II SA/Lu 361/22

II SA/Lu 361/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-10-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Grzegorz Grymuza /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 507/23 - Postanowienie NSA z 2024-04-17
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2018 poz 994
art. 101, art. 94, art. 91, art. 93
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 28
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi L. P. na uchwałę Rady Gminy Terespol z dnia 22 grudnia 2003 r. nr X/81/2003 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 17 maja 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga L. P. na uchwałę Nr X/81/2003 Rady Gminy Terespol z dnia 22 grudnia 2003 r.
Uchwałę Nr X/81/2003 Rady Gminy Terespol z dnia 22 grudnia 2003 r. zaskarżono w części dotyczącej zakresu ustaleń odnoszących się do działek L. P. o numerach [...], [...] w obrębie ewidencyjnym K. gm. T..
W skardze uchwale zarzucono, że uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, art. 140 k.c. w związku z art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 40 ustawy o samorządzie gminnym. Naruszenie to przejawiało się w przekroczeniu przez Radę Gminy władztwa planistycznego polegającego na ustaleniu zasad zagospodarowana dla działki nr [...] i [...] w taki sposób, że ich zastosowanie uniemożliwia realizację określonej funkcji dla tych działek.
Wskazując na taki zarzut wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej części dotyczącej zakresu ustaleń odnoszących się do działek L. P. o numerach [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym K. gm. T..
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca L. P. z powodu uchwalenia zaskarżonej uchwały poniosła szkodę na swojej własności poprzez utratę możliwości wybudowania choćby domku letniskowego na tych działkach. Uchwała obarczona w części wadą nieważności doprowadziła do wadliwego prawnie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy T. o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności realizacji domu letniskowego na działce [...] obręb K. z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr X/81/2003 Rady Gminy Terespol z dnia 22 grudnia 2003 r. W ten sposób uznano, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w sposób nie zgodny z ustaleniami przywołanego miejscowego planu zagospodarowania podczas gdy; zastosowanie przepisów planu jest w praktyce niewykonalne, gdyż uniemożliwia jednoczesną realizację funkcji wskazanej dla działki przy zachowaniu określonych parametrów zabudowy, co oznacza, że uchwałę podjęto z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak możliwości realizacji na działce nr [...] domu letniskowego, który to spełniałby wymogi planu, stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności ustaleń planu miejscowego w odniesieniu do tej działki [...] oraz działki [...], gdyż zapisy te naruszają istotę prawa własności.
Nadto w uzasadnieniu skargi podniesiono, że w istocie rzeczy sprawa nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej analogicznie tożsamej działki została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem, a mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku o sygn. akt: II SA/Lu 386/20 z dnia 8 października 2020 r., w identycznym stanie faktycznym różniącym się jedynie numerem działki.
W odpowiedzi na skargę reprezentujący Radę Gminy Terespol Wójt Gminy Terespol wniósł uwzględnienie skargi w całości.
W uzasadnieniu takiego stanowiska wskazano, że na sesji w dniu 12 maja 2022 r. Rada Gminy Terespol podjęła uchwałę nr XX/216/22 w sprawie przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz złożenia odpowiedzi na skargę zgodnie z treścią art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Analizując treść skargi, w której cytowany jest wyrok WSA w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 386/20 z dnia 8 października 2020 r., organ stwierdził, że uznać należy, iż przepisem spornym w skarżonej uchwale nr X/81/2003 Rady Gminy Terespol z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Terespol jest § 4 pkt 17 lit. j) "wyklucza się realizację budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu (istniejącego lub przewidzianego w planie miejscowym) - z wyjątkiem ul. [...] w K.;" co do którego odnosiła się sytuacja w przedstawianym wyroku z tą różnicą, że w tamtej sprawie odnoszono się do obszaru oznaczonego symbolem MN - mieszkalnictwo jednorodzinne, jednakże identyczny zapis występuje również na obszarze oznaczonym jako MR - mieszkalnictwo rolnicze.
Całość argumentacji skargi opiera się na treści uzasadnienia przytoczonego wyroku WSA w Lublinie sugerując, że obie sprawy są tożsame pod względem stanu faktycznego, dlatego też wnosi o stwierdzenie nieważności uchwały dla postanowień dotyczących jej nieruchomości.
Odnosząc się do stanu faktycznego, jaki był objęty wyrokiem WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 386/20, organ podniósł, że po analizie załącznika graficznego do planu miejscowego który wykonany jest na podkładzie mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 oraz stanu obecnego wywnioskować można, że obecny układ użytków gruntowych wykazanych w ewidencji gruntów i budynków jest tożsamy ze stanem na czas uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sąsiedztwie działek nr ewidencyjny [...] oraz [...] obręb K., w sposób analogiczny do przytaczanej wyżej sprawy, znajdują się obszary wykazane w ewidencji gruntów i budynków grunty oznaczone jako leśne tj. lasy (LsV) na działce nr [...] obręb K. w odległości ok. 10 m od zachodniej granicy nieruchomości skarżącej, lasy (Ls) na działce nr [...] obręb K. w odległości ok. 7 metrów od północnej części nieruchomości, oraz lasy (LsV) na działce nr ewid.[...] obręb K. na wschód od działek skarżącej w odległości od ok. 26 m od południowej części działki nr [...] do 30 m od części północnej. Nieruchomość Pani L. P. posiada ok. 38 m szerokości oraz 85 m długości oraz powierzchnie 0,3200 ha.
Zdaniem organu zapisy planu dotyczące odległości zabudowy od obszarów leśnych ograniczają możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej jednak nie wykluczają. Stąd stan faktyczny niniejszej sprawy nie jest tożsamy ze stanem faktycznym, na którym oparto wyrok WSA sygn. akt II SA/Lu 386/20.
Jak zaznaczono końcowo Rada Gminy Terespol uznaje jednak skargę za uzasadnioną w całości wyłącznie z powodu, iż tak skonstruowany plan miejscowy powoduje niedogodności i ograniczenia dla skarżącej wynikające z zachowania odpowiednich odległości od lasów. Biorąc pod uwagę również faktyczny stan zagospodarowania działki przy zachowaniu powyższych odległości, w sposób realny znacząco utrudnia, a może nawet uniemożliwia racjonalną zabudowę o jak to przedstawiony w skardze chociaż dom letniskowy.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 1 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. - dalej jako: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Powyższy przepis nie wprowadza ograniczenia terminem prawa strony do zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. W przypadku aktów prawa miejscowego, do których zaliczyć należy także uchwały w przedmiocie uchwalenia i zmiany planu miejscowego ograniczenie takie nie wynika również z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym.
Co do zasady prawa do żądania stwierdzenia nieważności uchwały nie pozbawia strony fakt poddania uchwały kontroli organu nadzoru urbanistycznego. Brak stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały organu gminy w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g. nie wyłącza dopuszczalności wniesienia skargi na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., ani też w żaden sposób nie wpływa na ocenę zgodności z prawem zaskarżanej uchwały organu gminy przez sąd administracyjny.
Z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm. - dalej jako: "u.p.z.p.") wynika, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
Przy zaskarżaniu uchwał organów gminy pierwszoplanowe znaczenie ma kwestia posiadania przez stronę interesu prawnego albowiem zgodnie z art. 101 § 1 u.s.g. uchwałę zaskarżyć może tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą.
Legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym aktem.
Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.
Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem musi mieć charakter konkretny i aktualny, a ponadto musi być naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia.
Źródłem naruszenia interesu prawnego może być jedynie bezpośrednie oddziaływanie przepisu planu miejscowego, w tym w szczególności zmiana przeznaczenia terenu skarżącego, wprowadzenie określonych ograniczeń w jego zagospodarowaniu, nakazów lub zakazów.
W sprawie tak rozumiany interes prawny skarżącej do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości albowiem jest ona właścicielem nieruchomości objętej ustaleniami planu miejscowego zmienionego zaskarżoną uchwałą.
Naruszenie przez uchwałę interesu prawnego skarżącej uzasadnia jedynie legitymację skargową, co stanowi warunek konieczny do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Nie oznacza natomiast, że tym samym naruszone zostało również prawo przedmiotowe, a to dopiero implikuje stwierdzenie nieważności uchwały.
Uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu wymaga kumulatywnego spełnienia obu warunków, czyli zarówno naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, jak i naruszenia prawa przedmiotowego.
Warunkiem uwzględnienia skargi jest sprzeczność uchwały z prawem.
Jak wskazano już wyżej podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
Z przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych nie wynika, by przy uchwaleniu kwestionowanej uchwały doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu.
Naruszeń w tym zakresie nie wykazano także we wniesionej skardze.
Z tych też względów w sprawie należało przyjąć, że przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu.
W taki sam sposób ocenić należy także kwestię naruszenia zasad sporządzania planu.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sam fakt podjęcia przez organ uchwały nr XX/216/22 w sprawie przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz złożenia odpowiedzi na skargę, w której wniesiono o uwzględnienie skargi, nie obligował Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie do stwierdzenia nieważności uchwały.
Obowiązujące przepisy postępowania sądowoadministracyjnego nie przewidują bowiem możności wydania wyroku opartego jedynie na uznaniu skargi przez organ.
Oceny okoliczności warunkujących stwierdzenie nieważności uchwały organu gminy dokonać musi samodzielnie sąd administracyjny, niezależnie od stanowisk przedstawianych w sprawie przez strony.
W sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały albowiem brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, że dokonując zmiany planu miejscowego, Rada Gminy naruszyła zasadę proporcjonalności i przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego.
Naruszeń w tym zakresie nie wykazano także we wniesionej skardze.
W sprawie, w odniesieniu do nieruchomości skarżącej, zakwestionowany został § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego, w myśl którego wyklucza się realizację budynków w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu (istniejącego lub przewidzianego w planie miejscowym) - z wyjątkiem ul. [...] w K..
Treść powyższej regulacji jest jasna i jednoznaczna. Powyższy przepis wyłącza możliwość zabudowy w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu.
Skoro celem tego przepisu pozostaje wykluczenie zabudowy w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu to faktu realizacji przez powyższą normę takiego celu nie powinno się co do zasady kwalifikować w kategoriach naruszenia prawa.
W przepisach prawa, zarówno miejscowego, jak i powszechnie obowiązującego, znajduje się szereg regulacji ograniczających, czy też wręcz wyłączających prawo zabudowy na określonych terenie. Tytułem przykładu wskazać należy regulacje dotyczące linii zabudowy czy przepisy określające odległość budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Celem tych przepisów jest ograniczenie zabudowy na danym terenie, przy czym, w przypadku działek o nietypowym kształcie, czy też wielkości, ich zastosowanie może prowadzić wręcz do wyłączenia możliwości zabudowy na danym terenie.
Skutku takiego nie powinno się traktować w kategoriach naruszenia prawa. Taki jest bowiem oczywisty cel tych przepisów.
W identyczny sposób ocenić należy także regulację § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego.
Jej celem pozostaje wykluczenie możliwość zabudowy w odległości mniejszej niż 30 metrów od ściany lasu. Spełnienia takiego celu nie powinno się kwalifikować w kategoriach naruszenia prawa. Przeciwnie jest to zachowanie wynikające z przepisu prawa miejscowego i stanowiące bezpośrednią realizację obowiązującej na tym terenie normy.
Co do zasady ustanowienie wokół lasu określonej strefy, w której nie będzie można wznosić budynków, jest również zachowaniem racjonalnym i uzasadnionym. Tego rodzaju regulacje należy uznać za celowe w szczególności w odniesieniu do takich terenów, na jakich usytuowana jest nieruchomość skarżącej, a więc terenów położonych w bezpośredniej bliskości B.. Niewątpliwie bowiem lasy położone przy B. i w jego bezpośredniej bliskości są terenami niezwykle cennymi przyrodniczo.
Co do zasady zatem wynikającego z § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego ograniczenia w postaci wyłączenia możliwości zabudowy na danym terenie nie powinno kwalifikować w kategoriach naruszenia prawa.
We wniesionej skardze jako główny argument przemawiający za takim rozstrzygnięciem podnosi się, że sprawa nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej analogicznie tożsamej działki została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem, a mianowicie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 października 2020 r. o sygn. akt II SA/Lu 386/20.
Stanowisko takie nie jest jednakże trafne.
Po pierwsze wyjaśnić należy, że obowiązujące w naszym kraju prawo jest prawem stanowionym, a nie precedensowym
Z wyjątkami określonymi w ustawie, które nie mają zastosowania w sprawie, wydawane w naszym porządku prawnym orzeczenia sądowe wywołują skutki wyłącznie w ramach danej, rozpatrywanej sprawy oraz jej stron. Każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie, zaś fakt wydania w określonym stanie faktycznym orzeczenie przez jeden sąd nie obliguje innych sądów do wydania takiego samego rozstrzygnięcia.
Wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Lu 386/20 wydany został co do innych stron i nieruchomości, niż w niniejszej sprawie. Wyrok ten nie wiąże więc Sądu w przedmiotowej sprawie.
Oczywiście jednolitość orzecznictwa jest jedną z istotniejszych wartości wpływających na pewność w stosowaniu prawa oraz wizerunek i autorytet wymiaru sprawiedliwości.
Aby mówić jednakże o jednolitości orzecznictwa sądowego, podobnie zresztą jak w przypadku precedensu, konieczne jest stwierdzenie identyczności pomiędzy stanem faktycznym i prawnym bieżącej sprawy, a okolicznościami, jakie miały miejsce w sprawie rozstrzygniętej już wcześniej.
Z tych też względów brak jest podstaw do przyjęcia w niniejszej sprawie stanowiska i ocen wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 386/20 albowiem stany faktyczne obu tych spraw istotnie różnią się od siebie.
Okoliczność tą zresztą dostrzegał sam organ, wskazując tak w uchwale nr XX/216/22 z dnia 12 maja 2022 r. oraz w odpowiedzi na skargę, że zapisy planu dotyczące odległości zabudowy od obszarów leśnych ograniczają możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej, jednak nie wykluczają, stąd stan faktyczny niniejszej sprawy nie jest tożsamy ze stanem faktycznym, na którym oparto wyrok WSA sygn. akt II SA/Lu 386/20.
Ocenę tą należy w całości podzielić.
Z uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Lu 386/20 wynika, że u podstaw stwierdzenia nieważności uchwały legło ustalenie, że przepis § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżenia [...] z uwagi na specyficzne uwarunkowania działki nr [...]), uniemożliwiał (wykluczał) możliwość zagospodarowania nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym.
W przedmiotowej sprawie z uwagi na regularny kształt i dużą powierzchnię działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) oraz usytuowanie wokół nich działek leśnych, przepis § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego nie wyklucza możliwości zabudowy działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]), a jedynie możliwość tą nieznacznie ogranicza, przy czym ograniczenie to nie wyłącza co do istoty możliwości zabudowania działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]), w tym także nie wyłącza możliwości pobudowania na tych działkach domku letniskowego.
W odpowiedzi na skargę wskazano odległości działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) od terenów leśnych, podając, że w sąsiedztwie działek nr ewidencyjny [...] oraz [...] obręb K. znajdują się obszary wykazane w ewidencji gruntów i budynków grunty oznaczone jako leśne tj. lasy (LsV) na działce nr [...] obręb K. w odległości ok. 10 m od zachodniej granicy nieruchomości skarżącej, lasy (Ls) na działce nr [...] obręb K. w odległości ok. 7 metrów od północnej części nieruchomości, oraz lasy (LsV) na działce nr ewid.[...] obręb K. na wschód od działek skarżącej w odległości od ok. 26 m od południowej części działki nr [...] do 30 m od części północnej. Nieruchomość L. P. posiada ok. 38 m szerokości oraz 85 m długości oraz powierzchnie 0,3200 ha (k.12 akt sądowych).
W sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania tych danych. Znajdują one potwierdzenia w mapach ewidencyjnych zgromadzonych w toku spraw (rysunek planu na mapie ewidencyjnej arkusz nr 14B w aktach administracyjnych; k.31v akt sądowych). Odległości te są zgodne także z odległościami wynikającym z portalu "Geoportal", tj. portalu internetowego zapewniającego dostęp do usług danych przestrzennych, prowadzonego przez Głównego Geodetę Kraju,
W § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego mowa jest o odległości zabudowy od ściany lasu (istniejącego lub przewidzianego w planie miejscowym).
W kwestionowanej regulacji chodzi więc o las już faktycznie istniejący lub przewidziany w planie miejscowym.
Jeżeli chodzi o tereny lasów przewidziane w planie miejscowym (tereny oznaczone symbolem RL) to analiza rysunków planu wskazuje, że w przedmiotowym planie wszystkie takie tereny znajdują się w odległości większej niż 30 m od działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) (rysunki planu na mapach ewidencyjnych arkusze nr 14B i 25B w aktach administracyjnych).
Powyższe oznacza, że wynikający z § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego wzgląd na ścianę lasu przewidzianego w planie miejscowym nie ogranicza w żaden sposób możliwości zabudowy działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]).
Jeżeli chodzi o las istniejący to stwierdzenie to należy odnieść do terenów zadrzewionych, klasyfikowanych jako lasy, a więc w realiach przedmiotowej sprawy do terenów wykazanych w ewidencji gruntów jako lasy i oznaczonych symbolem Ls.
Jak wynika z danych podanych przez organ oraz wyrysów i wypisów z ewidencji gruntów w otoczeniu działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) tereny takie występują na działkach o numerach: [...], [...] (rysunek planu na mapie ewidencyjnej arkusz nr 14B w aktach administracyjnych; k.12 i 31v-33v akt sądowych).
Przy ocenie zakresu oddziaływania zakazu z § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego istotne jest to, że działki nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) posiadają regularny kształt prostokąta oraz dużą powierzchnię 0,3200 ha i wymiary ok. 38 m szerokości oraz 85 m długości.
W odniesieniu do działki nr [...] cały jej obszar wykazany jest w ewidencji gruntów jako grunty leśne, a więc lasy (Ls). Działka nr [...] usytuowana jest w odległości około 7 metrów od północnej części działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]), albowiem działkę nr [...] od działki nr [...] oddziela wąski pas gruntu przeznaczony pod drogę.
W istocie więc las istniejący na działce nr [...] wyłącza możliwość zabudowy na działkach nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) jedynie na głębokości około 23 m (30 m - 7 m = 23 m) od północnej granicy działki nr [...].
W zabudowie jednorodzinnej odległość 23 m jest z reguły odległością dość znaczną, jednakże w przedmiotowej sprawie zwrócić należy uwagę, że działki nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) mają długość aż 85 m. Po odjęciu nawet obszaru objętego oddziaływaniem lasu na działce nr [...] o długości 23 m pozostaje nadal do zabudowy obszar działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) o długości 62 m (85 m - 23 m = 62 m), a więc obszar o dużej wielkości. Taki obszar zapewnia możliwość zabudowy tak mieszkaniowej, jak i letniskowej. Zauważyć należy, że na obecnej działce nr [...] usytuowany jest budynek gospodarczy oznaczony jako "g1". Z porównania odległości na portalu internetowym "Geoportal" wynika, że budynek ten znajduje się w odległości ponad 25 m od północnej granicy działki, co dobitnie wskazuje, że możliwe było wykonanie na tych nieruchomościach, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, innych budynków niż mieszkalne także w północnej części nieruchomości.
W odniesieniu do działki nr [...] obszar wykazany w ewidencji gruntów jako las (Ls) to wąski pas gruntu biegnący co do zasady po sąsiedniej działce nr [...], a po działce nr [...] jedynie częściowe na ukos, w taki sposób, że przy granicy północnej pas lasu jedynie styka się ze wschodnią granicą działki nr [...], zaś przy granicy południowej pas lasu wchodzi od strony wschodniej na działkę nr [...] na odległość około 4 m.
W efekcie powyższego, jak podawał to organ, las na działce nr [...] znajduje się w odległości od około 26 m od południowej części nieruchomości skarżącej oraz 30 m od części północnej nieruchomości skarżącej.
Mając na uwadze, że z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że budynki i tak powinny być sytuowane w odległości 3-4 m od granicy nieruchomości sąsiedniej, takie oddziaływania lasu na działce nr [...], ograniczone jedynie do 4 m i to wyłącznie w części południowej nieruchomości skarżącej, uznać należy za oddziaływanie pomijalne, które w żaden sposób realnie nie ogranicza możliwości zabudowy działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]).
Od strony zachodniej nieruchomości skarżącej obszar lasu (Ls) usytuowany jest na działce nr [...] i częściowo, w jej części zachodniej, na działce nr [...] graniczącej z działkami nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]).
Las ten, jak podał to organ, znajduje się w odległości 10 m od zachodniej granicy działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]).
Istnienie lasu na działce nr [...] wyklucza więc możność wznoszenia budynków jedynie w części zachodniej działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) na szerokości 20 m.
Powyższe jedynie ogranicza, a nie wyklucza możność dokonania zabudowy na działkach nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]).
Pamiętać należy bowiem, że działki nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) są działkami o dużej szerokości wynoszącej około 38 m.
Odejmując od tej szerokości obszary objęte ograniczeniami wynikającymi z lasu istniejącego na działce nr [...] (20 m) oraz lasu istniejącego na działce [...] (4 m w części południowej nieruchomości) i tak pozostaje do zabudowy obszar o szerokości 14 m. 14 m jest to wymiarem wystarczającym do wzniesienia domku letniskowego.
Z powyższego wynika, że także przy uwzględnieniu zakazu z § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego możliwe byłoby wzniesienie na działkach nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) domku letniskowego, pod warunkiem że domek taki usytuowany zostałaby w prawnie możliwym zbliżeniu do granicy wschodniej działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]).
Reasumując należy więc stwierdzić, że z uwagi na regularny kształt i dużą powierzchnię działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]) oraz usytuowanie wokół nich działek leśnych, przepis § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego nie wyklucza możliwości zabudowy działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]), a jedynie możliwość tą nieznacznie ogranicza, przy czym ograniczenie to nie wyłącza co do istoty możliwości zabudowania działek nr [...] i [...] (poprzednio nr [...]), w tym także nie wyłącza możliwości pobudowania na tych działkach domku letniskowego.
W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały albowiem brak jest wystarczających podstaw do uznania, że dokonując zmiany planu miejscowego w zakresie § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego, Rada Gminy naruszyła zasadę proporcjonalności oraz przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego.
Przepis § 4 pkt 17 lit. j) planu miejscowego nie uniemożliwia możliwość zagospodarowania nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym. W planie miejscowym nieruchomość ta przeznaczona jest pod mieszkalnictwo rolnicze (symbol 20MR). Jak wynika ze złożonej przez organ mapy ewidencyjnej w taki też sposób nieruchomość ta została faktycznie zabudowana.
Za bezzasadny uznać należy także zarzut skargi dotyczący tego, że z powodu uchwalenia zaskarżonej uchwały skarżąca poniosła szkodę na swojej własności poprzez utratę możliwości wybudowania choćby domku letniskowego na tych działkach, zaś uchwała obarczona w części wadą nieważności doprowadziła do wadliwego prawnie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy T. o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności realizacji domu letniskowego na działce [...] obręb K. z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 22 grudnia 2003 r.
Ewentualna szkoda i odmowa wydania zaświadczenia o zgodności realizacji domku letniskowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika bowiem nie z powodu uchwalenia planu miejscowego, ale z tego, że skarżąca, jak można wnioskować z faktu wszczęcia takiego postępowania, pobudowała domek letniskowy bez wymaganego pozwolenia na budowę (zgłoszenia) oraz przede wszystkim tego, że wykonując taki obiekt budowlany nie dostosowała się do ustaleń wynikających z obowiązującego na tym terenie planu miejscowego.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.