II SA/Lu 360/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu wewnętrznej sprzeczności między sentencją a uzasadnieniem.
Sprawa dotyczyła skargi firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla części działek. Sąd uchylił decyzję Kolegium, stwierdzając jej wewnętrzną sprzeczność – sentencja utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji w całości, podczas gdy uzasadnienie odnosiło się głównie do części odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, sugerując nierozpoznanie odwołania w całości. Sąd podkreślił naruszenie zasady praworządności i wymogu logicznej spójności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznał skargę firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla części działek przeznaczonych pod budowę domków jednorodzinnych. Organ I instancji odmówił ustalenia warunków dla działek leśnych, powołując się na konieczność przedłożenia decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej, a ustalił warunki dla pozostałych działek. Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, argumentując, że plan zagospodarowania przestrzennego wymaga decyzji o wyłączeniu gruntów leśnych na etapie ustalania warunków zabudowy. Sąd administracyjny, choć nie był związany zarzutami skargi, uchylił zaskarżoną decyzję z urzędu, stwierdzając jej wewnętrzną sprzeczność. Sąd zauważył, że sentencja decyzji Kolegium utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji w całości, podczas gdy uzasadnienie skupiało się na części odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, co sugerowało nierozpoznanie odwołania w zakresie, w jakim było ono korzystne dla strony skarżącej. Taka rozbieżność między sentencją a uzasadnieniem naruszała art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.) i wymóg logicznej spójności decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.). Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził koszty postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja organu odwoławczego musi być spójna wewnętrznie. Sentencja i uzasadnienie muszą logicznie odpowiadać sobie nawzajem.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była wewnętrznie sprzeczna, ponieważ sentencja utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji w całości, podczas gdy uzasadnienie skupiało się na części odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, sugerując nierozpoznanie odwołania w całości. Taka rozbieżność narusza przepisy k.p.a. i zasadę praworządności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (13)
Główne
k.p.a. art. 138 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
PPSA art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
PPSA art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.z.p. art. 1 § 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 2 § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 40 § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 40 § 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 42
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 43
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wewnętrzna sprzeczność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego między sentencją a uzasadnieniem.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez żądanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej na etapie ustalania warunków zabudowy (nie rozstrzygnięty przez sąd jako podstawa uchylenia).
Godne uwagi sformułowania
decyzja jest decyzją wewnętrznie sprzeczną pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem nie może być rozbieżności organ odwoławczy rozpoznał odwołanie tylko od części decyzji skarżonej przez Spółkę
Skład orzekający
Grażyna Pawlos-Janusz
przewodniczący
Jerzy Drwal
sprawozdawca
Jerzy Stelmasiak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wadliwość proceduralna decyzji administracyjnych wynikająca z wewnętrznej sprzeczności między sentencją a uzasadnieniem, a także wymóg rozpoznania odwołania w całości."
Ograniczenia: Dotyczy głównie spraw administracyjnych, gdzie kluczowa jest spójność i jasność rozstrzygnięć.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje fundamentalną zasadę prawidłowego procedowania administracyjnego – wymóg spójności decyzji. Jest to istotne dla prawników procesualistów.
“WSA: Sprzeczność między wyrokiem a uzasadnieniem to podstawa do uchylenia decyzji”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 360/03 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-04-08 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-03-24 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/ Jerzy Drwal /sprawozdawca/ Jerzy Stelmasiak Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Powołane przepisy Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art.104, art. 107 par.1, art. 138 par.1 pkt.1 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 134 par.1, art. 145 par.1 pkt.1 lit.c Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Jerzy Drwal (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia 12 listopada 2002 r. – wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez “[...]" S.A. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków jednorodzinnych w C. przy ulicy H. – na działkach Nr od [...] do [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, Dyrektor Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Architektury i Budownictwa rozstrzygnął sprawę w ten sposób, że: - odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków jednorodzinnych na działkach Nr Nr od [...] do [...], [...], [...], [...], [...] oraz - oraz ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domków jednorodzinnych na działkach Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Uzasadniając decyzję organ powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXVII/466/01 Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2001 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 7, poz. 255 z dnia 11 lutego 2002 r., zgodnie z którymi teren lokalizacji przedmiotowej inwestycji wchodzi w skład obszaru oznaczonego symbolem C5. U-11 przeznaczonego pod usługi nieuciążliwe, mieszkalnictwo i tereny wojskowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie odmawiające ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek Nr Nr [...] do [...], [...], [...], [...], [...], organ wskazał na zapis planu ujęty w § 10 ust. 2 pkt 3 ustaleń ogólnych, zgodnie z którym dla terenów określonych w ewidencji gruntów jako grunty leśne, ochrona tych gruntów rozpoczyna się już na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec niedostarczenia przez inwestora decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej w/w działek, odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z posiadaną dokumentacją tylko działki Nr [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] wyłączone zostały z produkcji leśnej i oznaczono je w ewidencji jako tereny rekreacyjno- wypoczynkowe, wydanie pozytywnej decyzji w tej części ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, organ uzasadniał art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania firmy “[...]" S.A., skarżącej decyzję w zakresie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków jednorodzinnych na działkach Nr Nr [...]do [...] i [...] do [...] oraz określającej termin ważności decyzji do dnia 30 listopada 2003 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii ochrony gruntów leśnych, wymagają aby na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor przedłożył decyzję o wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji leśnej. Organ argumentował, odnosząc się do zarzutu zbyt krótkiego okresu ważności decyzji, że okres jednego roku jest wystarczający do przygotowania dokumentacji budowlanej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, “[...]" S.A. Centrum Usługowo – Handlowe, zarzuciło decyzji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu można żądać od wnioskodawcy przedłożenia decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie argumentując, iż przedstawione zarzuty nie są uzasadnione zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane przez skarżącego zarzuty nie mogły stanowić jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Sąd rozpoznający skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami skarżącego oraz powołaną podstawą prawną. Sąd korzystając z wyżej wymienionego uprawnienia stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 1 kpa, regulujący kwestię wydawania decyzji przez organ odwoławczy. Decyzja organu odwoławczego narusza prawo bowiem jest decyzją wewnętrznie sprzeczną. Sąd zauważa sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, że rozpatrzyło odwołanie skarżącego od decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domków jednorodzinnych na działkach Nr Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] i utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, a samym uzasadnieniem rozstrzygnięcia, w którym organ odwoławczy podnosi argumenty przemawiające za słusznością części decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domków na działkach Nr Nr [...], [...]. Kolegium powołuje się przy tym na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego zgłaszanym zamierzeniem inwestycyjnym. W istocie organ odwoławczy rozpoznał odwołanie tylko od części decyzji skarżonej przez Spółkę /tak należało rozumieć treść uzasadnienia decyzji Kolegium/. Zgodnie z art. 104 kpa, treścią decyzji jest rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Zatem orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było precyzyjnie określić odwołanie Spółki jako formalnej podstawy swojego rozstrzygnięcia. W świetle uzasadnienia decyzji, Kolegium rozważa głównie kwestie /poza sprawą ważności decyzji/ słuszności części zaskarżonej decyzji odmawiającej Spółce ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sentencja decyzji wskazuje natomiast, że organ rozpatrzył odwołanie od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wszystkich działek objętych wnioskiem inwestora. Sugeruje to rozpoznanie przez Kolegium odwołania od nie zaskarżonej części decyzji. Spółka "[...]" skarżyła decyzję przede wszystkim w części odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie była przecież kwestionowana przez Spółkę, jako rozstrzygnięcie dla siebie korzystne. W tej sytuacji postępowanie organu odwoławczego naruszało ponadto zasadę praworządności, wyrażoną w art. 6 kpa, zgodnie z którą, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z tych też względów zaskarżona decyzja jako wadliwa podlegała uchyleniu. Jej wyeliminowanie z obrotu prawnego było zdaniem Sądu niezbędne wobec poczynionych ustaleń. Pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem nie może być rozbieżności. Od decyzji wymaga się aby była pozbawiona wewnętrznych sprzeczności i stanowiła logiczną całość w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd wstrzymał do czasu uprawomocnienia się wyroku – stosownie do art. 152 wyżej wymienionej ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów uzasadnia art. 200 tejże ustawy.