II SA/LU 329/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję zezwalającą na zmianę sposobu użytkowania budynków gospodarczych na piekarnię, uznając, że przeprowadzone prace stanowiły przebudowę wymagającą pozwolenia na budowę, a nie jedynie zmianę sposobu użytkowania.
Sprawa dotyczyła skargi Z.M. na decyzję Wojewody zezwalającą na zmianę sposobu użytkowania budynków gospodarczych na piekarnię. Skarżący zarzucał organom administracji naruszenie przepisów, w tym brak uwzględnienia wcześniejszych decyzji nakazujących zaniechanie użytkowania obiektów jako piekarni oraz fakt, że przeprowadzone prace budowlane stanowiły przebudowę, a nie tylko zmianę sposobu użytkowania. Sąd uznał skargę za zasadną, uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, stwierdzając, że przeprowadzone roboty budowlane (podbicie fundamentów, wymiana elementów konstrukcyjnych, wykonanie nowych tynków i posadzek, ścianek działowych) miały charakter przebudowy wymagającej pozwolenia na budowę, a nie jedynie zmiany sposobu użytkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznał sprawę ze skargi Z.M. na decyzję Wojewody zezwalającą na zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych na piekarnię. Skarżący podnosił, że Starosta Powiatowy wydał pozwolenie mimo wcześniejszej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej zaniechanie użytkowania tych obiektów jako piekarni. Zarzucał również, że nie zebrano materiału dowodowego i że przeprowadzone prace budowlane stanowiły przebudowę, a nie tylko zmianę sposobu użytkowania, co wymagałoby pozwolenia na budowę. Wojewoda w swojej decyzji argumentował, że decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczyła innego stanu faktycznego, a obecne postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania jest odrębnym trybem. Podkreślał zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego i brak uciążliwości. Sąd administracyjny uznał jednak skargę za zasadną. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie charakteru przeprowadzonych prac budowlanych. Sąd, opierając się na wcześniejszych orzeczeniach NSA, stwierdził, że roboty takie jak podbicie i pogłębienie fundamentów, wymiana elementów konstrukcyjnych, ścian nośnych i stropów, wykonanie nowych tynków, posadzek, stolarki, a także wykonanie przejścia między budynkami i przygotowanie podłoża pod posadzki, miały charakter przebudowy obiektu budowlanego, która wymaga pozwolenia na budowę. W związku z tym, zastosowanie powinien mieć art. 48 Prawa budowlanego, a nie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego dotyczący zmiany sposobu użytkowania bez odpowiedniego pozwolenia. Sąd podkreślił, że samowolnej zmiany sposobu użytkowania połączonej z przebudową nie można legalizować poprzez pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania, a organ rozpoznający wniosek o zmianę sposobu użytkowania powinien wezwać wnioskodawcę do wystąpienia o pozwolenie na roboty budowlane, jeśli są one konieczne. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz decyzję Starosty, zasądzając jednocześnie zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Przeprowadzone roboty budowlane stanowiły przebudowę obiektu budowlanego, która wymagała pozwolenia na budowę, a nie jedynie zmianę sposobu użytkowania.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zakres prac budowlanych (m.in. podbicie fundamentów, wymiana elementów konstrukcyjnych, ścian nośnych i stropów) wykracza poza zwykłą zmianę sposobu użytkowania i kwalifikuje się jako przebudowa wymagająca pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji nie można legalizować samowolnej zmiany sposobu użytkowania połączonej z przebudową poprzez wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (13)
Główne
u.p.b. art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
p.p.s.a. art. 145 § par.1 pkt.1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.b. art. 50
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
u.p.b. art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
u.p.b. art. 71 § ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
p.p.s.a. art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 2
p.p.s.a. art. 155 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 156 § § 1 pkt.3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 156 § § 1 pkt.5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego art. 10
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego art. 8
Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przeprowadzone roboty budowlane stanowiły przebudowę obiektu budowlanego wymagającą pozwolenia na budowę, a nie tylko zmianę sposobu użytkowania. Samowolna zmiana sposobu użytkowania połączona z przebudową nie może być legalizowana w odrębnym postępowaniu. Organy administracji nie uwzględniły wcześniejszych decyzji organów nadzoru budowlanego nakazujących zaniechanie użytkowania obiektu jako piekarni.
Odrzucone argumenty
Argumenty Wojewody o odrębności postępowań i braku wpływu decyzji nadzoru budowlanego na postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania. Argumenty o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego i braku uciążliwości, które nie były kluczowe dla oceny charakteru prac budowlanych.
Godne uwagi sformułowania
Istota zagadnienia w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia jaki zakres mają przeprowadzone przez J.J. roboty budowlane, a w konsekwencji jaki tryb postępowania winien mieć zastosowanie. W przypadku stwierdzenia, iż była to przebudowa obiektu budowlanego, rozumiana w szerszym wymiarze jako budowa (art.3 ust.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane) wymagająca pozwolenia na budowę zastosowanie ma art. 48 prawa budowlanego, a nie jego art. 71 ust.3... Przy tak poprowadzonym wywodzie oczywistym jest błędne założenie organów administracji o możliwym pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego jako prowadzonym w odrębnym postępowaniu, niezależnym od ustaleń organów nadzoru budowlanego. W razie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z którą związana jest jego przebudowa, nie można jej legalizować poprzez wydanie pozwolenia na zmianę sposobu jego użytkowania.
Skład orzekający
Krystyna Sidor
przewodniczący
Jerzy Stelmasiak
członek
Bogusław Wiśniewski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie, że prace budowlane o określonym zakresie (np. podbicie fundamentów, wymiana elementów konstrukcyjnych) stanowią przebudowę wymagającą pozwolenia na budowę, a nie tylko zmianę sposobu użytkowania. Podkreślenie, że samowolnej zmiany sposobu użytkowania połączonej z przebudową nie można legalizować w odrębnym postępowaniu."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i interpretacji przepisów Prawa budowlanego w kontekście zmiany sposobu użytkowania. Wymaga analizy konkretnego zakresu prac budowlanych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest prawidłowe zakwalifikowanie prac budowlanych i jak organy administracji mogą popełnić błąd, prowadząc postępowanie w niewłaściwym trybie. Jest to przykład na to, że pozorna drobna zmiana może mieć poważne konsekwencje prawne.
“Czy remont piekarni to tylko zmiana sposobu użytkowania, czy już przebudowa wymagająca pozwolenia na budowę? Sąd wyjaśnia.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 329/03 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-04-01 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-03-14 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/ Jerzy Stelmasiak Krystyna Sidor /przewodniczący/ Symbol z opisem 601 Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa Hasła tematyczne Budowlane prawo Sygn. powiązane OSK 890/04 - Wyrok NSA z 2004-11-18 Skarżony organ Wojewoda Powołane przepisy Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126 art. 48, 50, 51 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 145 par.1 pkt.1 lit.c Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Bogusław Wiśniewski (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego I uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...]. [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II zasądza od Wojewody na rzecz Z. M. kwotę 210 (dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Uzasadnienie Sygn.akt II SA / Lu 329 / 03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r znak: [...] Starosta Powiatowy udzielił J.J. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych na działce nr.291 położonej w B. , które zgodnie z projektem miałyby zostać przeznaczone na piekarnię. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z.M. zarzucając Staroście , iż nie uwzględnił decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2002 r nakazującą całkowicie zaniechać użytkowania przedmiotowych obiektów jako piekarni. Zdaniem odwołującego się w sprawie nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego. Rozpatrujący odwołanie Wojewoda i nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podano , iż stosownie do § 10 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych , zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części z dnia 15 grudnia 1994r ( Dz.U z 1995 r Nr.10 , poz. 47 ) pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wydaje się po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przepisami techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Analiza akt wskazuje , iż postępowanie było przeprowadzone w tym zakresie, więc decyzja została wydana zgodnie z prawem. Według Wojewody decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na która powołuje się w Odwołaniu, kończy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej i orzeka o zaniechaniu użytkowania w budynkach stodoły , obory i budynku gospodarczym w związku z określonym na dzień rozpatrywania przez nb stan faktyczny. Wtedy był to jednak stan inny niż obecnie , w sytuacji gdy piekarnia urządzona została w wymienionych budynkach i budynku w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Obiekty te stanowiły całość technologiczną dlatego organ nadzoru budowlanego orzekł o zaniechaniu ich użytkowania. Decyzja ta jednak dała możliwość ubiegania się o zmianę sposobu użytkowania z czego skorzystał inwestor. Opracował nowy projekt, uzyskał zgodę właściwych organów i wystąpił o wydania pozwolenia. Zaskarżona decyzja jest więc wydana w odrębnym postępowaniu przed innym organem , w innym trybie. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż piekarnia nie jest zaliczona do inwestycji uciążliwych wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko., a także, że jej usytuowanie jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. dopuszczającym na tym terenie realizacje budownictwa usług, handlu i rzemiosła nieuciążliwego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia praw Z.M. wskazując, iż budynki przylegają na całej długości do jego budynków, także usytuowanych przy granicy działki, a roboty budowlane przewidziane w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektów nie ingerują w zewnętrzną formę tych obiektów. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnionej pismem z dnia 8 marca 2004 r pełnomocnik Z.M. wykazując naruszenie przez organ odwoławczy szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Na rozprawie zmodyfikował zarzut w ten sposób , iż żądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a nadto wnosił o poinformowanie właściwych organów o stwierdzonych istotnych naruszeniach prawa jakie jego zdaniem miały miejsce przy rozpoznawaniu sprawy. W obszernym uzasadnieniu swoich wniosków pełnomocnik skarżącego podał, iż piekarnia w przedmiotowych budynkach funkcjonuje już od kilku lat , a więc nie ma potrzeby orzekania o zmianie ich przeznaczenia. Zaznaczył , iż wobec J.J. orzeczono zaniechanie użytkowania piekarni, a ponadto wobec dobudowanej części obiektu budowlanego orzeczono nakaz rozbiórki. Skoro sprawa została rozstrzygnięta inną decyzja administracyjną , wydanie kolejnej decyzji jest podstawa stwierdzenia jej nieważności na podstawie art.156 § 1 pkt.3 kpa. W tych warunkach złożenie wniosku o udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest próbą obejścia prawa. Skarżący przekonywał, iż naruszeniu uległ także art.71 prawa budowlanego , Odsyła on bowiem do art. 32 prawa budowlanego , co oznacza konieczność uzyskania przez wnioskodawcę wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień , pozwoleń lub opinii innych organów. Chodzi tu o zachowanie przepisów Inspekcji Sanitarnej , Państwowej Straży Pożarnej i ochrony środowiska .. Żadnego z tych dokumentów J.J. nie przedstawił. W skardze zwrócono uwagę także na konieczność uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , jako że zmiana sposobu użytkowania budynku spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Wskazano także na zagadnienie uciążliwości przedmiotowej piekarni w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu. Wiąże się ona w przekonaniu skarżącego z nasilonym ruchem pojazdów ciężarowych dowożących olej opałowy i mąkę, oraz odbierających produkty we wszystkie dni i noce i we wszystkie dni w roku . Dotyczy to także szumów produkcyjnych i spalin zalegających kotlinę, w której położone jest siedlisko domowe i gospodarstwo skarżącego. W dodatkowym piśmie z dnia 8 marca 2004 r uzupełniającym skargę pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art.156 § 1 pkt.5 kpa. Niewykonalna jest bowiem zmiana sposobu użytkowania piekarni na piekarnię. Odpowiadając na skargę Wojewoda podkreślił, iż przedstawiony przez inwestora projekt techniczny i technologiczny został uzgodniony w pełnym zakresie , zgodnie z przepisami szczegółowymi pod względem bezpieczeństwa i higieny pracy, wymagań higienicznych , zdrowotnych i pod względem ochrony przeciwpożarowej. Przeprowadzone zostało także postępowanie wyjaśniające zgodność zamierzenia z planem zagospodarowania przestrzennego – uzyskano stanowisko Wójta Gminy. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędna jest przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Równocześnie zgodnie z art.39 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagają te roboty budowlane , które powodują zmiany zagospodarowania terenu, w przypadku zmiany sposobu zagospodarowania terenu są to roboty polegające na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego. Zmiana przeznaczenia budynku lub jego części która nie wymaga , jak w niniejszej sprawie , robót budowlanych , nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda zwrócił uwagę, iż decyzje organów nadzoru budowlanego oraz architektoniczno – budowlanych wydawane są w oparciu o inne przepisy i nie wykluczają się wzajemnie. W zakresie podniesionego zarzutu uciążliwości , organ odwoławczy stwierdził, iż mogą one być przedmiotem badania dopiero w trakcie użytkowania obiektu po stwierdzeniu przekroczeń dopuszczalnych natężeń hałasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga jest trafna , a jej argumenty przekonujące. Istota zagadnienia w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia jaki zakres mają przeprowadzone przez J.J. roboty budowlane, a w konsekwencji jaki tryb postępowania winien mieć zastosowanie. W powyższym zakresie swoją aktualność zachowują wyjaśnienia i tezy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 1999 r (sygn. akt SA / Rz 82 / 98) podtrzymane w wyroku NSA z dnia 22 listopada 2001r (sygn. akt II SA / Lu 759 / 00 ), a które z mocy art.99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr. 153, poz.1271 ze zmianami ) wiążą w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ , którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, iż w budynku oznaczonym na planie nr.1 podbito ławy fundamentowe , pogłębiając je o około 30 cm, oraz umieszczono tam zbiornik na olej opałowy o pojemności 8800 l. W budynku dokonano częściowej wymiany elementów konstrukcyjnych, ścian nośnych i stropów. W budynku oznaczonym nr. 2 wykonano nowe tynki i posadzki, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano nie konstrukcyjną ściankę działową. W budynku o nr.3 na ścianie poprzecznej wykonano przejście do budynku nr.2 i przygotowano podłoże pod wylanie posadzek. W budynku nr.4 wykonano tynki i posadzki. Rzeczą zatem organów administracji było ustalenie czy omówione roboty budowlane mieściły się w ramach zgłoszonego przez inwestora remontu czy też stanowiły przebudowę obiektu budowlanego z uwagi na zamierzoną zmianę sposobu użytkowania obiektu . W przypadku stwierdzenia , iż była to przebudowa obiektu budowlanego , rozumiana w szerszym wymiarze jako budowa ( art.3 ust.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane )wymagająca pozwolenia na budowę zastosowanie ma art. 48 prawa budowlanego , a nie jego art. 71 ust.3 , przewidujący zastosowanie art.50 i 51 prawa budowlanego, gdyż nie dotyczy on braku pozwolenia na budowę, a normuje zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na zmianę sposobu jego użytkowania. Przy tak poprowadzonym wywodzie oczywistym jest błędne założenie organów administracji o możliwym pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego jako prowadzonym w odrębnym postępowaniu , niezależnym od ustaleń organów nadzoru budowlanego. W razie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z którą związana jest jego przebudowa , nie można jej legalizować poprzez wydanie pozwolenia na zmianę sposobu jego użytkowania. Samowoli tej nie można legalizować także w drodze złożenia określonych dokumentów ( wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2003r sygn. akt II SA / Wr 1549/ 2000 ) . W powyższym przekonaniu utwierdza treść § 8 powołanego przez organ odwoławczy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego ( Dz. U z 1995 r Nr.10 poz.47 ) według którego organ rozpoznający wniosek o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w razie stwierdzenia , iż zmiana taka wiąże się z koniecznością wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych , postanowieniem wzywa wnioskodawcę do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia . Skutkiem braku stosownej decyzji jest odmowa pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Warto przypomnieć , iż charakter przeprowadzonych robót budowlanych był już przedmiotem oceny organów administracji. W decyzji z dnia [...] lutego 2002 r znak : [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania stwierdził, iż J.J. zrealizował budowę nowego obiektu budowlanego co wymagało pozwolenia na budowę. Ustalenia poczynione przez organy nadzoru budowlanego nie mogły pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Sąd nie uznał natomiast za konieczne zastosowanie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , przyjmując, iż kwestia ta pozostaje wyłącznie w sferze jego uznania . Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt. 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 , poz. 1270 ) zaskarżone decyzje należało uchylić. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 cyt. ustawy. Rozpoznanie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nastąpiło na podstawie art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr.153 , poz. 1271 ze zmianami ).