II SA/LU 329/24

II SA/Lu 329/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha /sprawozdawca/
Jacek Czaja
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145, art. 135, art. 106, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 71-72
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1336
art. 6
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi D. spółki jawnej w L. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 lutego 2024 r. znak: IF-VII.7840.8.1.2024.IT w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: AIB.6740.409.2023; II. uchyla punkt 3 postanowienia Starosty Lubartowskiego z dnia 27 listopada 2023 r. znak: AIB.6740.409.2023; III. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz D. spółki jawnej w L. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 27 lutego 2024 r. znak: IF-VII.7840.8.1.2024.IT Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania D. spółki jawnej w L. (dalej także jako "skarżąca" lub "inwestor"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: AIB.6740.409.2023 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 18 października 2023 r. skarżąca wystąpiła do Starosty Lubartowskiego o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie D. o budynek socjalno-techniczny z wiatą, wraz z zewnętrznymi instalacjami i zagospodarowaniem terenu, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr: [...], położonej przy ul. [...] w L. .
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2023 r. znak: AIB.6740.409.2023, Starosta Lubartowski, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej jako "Pr.bud."), nałożył na inwestora obowiązek usunięcia - w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia - nieprawidłowości w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu i projekcie budowlanym, w tym - w pkt 3. postanowienia - zobowiązał inwestora do przedłożenia "zmiany" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 sierpnia 2018 r. dla ww. przedsięwzięcia w zakresie rozbudowy budynku hali produkcyjno-magazynowej etap IV o część dotyczącą budynku socjalno-technicznego z wiatą - objętego niniejszym wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz dokumentacją projektową. Organ wskazał w tym kontekście, że decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 10 sierpnia 2018 r., znak: IM.6220.04.2017/2018, zmienioną decyzją z dnia 8 października 2021 r., Burmistrz Miasta Lubartów określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powierzchnia zabudowy wybudowanego (zrealizowanego) budynku hali produkcyjno-magazynowej etap IV wynosi 10.409,04 m2, która zostanie powiększona o powierzchnię 1.088,90 m2 w związku z rozbudową o budynek socjalno-techniczny, co stanowi łącznie 11.497,94 m2, tj. 1,149 ha. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia, zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a), zalicza się do ww. przedsięwzięć.
W dniu 22 grudnia 2023 r. do Starostwa Powiatowego w Lubartowie wpłynęło pismo inwestora z dnia 18 grudnia 2023 r. stanowiące odpowiedź na postanowienie z dnia 27 listopada 2023 r. Wraz ze złożonym pismem inwestor wykonał obowiązki nałożone przedmiotowym postanowieniem, za wyjątkiem obowiązku określonego w jego punkcie 3., dotyczącego przedłożenia "zmiany" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 sierpnia 2018 r. Odnosząc się do tego żądania inwestor podniósł, że zgodnie ze złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę, planowany obiekt nie jest rozbudową istniejącego budynku etapu IV, lecz samodzielnym budynkiem wydzielonym zarówno funkcjonalnie, konstrukcyjnie, jak i pożarowo. Planowana budowa nie jest zatem przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Będzie bowiem pierwszą rozbudową i nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia, co skutkuje brakiem konieczności zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Decyzją z dnia 9 stycznia 2024 r. Starosta Lubartowski, na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr.bud., odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji stwierdził, że inwestor nie wykonał wszystkich obowiązków określonych w postanowieniu z dnia 27 listopada 2023 r., albowiem nie przedstawił "zmiany" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 sierpnia 2018 r. dla przedsięwzięcia w zakresie rozbudowy budynku hali produkcyjno- magazynowej etap IV o część dotyczącą budynku socjalno-technicznego z wiatą. Organ podtrzymał stanowisko, iż w wyniku planowanej rozbudowy powierzchnia zabudowy zrealizowanego budynku hali produkcyjno-magazynowej etap IV, która obecnie wynosi 10.409,04 m2, zostanie powiększona o powierzchnię budynku projektowanego wynoszącą 1088,90 m2, a zatem wyniesie 11.497,94 m2, tj. 1,149 ha. W wyniku planowanej rozbudowy przekroczony zatem zostanie próg określony w § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzania. Ponadto zostanie zwiększona również łączna powierzchnia parceli, która wyniesie 141.069,32 m2, tj. 14,11 ha. W ocenie organu pierwszej instancji, planowana nowa zabudowa objęta wnioskiem z dnia 18 października 2023 r. o pozwolenie na budowę, stanowi zatem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające wydania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub zmiany decyzji środowiskowej z dnia 10 sierpnia 2018 r.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej we wniosku z dnia 18 października 2023 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu inwestor zarzucił naruszenie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż planowana rozbudowa D. jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco wpływać na środowisko, co wymaga uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisu w świetle stanu faktycznego sprawy wyłącza przedmiotową inwestycję z uznania jej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco wpływać na środowisko.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda lubelski nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 27 lutego 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia 9 stycznia 2024 r.
Wojewoda wskazał, że zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, zamierzeniem inwestora jest rozbudowa D. o budynek socjalno-techniczny z wiatą - etap XVI (kategoria obiektu budowlanego XVIII), zlokalizowany na działkach nr: [...], przy ul. [...] w L. . Projektowany budynek wraz z przylegającą do niego wiatą zlokalizowany ma zostać w południowo-wschodniej części zespołu działek należących do inwestora. Obiekt ten ma przylegać ścianą zachodnią do zrealizowanego obiektu etapu IV. Funkcja projektowanego budynku ma odpowiadać na rosnące na terenie zakładu zapotrzebowanie na powierzchnie uzupełniające w stosunku do hal produkcyjnych i magazynowych. Budynek etapu XVI złożony będzie zatem z dwóch części funkcjonalnych: dwukondygnacyjnej części socjalnej oraz jednokondygnacyjnej części technicznej z antresolami. W projekcie wskazano, iż powierzchnia projektowanego budynku wynosić będzie 1.088,90 m2.
Organ odwoławczy ustalił, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje uchwała Rady Miasta [...] nr XLIII/321/06 z dnia 9 października 2006 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - część I. Planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami tego planu.
Wojewoda stwierdził, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest nałożony na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zamierzenia. W tym kontekście przytoczył treść art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej jako "u.u.i.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 54 i ust. 2 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia. Następnie organ odwoławczy wskazał, że inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 sierpnia 2018 r., znak: IM.6220.04.2017/2018, wydaną przez Burmistrza Miasta [...], zmienioną decyzją z dnia 8 października 2021 r., znak: IM.6220.16.2021. Decyzje te ustalały środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa D. przy ulicy [...] w L. " i obejmowały zrealizowanie: etapu IV - magazyn automatyczny wysokiego składowania produktów i/lub półproduktów, etapu VIII - hala produkcyjna, etapu IX - hala obróbki tektury falistej, etapu X - hala produkcyjna, etapu XI - magazyn produktu gotowego, etapu II CBR - centrum badawczo-rozwojowe oraz magazyn palet. Ponadto w ramach przedsięwzięcia zaplanowano: budynek pompowni tryskaczy, parkingi i drogi wewnętrzne z towarzyszącą infrastrukturą, warsztat ze stanowiskiem ładowania wózków, wagi dla samochodów typu TIR, portiernię przy wadze, dok dla samochodów typu TIR przy budynku etapu VII oraz stanowisko AdBlue. Zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 sierpnia 2018 r. w ramach wcześniej uzyskanych decyzji środowiskowych zrealizowane zostały: etap I - budynek dwukondygnacyjny z halami rami, etap II - budynek dwukondygnacyjny z halą drukarską i zapleczem oraz łącznik, etap III -magazyn, etap V - hala obróbki tektury falistej oraz etap VI - hala produkcji tektury falistej. W trakcie realizacji był natomiast etap VII - magazyn surowca do produkcji tektury falistej. Planowana przez inwestora rozbudowa D. o budynek socjalno-techniczny stanowi kolejny etap rozbudowy (XVI), który nie został ujęty w ww. decyzjach środowiskowych.
Wojewoda stwierdził, że w kontekście przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, kluczowe jest przesądzenie, czy planowany obiekt znajduje się na terenie jednego i tego samego zakładu lub obiektu. Organ odwoławczy przytoczył definicje pojęć zakładu i obiektu, sformułowane odpowiednio w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54) i w art. 3 pkt 1 Pr.bud. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś., przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Wojewoda wyjaśnił, że wzmiankowane przepisy w założeniach ustawodawcy mają zapobiegać procederowi sztucznego dzielenia przedsięwzięcia, tj. praktyce dzielenia jednego przedsięwzięcia na kilka mniejszych, określanej jako "salami slicing", zmierzającej do uniknięcia przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
W ocenie organu odwoławczego, o tym czy doszło do sztucznego podziału przedsięwzięcia będzie decydował brak samodzielności funkcjonalnej. W rozpatrywanym przypadku należy zatem ocenić, czy budynek socjalno-techniczny będzie funkcjonować samodzielnie, czy będzie on mieć zamknięty charakter i czy będzie autonomiczny. W żadnym wypadku planowana inwestycja nie powinna mieć cech jednego zakładu czy obiektu, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Zdaniem Wojewody, projektowany budynek nie jest samodzielnym, wyodrębnionym i autonomicznym obiektem. Będzie on powiązany technologicznie z zakładem produkcyjnym. W ocenie organu odwoławczego, słusznie zatem organ pierwszej instancji, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, doszedł do przekonania, że planowane przedsięwzięcie należy rozpatrywać łącznie z istniejącym budynkiem etapu IV i ich powierzchnie zsumować. Suma tych powierzchni wynosi zaś 11 497,94 m2 (1,149 ha) i przekracza próg wskazany w § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia tj. próg 1 ha dla zabudowy przemysłowej.
Wskazując na powyższe, Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż inwestor powinien dla planowanego przedsięwzięcia uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt jest niekompletny i niezgodny z obowiązującymi przepisami. Prawidłowo zatem, w ocenie Wojewody, Starosta Lubartowski wydał postanowienie z dnia 27 listopada 2023 r., którym wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji. Skoro zaś inwestor nie wypełnił nałożonych na niego obowiązków i nie przedłożył kompletnego projektu, zgodnego z przepisami, w wyznaczonym przez organ terminie, to słusznie Starosta Lubartowski odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody Lubelskiego wniosła w ustawowym terminie D. spółka jawna w L. . W skardze skarżąca podniosła następujące zarzuty wobec zaskarżonej decyzji:
1. naruszenie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż planowana rozbudowa D. jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco wpływać na środowisko, co wymaga uzyskania nowej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisu w świetle stanu faktycznego sprawy wyłącza przedmiotową inwestycję z uznania jej za przedsięwzięcie mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
2. naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy realizowane przez skarżącego przedsięwzięcie jest rozbudową już istniejącego przedsięwzięcia, a zatem mieści się w normie określonej w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia;
3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczną analizę stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego zebrania i rozważanie materiału dowodowego w niniejszej sprawie, skutkujące utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu I instancji oraz objawiające się przede wszystkim pominięciem, że budynek socjalno-techniczny z wiatą wraz z zewnętrznymi instalacjami stanowi pierwszą rozbudowę realizowanej przez skarżącego inwestycji, przy czym - mając na względzie fakt, iż dotychczasowe przedsięwzięcia objęte zostały decyzjami o uwarunkowaniach środowiskowych - jego powierzchnia nie osiąga progów warunkujących uzyskanie nowej decyzji środowiskowej, ani zmiany decyzji istniejącej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Lubartowskiego i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej we wniosku z dnia 18 października 2023 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Lubartowskiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Ponadto skarżąca zawarła w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: P. C., M. R. i M. K. - na okoliczność stanu faktycznego i prawnego planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku socjalno-technicznego z wiatą wraz z zewnętrznymi instalacjami i zagospodarowaniem terenu, zrealizowanych i obecnie realizowanych przedsięwzięć w ramach rozbudowy D., uzyskiwanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do przedsięwzięcia, którego dotyczą zaskarżone decyzje organów obu instancji.
Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
- szkicu sytuacyjnego istniejącego i planowanego zagospodarowania terenu na podstawie decyzji: nr 01/UŚ/2008, IM-7625/18/2007/2008 z dnia 14 stycznia 2008 r.; nr IM.6220.6.2013/2014 z dnia 7 lutego 2014 r.; nr IM.6220.04.2017/2018 z dnia 10 sierpnia 2018 r., a także decyzji zmieniającej decyzję nr IM.6220.04.2017/2018, tj. decyzji nr IM.6220.16.2020.2021 z dnia 08 października 2021 r. - na okoliczność uzyskania przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą rozbudowa D., łącznej powierzchni terenu, podlegającego wyłączeniu z sumowania na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, wskazania terenu zrealizowanego i realizowanego obecnie przedsięwzięcia pod nazwą D.;
- pisma Urzędu Miasta [...] z dnia 19 stycznia 2023 r. - na okoliczność uzyskania przez skarżącego stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie braku konieczności uzyskiwania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla realizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem obu zaskarżonych decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Podkreśliła, że planowana budowa budynku socjalno-technicznego z wiatą nie stanowi de facto nowego przedsięwzięcia jako takiego, lecz jest etapem rozbudowy nadal realizowanego przedsięwzięcia pod nazwą rozbudowa D.. Skarżąca nie dokonuje zatem "salami slicing" celem uniknięcia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lecz realizuje jedno duże przedsięwzięcie, tylko podzielone na kilka etapów. Z tego też względu przedmiotowe przedsięwzięcie winno być objęte normą prawną określoną w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Skarżąca zwróciła uwagę, że na takim samym stanowisku stanął Urząd Miasta [...] (organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), który w piśmie z dnia 19 stycznia 2023 r. wskazał na brak konieczności uzyskiwania nowej, ani też zmiany dotychczasowej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla realizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem obu zaskarżonych decyzji.
W ocenie skarżącej, planowana inwestycja jest objęta wyłączeniem zawartym w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, albowiem nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia. Projektowana budowa budynku socjalno-technicznego z wiatą, jest pierwszą rozbudową zakładu nieujętą we wcześniejszych decyzjach o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia. Powierzchnia zabudowy planowanego obiektu wynosi zaś 1088,9 m2 (0,10889 ha).
Reasumując skarżąca podniosła, że skoro planowana inwestycja jest pierwszą rozbudową realizowanego przedsięwzięcia, dla której skarżący posiada decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a jej powierzchnia zabudowy nie przekracza progu, który klasyfikuje ją jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to skarżąca nie miała obowiązku uzyskiwania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej w dniu 11 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i zawarte w niej wnioski dowodowe. Dodatkowo wniósł o zasądzenie od organu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Podczas rozprawy Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 239 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), postanowił odmówić przeprowadzenia dowodów uzupełniających wskazanych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Podkreślić na wstępie należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga zasługuje na uwzględnienie i to z przyczyn trafnie w niej wskazanych, przy czym zasadność skargi czyni koniecznym uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 3 września 2022 r., lecz również poprzedzającego te decyzje postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 27 listopada 2023 r. w części obejmującej jego pkt 3.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku dowodowego zawartego w rozpoznawanej skardze, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Przytoczony przepis przewiduje zatem możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego jedynie poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentów, a przy tym tylko wówczas, gdy materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji pozostawia istotne wątpliwości, które należy wyjaśnić.
Zatem w zakresie, w jakim wniosek dowodowy skarżącej dotyczył dowodów z zeznań wskazanych przez nią świadków, nie mógł zostać uwzględniony z tego względu, że tego rodzaju środek dowodowy nie mieści się w dyspozycji art. 106 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci dołączonych do skargi: szkicu sytuacyjnego istniejącego i planowanego zagospodarowania terenu objętego realizowanym przedsięwzięciem pn. rozbudowa D. oraz pisma Urzędu Miasta [...] z dnia 19 stycznia 2023 r., wskazać należy, że powołane dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych przekazanych Sądowi przez organ odwoławczy wraz ze skargą i odpowiedzą na skargę. Objęty wnioskiem dowodowym szkic sytuacyjny skarżąca załączyła już do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 9 stycznia 2024 r., a w związku z tym dokument ten został włączony do akt postępowania administracyjnego drugiej instancji (k. 1). Z kolei wskazane przez skarżącą pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 19 stycznia 2023 r. znajduje się w dołączonej do akt administracyjnych dokumentacji projektowej złożonej przez skarżącą wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę (k. 81 dokumentacji). W związku z powyższym, przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z ww. dokumentów, było zbędne w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. Analiza materiału dowodowego zawartego w przekazanych Sądowi aktach dokonywana jest bowiem w ramach kontroli sądowej i nie wymaga przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie powyższego przepisu.
Z tych względów wniosek dowodowy skarżącej w całości podlegał oddaleniu.
Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję odmawiającą udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę dla rozbudowy D. o budynek socjalno-techniczny z wiatą, wraz z zewnętrznymi instalacjami i zagospodarowaniem terenu, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr: [...], położonej przy ul. [...] w L. . Powodem orzeczonej odmowy było niewykonanie przez skarżącą obowiązku określonego w pkt 3. postanowienia Starosty Lubartowskiego z dnia 27 listopada 2023 r., dotyczącego uzupełniania złożonej dokumentacji projektowej o decyzję zmieniającą decyzję Burmistrz Miasta [...] z dnia 10 sierpnia 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa D.", poprzez uwzględnienie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę rozbudowy budynku hali produkcyjno-magazynowej etap IV o projektowany budynek socjalno-techniczny z wiatą.
Istota zawisłego przed Sądem sporu sprowadza się zatem do oceny zasadność zobowiązania skarżącej do uzupełnienia dokumentacji projektowej załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, o decyzję środowiskową, a w konsekwencji do oceny zasadności odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę wskutek niewykonania powyższego obowiązku.
Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (m.in.) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. Nadto obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud.). W ramach weryfikacji dokumentacji projektowej w zakresie objętym powyższymi regulacjami, mieści się przede wszystkim ocena, czy inwestycja objęta wnioskiem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 u.u.i.ś. a jeśli tak, czy decyzja taka została dołączona do projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. W przypadku bowiem inwestycji wymagających uzyskania takiej decyzji, jej wydanie powinno nastąpić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.).
Zgodnie zaś z art. 35 ust. 3 Pr.bud., w razie stwierdzenia nieprawidłowości w powyższym zakresie (a więc m.in. w sytuacji, gdy inwestor nie przedłożył decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia pomimo, że jest ona wymagana) organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3). W przypadku niewykonania tego postanowienia w wyznaczonym terminie, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1). Oczywiste jest jednak, że decyzja odmowna wydana w takiej sytuacji może być uznana za zasadną jedynie wówczas, gdy stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku mającego oparcie w przepisach prawa.
W niniejszej sprawie nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji w zakresie, w jakim uznały, że inwestycja objęta wnioskiem skarżącej z dnia 18 października 2023 r. o pozwolenie na budowę, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, względnie zmiany poprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizowanego przez skarżącą przedsięwzięcia, którego rozbudowy dotyczy wniosek.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog tak kwalifikowanych przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to w § 3 ust. 1 pkt 54, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza zabudowę przemysłową lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:
a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia:
1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1;
2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach;
3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że do projektowanej inwestycji nie ma zastosowania norma z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, albowiem dotyczy ona rozbudowy, przebudowy lub montażu przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałującego na środowisko. Do tej kategorii przedsięwzięć prawodawca nie zaliczył natomiast zabudowy przemysłowej lub magazynowej, której dotyczy inwestycja będąca przedmiotem niniejszej sprawy. Tego rodzaju zabudowa, w przypadku przekroczenia określonej powierzchni, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia).
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu Wojewody Lubelskiego, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania również przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi, wedle którego prawidłowa wykładnia powyższego przepisu, uwzględniająca pełną treść § 3 ust. 2 rozporządzenia, prowadzi do wniosku, że unormowanie to należy stosować do nowych przedsięwzięć, które same w sobie nie osiągają parametrów nakazujących kwalifikować je jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko (w tym np. parametru 1 ha powierzchni zabudowy, określonego w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia), jednak są realizowane w na terenie zakładu lub obiektu, na którym funkcjonuje bądź jest realizowane przedsięwzięcie tego samego rodzaju, a po zsumowaniu parametrów obu tych przedsięwzięć progi nakazujące uznanie ich za znacząco oddziałujące na środowisko, zostaną przekroczone. Funkcją tego przepisu jest zapobieganie praktyce określanej w orzecznictwie jako "salami slicing", polegającej na dzieleniu jednego przedsięwzięcia na kilka mniejszych przedsięwzięć tego samego rodzaju, które same w sobie nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, celem uniknięcia obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej.
Taka sytuacja - wbrew temu, co przyjął Wojewody Lubelski w zaskarżonej decyzji - nie występuje jednak w niniejszej sprawie.
Jak wynika z akt sprawy, inwestor na nieruchomości zlokalizowanej przy [...] [...] w L. prowadzi wieloetapową inwestycję. Ostatnią z uzyskanych decyzji środowiskowych, tj. decyzją z dnia 10 sierpnia 2018 r., znak: IM.6220.04.2017/2018 (zmienioną decyzją z dnia 8 października 2021 r., znak: IM.6220.16.2021) Burmistrz Miasta Lubartów ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa D.", w zakresie obejmującym jego następujące etapy: etap IV - magazyn automatyczny wysokiego składowania produktów i/lub półproduktów, etap VIII - hala produkcyjna, etapu IX - hala obróbki tektury falistej, etap X - hala produkcyjna, etap XI - magazyn produktu gotowego, etap II CBR - centrum badawczo-rozwojowe oraz magazyn palet. Ponadto decyzją tą objęto następujące elementu przedsięwzięcia: budynek pompowni tryskaczy, parkingi i drogi wewnętrzne z towarzyszącą infrastrukturą, warsztat ze stanowiskiem ładowania wózków, wagi dla samochodów typu TIR, portiernię przy wadze, dok dla samochodów typu TIR przy budynku etapu VII oraz stanowisko AdBlue. Na podstawie wcześniej wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzji Burmistrza Miasta Lubartów z dnia 7 lutego 2014 r., znak: IM.6220.6.2013/2014, zostały natomiast zrealizowane (lub pozostają w trakcie realizacji) następujące etapy przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa D.": etap V - hala obróbki tektury falistej oraz etap VI - hala produkcji tektury falistej, etap VII - magazyn surowca do produkcji tektury falistej. Z kolei obiekty zakładu D., określane w dokumentacji projektowej jako: etap I - budynek dwukondygnacyjny z halami rami, etap II - budynek dwukondygnacyjny z halą drukarską i zapleczem oraz łącznik, etap III - magazyn, objęte były decyzją Burmistrza Miasta Lubartów z dnia 14 stycznia 2008 r. znak: IM-7625/18/2007/2008, ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa D. wraz z zapleczem technicznym, socjalnym i zagospodarowanie terenu".
Wniosek inwestora z dnia 18 października 2023 r. o udzielenie pozwolenia na budowę, będący przedmiotem niniejszego postępowania – jak jednoznacznie wynika z jego treści oraz treści dołączonego do niego projektu budowlanego - dotyczy dalszej (kolejnej) rozbudowy zakładu D – w tym wypadku o budynek socjalno-techniczny z wiatą, a zatem dotyczy kontynuacji przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa D.", dla którego wydane zostały decyzje środowiskowe: z dnia 7 lutego 2014 r. i z dnia 10 sierpnia 2018 r. (zmieniona decyzją z dnia 8 października 2021 r.). Nie budzi wątpliwości, że projektowany budynek socjalno-techniczny nie jest odrębnym przedsięwzięciem, lecz jako j powiązany funkcjonalnie i technologicznie z pozostałymi obiektami realizowanymi w ramach inwestycji pn. "Rozbudowa D.", tworzy wraz z nimi jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. Skoro zaś celem inwestora jest kontynuacja (rozbudowa) już realizowanego przedsięwzięcia, które również w pierwotnym kształcie było kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie było poddane ocenie oddziaływania na środowisko, przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia – wbrew twierdzeniu Wojewody – nie ma w tym wypadku zastosowania. Nie mamy bowiem do czynienia z działaniem określanym jako "salami slicing", tj. dzieleniem jednego przedsięwzięcia na kilka mniejszych, odrębnych przedsięwzięć tego samego rodzaju, które osobno nie osiągają progów kwalifikujących je jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro inwestor uzyskiwał decyzje środowiskowe dla wszystkich poprzednich etapów rozbudowy D., a także dla budowy tego zakładu, nie sposób zarzucić mu, że próbuje uniknąć obowiązku uzyskania takowej decyzji. Przede wszystkim jednak nie można uznać, że w niniejszej sprawie chodzi o realizację kolejnego przedsięwzięcia, a nie rozbudowę przedsięwzięcia już realizowanego.
Prawidłowe jest zatem stanowisko skarżącej, iż oceny, czy projektowana rozbudowa D. o dodatkowy budynek socjalno-techniczny, stanowi przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy dokonywać w oparciu o treść § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. W świetle tego przepisu, rozbudowa już zrealizowanego bądź realizowanego przedsięwzięcia, które należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy również traktować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wówczas, gdy zrealizowana w wyniku niej część przedsięwzięcia sama osiąga progi powodujące taką kwalifikację. Przy czym w przypadku, gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy z poprzednimi rozbudowami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.
Jak już wcześniej wskazano, wszystkie dotychczasowe etapy przedsięwzięcia realizowanego pn. "Rozbudowa D.", jak i samo pierwotne przedsięwzięcie pn. "Budowa D.", uzyskały stosowne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem powierzchnie zabudowy obiektów zakładu drukarni zrealizowanych bądź realizowanych w ramach tych etapów, nie podlegają sumowaniu z powierzchnią projektowanego budynku socjalno-technicznego, w ramach oceny, czy ten ostatni przekracza próg kwalifikujący zabudowę przemysłową lub magazynową jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji, ocena ta winna uwzględniać wyłącznie tę część rozbudowywanego zakładu D., która powstanie w wyniku projektowanej rozbudowy, a więc winna uwzględniać wyłącznie powierzchnię zabudowy projektowanego budynku socjalno-technicznego z wiatą. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej wynika natomiast, że powierzchnia zabudowy tego obiektu ma wynosić 1088,90 m2, a zatem nie przekracza progu 1 ha, określonego w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia (w analizowanym przypadku nie ma zastosowania próg 0,5 ha, wskazany w lit a powyższego unormowania, albowiem teren inwestycji nie jest objęty formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ani też nie jest położony w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy). Skoro zaś mająca powstać w wyniku projektowanej rozbudowy część realizowanego przedsięwzięcia, nie osiąga progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia, zasadne jest stanowisko skarżącej, iż przedmiotowa inwestycja objęta jest wyłączeniem z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia i jako taka nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani też zmiany wcześniejszych decyzji środowiskowych uzyskanych przez inwestora dla poprzednich etapów realizowanego przedsięwzięcia. Przy czym ubocznie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, powierzchnia zabudowy obiektu, który powstanie w przypadku realizacji przedmiotowej rozbudowy, będzie podlegała sumowaniu z powierzchnią ewentualnych kolejnych obiektów realizowanych w przeszłości w ramach dalszej rozbudowy realizowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa D.", na potrzeby oceny, czy ewentualne kolejne inwestycje w tym zakresie stanowią przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Reasumując stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie wadliwie zastosowały przepisy § 3 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit "a" rozporządzenia, czego konsekwencją było bezzasadne zobowiązanie do przedłożenia "zmiany" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 sierpnia 2018 r., uwzględniającej projektowany budynek socjalno-techniczny, a następnie wadliwe zastosowanie art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr.bud. poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę z powodu niewykonania przez inwestora w wyznaczonym terminie powyższego obowiązku.
Dokonując ponownie weryfikacji przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, Starosta Lubartowski uwzględni ocenę prawną przedstawiona w wywodach powyżej.
W tym stanie rzecz Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji, a także uchylił pkt 3. postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 27 listopada 2023 r.
Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone na rzecz skarżącej koszty obejmują uiszczony wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 500 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, które stosownie do § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), wynosi 480 złotych, a także uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.