prawa. Skarżący, P.Z. i J.Z. oraz Wojewoda, wnieśli skargi, domagając się uchylenia uchwały Rady Gminy. WSA w Lublinie, rozpoznając skargi, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd uznał, że Rada Gminy błędnie zinterpretowała art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzenie sądu w poprzedniej sprawie, że skarżący mogą wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu, wykraczało poza zakres rozpoznania tamtej sprawy i nie miało charakteru wiążącego w niniejszej sprawie, ponieważ stan faktyczny był inny (w poprzedniej sprawie wezwanie złożono przedwcześnie). Sąd podkreślił, że wiążący charakter ma jedynie ocena prawna sądu pozostająca w związku z rozpoznawaną sprawą. W związku z tym, uchwała Rady Gminy została podjęta bez podstawy prawnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, takie stwierdzenie nie ma charakteru wiążącego, jeśli wykracza poza zakres rozpoznania sprawy i nie dotyczy bezpośrednio jej stanu faktycznego.
Uzasadnienie
Ocena prawna sądu wiąże w sprawie, której dotyczy, a granice związania wyznaczają elementy tej sprawy (podstawa prawna i faktyczna). Stwierdzenie dotyczące możliwości przywrócenia terminu, gdy w poprzedniej sprawie wezwanie złożono przedwcześnie, nie było bezpośrednio związane ze stanem faktycznym i nie mogło być wiążące.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (7)
Główne
u.s.g. art. 101 § 1 i 3
Ustawa o samorządzie gminnym
Art. 101 ust. 3 u.s.g. stanowi, że w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Jednakże, brak jest ustawowego określenia terminu do wniesienia samego wezwania.
p.p.s.a. art. 147 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd administracyjny stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, jeżeli jest on obarczony wadą nieważności.
p.p.s.a. art. 153
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem rozstrzygnięcia. Wiążący charakter ma jedynie ocena prawna sądu pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu.
Pomocnicze
k.p.a. art. 58 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Przepis dopuszcza możliwość przywrócenia uchybionego terminu na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Możliwość ta istnieje tylko wtedy, gdy strona była uprawniona do dokonania czynności w ustawowo określonym terminie i termin ten uchybiła.
p.p.s.a. art. 200
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
u.s.g. art. 100
Ustawa o samorządzie gminnym
u.s.g. art. 101a
Ustawa o samorządzie gminnym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Stwierdzenie sądu w poprzedniej sprawie (II SA/Lu 346/04) dotyczące możliwości przywrócenia terminu nie było wiążące dla organu w niniejszej sprawie, ponieważ wykraczało poza zakres rozpoznania tamtej sprawy i nie dotyczyło bezpośrednio jej stanu faktycznego. Organ gminy błędnie zinterpretował art. 153 p.p.s.a., uznając się za związany oceną prawną sądu, która nie dotyczyła bezpośrednio stanu faktycznego sprawy.
Odrzucone argumenty
Argumentacja Rady Gminy, że organ jest związany wcześniejszym orzeczeniem sądu (II SA/Lu 346/04) i na tej podstawie odmówił przywrócenia terminu. Argumentacja Rady Gminy, że wnioskodawcy nie spełnili przesłanek do przywrócenia terminu z uwagi na niespełnienie ustawowych przesłanek określonych w art. 58 pkt 1 i 3 kpa (choć sąd wskazał, że nie było terminu do złożenia wezwania).
Godne uwagi sformułowania
Powyższe stwierdzenie wykracza poza zakres rozpoznania Sądu w sprawie II SA/Lu 346/04 i z tego względu nie ma ono charakteru wiążącego w rozumieniu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla organu administracyjnego charakter wiążący ma wyłącznie ocena prawna sądu administracyjnego pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Nie może natomiast mieć mocy wiążącej wykładnia zawierająca analizę wszelkich możliwych problemów związanych ze stosowaniem danej normy prawnej.
Skład orzekający
Witold Falczyński
przewodniczący
Grażyna Pawlos-Janusz
sprawozdawca
Jerzy Drwal
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kontekście wiążącego charakteru ocen prawnych sądu dla organów administracji, zwłaszcza gdy ocena ta wykracza poza stan faktyczny sprawy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której organ powołuje się na wcześniejsze orzeczenie sądu w celu uzasadnienia swojej decyzji, podczas gdy ocena sądu nie była bezpośrednio związana ze stanem faktycznym tamtej sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego związanego z wykładnią przepisów o związaniu organów administracji orzeczeniami sądów, co ma kluczowe znaczenie dla praktyki prawniczej.
“Czy sądowe 'przy okazji' wiążą organ administracji? Kluczowa interpretacja art. 153 p.p.s.a.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 365/05 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2005-10-19 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-04-26 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Grażyna Pawlos-Janusz /sprawozdawca/ Jerzy Drwal Witold Falczyński /przewodniczący/ Symbol z opisem 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Rada Gminy Treść wyniku Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu w całości Powołane przepisy Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591 art.101 ust.1 i 3 Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 147 par.1, art.153 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz -sprawozdawca, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 wrzesnia 2005 r. sprawy ze skarg P.Z. i J.Z. oraz Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Gminy na rzecz P.Z. kwotę 200 (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. nakazuje ściągnąć od Rady Gminy na rzecz Skarbu Państwa –Kasa Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nie uiszczonego wpisu od którego J.Z. był zwolniony. Uzasadnienie Rada Gminy uchwałą Nr [...] podjętą w dniu [...] stycznia 2005 r. odmówiła P.Z. i J.Z. przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] podjętą w dniu [...] marca 2004 r. przez Radę Gminy w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. W uzasadnieniu uchwały Rada Gminy podniosła, że P.Z. i J.Z. w dniu 3 stycznia 2005 r. wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło – w ich ocenie – w podjętej Uchwale Rady z dnia [...]marca 2005 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając wniosek podnieśli, iż z treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 346/04 wynika, że uprawnienie takie im przysługuje w sytuacji odrzucenia przez Sąd złożonej przez nich skargi jako przedwczesnej, w związku z brakiem mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały przed jej publikacją w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego. W ocenie Rady Gminy w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia wnioskowanego terminu z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawców ustawowych przesłanek określonych w art. 58 pkt 1 i 3 kpa. Wnioskodawcy byli bowiem przez Radę Gminy informowani i pouczani, iż wezwanie o usunięcie naruszenia interesu prawnego mogą złożyć tylko przeciwko aktowi, który ma moc obowiązywania dopiero poprzez ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego. Powinni zatem dołożyć należytej staranności i skierować kolejne wezwanie już po wejściu w życie kwestionowanego przez nich aktu. W ocenie Rady nie wystąpiła też żadna nie dająca się przezwyciężyć przeszkoda, która uniemożliwiałaby im dochowanie terminu do złożenia wezwania i uzasadniałaby przywrócenie terminu. W treści wniosku brak jest argumentacji pozwalającej na przyjęcie braku winy i dochowania przez wnioskodawców należytej staranności. Rada Gminy ubocznie zauważyła, że nie podziela również podniesionej we wniosku prawnej możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu w aspekcie uregulowania art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym w związku z przepisem art. 52 § 3 i § 4 oraz art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. W literaturze oraz orzecznictwie utrwalił się już pogląd, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być skierowane w każdym czasie, byle zostało dokonane przed wniesieniem skargi do sądu. Jednakże, stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ocenie Sądu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem rozstrzygnięcia. Oznacza to, że Rada Gminy została związana wykładnią przepisów prawnych i sposobem ich zastosowania zawartym w uzasadnieniu orzeczenia Sądu sygn. akt II SA/Lu 346/04 i dlatego też zobligowana była do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu i podjęcia przedmiotowej uchwały. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli P.Z. i J.Z. oraz Wojewoda. P.Z. i J.Z. w swojej skardze domagali się uchylenia zaskarżonej uchwały i przywrócenia im terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podnieśli, że zaskarżona uchwała odmawiająca przywrócenia terminu podjęta została z naruszeniem przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a w szczególności jej art. 9, a także art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucili także brak obiektywizmu w postępowaniu Wójta i Rady Gmin i niezastosowanie się przez nich do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 346/04. Wojewoda we wniesionej skardze domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jako podjętej bez podstawy prawnej. Podniósł, że stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Dokładnego terminu do wniesienia wezwania ustawodawca nigdzie nie określił, a więc należy przyjąć, że może ono być dokonane w dowolnym czasie po ogłoszeniu aktu będącego prawem miejscowym. Skoro nie ma określonego terminu do wniesienia wezwania, to nie można mówić o jego uchybieniu, a w konsekwencji o możliwości przywrócenia terminu w trybie art. 58 kpa. W odpowiedzi na skargi Rada Gminy wniosła o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1229). Skargom nie można odmówić słuszności, gdyż zmierzają one do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały, która podjęta została z naruszeniem prawa. W rozpatrywanej sprawie z treści zaskarżonej uchwały wynika, że skarżący J.Z. i P.Z. wystąpili w dniu 3 stycznia 2005 r. do Rady Gminy z wnioskiem o przywrócenie im terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] z dnia [...]marca 2004 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Rada Gminy po rozpatrzeniu tego wniosku podjęła uchwałę odmawiającą przywrócenia tego terminu. W aktach administracyjnych sprawy brak jest wniosku skarżących z dnia 3 stycznia 2005 r. , na który powołuje się uchwała, jak również nie można stwierdzić czy skarżący wraz z wnioskiem w dniu 3 stycznia 2005 r. złożyli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jako podstawę prawną podjętej uchwały Rada wskazała przepisy art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis art. 58 § 1 kpa dopuszcza możliwość przywrócenia uchybionego terminu na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu istnieje zatem wówczas, gdy strona uprawniona była do dokonania określonej czynności prawnej w ustawowo określonym terminie i terminowi temu uchybiła. Przepis art. 101 powołanej ustawy o samorządzie gminnym nie obwarowuje możliwości wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa żadnym terminem, a zatem wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie po wejściu w życie danego (kwestionowanego przez stronę) aktu prawa miejscowego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały zdaje się wynikać, że Rada Gminy należycie oceniła kwestię otwartości terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. .101 ustawy o samorządzie gminnym, a swą odmowę przywrócenia terminu uzasadniła związaniem organu oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 listopada 2004 r. wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie II SA/Lu 346/04. W sprawie II SA/Lu 346/04 Sąd odrzucił skargę J.Z. i P.Z. uznając, że dokonane przez skarżących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było nieskuteczne, gdyż nastąpiło zanim zaskarżona uchwała została opublikowana. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził ponadto, że skarżący mogą wystąpić wnioskiem o przywrócenie terminu do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe stwierdzenie wykracza poza zakres rozpoznania Sądu w sprawie II SA/Lu 346/04 i z tego względu nie ma ono charakteru wiążącego w rozumieniu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 1998r. sygn. I SA 1071/97 dla organu administracyjnego charakter wiążący ma wyłącznie ocena prawna sądu administracyjnego pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie (LEX Nr 44521). Nie może natomiast mieć mocy wiążącej wykładnia zawierająca analizę wszelkich możliwych problemów związanych ze stosowaniem danej normy prawnej. Ponadto należy podkreślić, że art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego "wiąże w sprawie". Tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy zakreślają zatem granice związania orzeczeniem tego sądu. Chodzi w szczególności o podstawy powstania danego stosunku prawnego: podstawę prawną i przesłankę faktyczną. Istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą, w której formalnie nie obowiązuje organów administracyjnych związanie orzeczeniem sądu administracyjnego wydanym w innej sprawie (zob. T. Woś, H. Krzysiak - Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, W-wa 2005, s.474 i 478). W stanie faktycznym sprawy II SA/Lu 346/04 nie występowała kwestia uchybienia terminu do wystąpienia z żądaniem usunięcia naruszenia prawa (wręcz przeciwnie – jak wyżej wskazano – żądanie to skarżący zgłosili przedwcześnie). Ocena prawna Sądu co do możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności , jako nie związana bezpośrednio ze stanem faktycznym sprawy, w której została wyrażona, nie może być zatem wiążąca w sprawie niniejszej. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżoną uchwałę za podjętą bez podstawy prawnej i na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził jej nieważność. Rozstrzygniecie o kosztach oparte zostało na art. 200 powołanej ustawy.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI