II SA/Lu 298/06

II SA/Lu 298/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec
Krystyna Sidor /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 29 - 31, art. 48 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 16 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. i A. małż. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] nakazującą A. i S. małż. K. dokonanie rozbiórki dwóch ganków stanowiących część samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki stwierdził, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie, iż na działce Nr 833 położonej w miejscowości C., do istniejącego budynku mieszkalnego A. i S. małż. K., bez wymaganego prawem pozwolenia dobudowali w październiku i listopadzie 2005 r. dwa ganki. Jeden o wymiarach 1,30 m x 2,45 m (od strony zachodniej) oraz drugi o wymiarach 2,40 m x 2,90 m (od strony północnej).
Każdy z ganków posiadał trzyspadowy dach, o konstrukcji drewnianej, pokryty blachą. Dach ganku od strony zachodniej wsparto na ścianie budynku oraz dwóch wymurowanych z cegły klinkierowej słupach o wymiarach 0,26 m x 0,26 m i wysokości 2,15 m. Dach drugiego ganku od strony północnej wsparto na ścianie budynku oraz dwóch słupach o wysokości 2,40 m i wymiarach 0,38 m x 0,38 m.
Wskazywały na to przeprowadzone w dniu 8 grudnia 2005 r. oględziny budynku.
Roboty budowlane związane z budową ganków można było – stosownie do wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady – prowadzić jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. A. i S. małz. K. nie dysponowali taką decyzją. Samowolna budowa ganków narusza powyższą zasadę i uzasadnia wydanie nakazu ich rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
W rozpoznawanej sprawie nie można zalegalizować wykonanej inwestycji.
Zalegalizowanie samowoli budowlanej jest dopuszczalne – w myśl art. 48 ust. 2 – jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego. Z akt sprawy wynika, że Gmina C. nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Po wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wydano w dniu [...] decyzję Nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowaniu do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego – dwóch ganków. W tych okolicznościach organ I instancji nie mógł zalegalizować samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i dlatego prawidłowo nakazał rozbiórkę.
W skardze do Sądu A. i S. małż. K. zarzucają naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezbadanie faktycznych i prawnych okoliczności dotyczących możliwości legalizacji budowy oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na braku ustaleń czy nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu, o którym stanowi ten przepis.
Podnoszą, że nie zostali poinformowani o możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że ze względu na czas wykonywania robót budowlanych związanych z budową spornych ganków oraz orzekania przez organy nadzoru budowlanego, w rozpoznawanej sprawie Sąd wziął pod uwagę tekst jednolity ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 9 grudnia 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zmianami wprowadzonymi z dniem 26 września 2005 r. i 1 stycznia 2006 r. na mocy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364). Stan ten przetrwał w niezmienionej postaci do dnia 9 lutego 2006 r., kiedy to dokonano kolejnej nowelizacji Prawa budowlanego.
Przechodząc do szczegółowych rozważań trzeba stwierdzić, że ustawa Prawo budowlane wprowadza generalną zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1).
Wyjątki od tej zasady ustawodawca zamieścił w przepisach art. 29-31 Prawa budowlanego.
Niewykonanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę powoduje, że roboty budowlane związane z budową obiektu budowlanego stanowią samowolę budowlaną, której skutki są usuwane w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podziela stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt P 2/98 (OTK 1999, nr 1, poz. 2) stwierdził, iż przyjęta w tym przepisie, metoda zapobiegania i likwidowania samowoli budowlanej jest wprawdzie surowa i nacechowana dużym automatyzmem, ale nie wykracza poza normy konstytucyjne, a wyłącznym celem jej zastosowania jest usunięcie skutków wywołanych naruszeniem prawa budowlanego.
W świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że w październiku i listopadzie 2005 r. A. i S. K. dokonali samowolnej budowy dwóch ganków, przylegających do ścian istniejącego budynku mieszkalnego. Konstrukcję każdego z nich stanowił wsparty na ścianach budynku oraz na wymurowanych z cegły klinkierowej słupach, drewniany trzyspadowy, pokryty blachą dach.
W okresie budowy ganków A. i S. małż K. nie legitymowali się decyzją uprawniającą do rozpoczęcia robót budowlanych i w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, nie byli oni zwolnieni z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia. Wobec tego miał zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten – prawidłowo powoływany przez orzekające organy, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia – stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia.
Przed podjęciem decyzji o nakazie rozbiórki, jednoznacznie ustalono, że nie zachodzą określone w art. 48 ust. 2 , przesłanki umożliwiające legalizację spornych ganków. Gmina C. – jak wykazano w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego – nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego, legalizacja obiektu budowlanego jest możliwa, jeśli budowa jest zgodna z ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie w przedmiocie samowolnej budowy ganków, wszczęte zostało w dniu 8 listopada 2005 r. i tego dnia A. i S. małż. K. nie dysponowali decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem bez znaczenia była okoliczność, iż równolegle z prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego postępowaniem, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80,poz. 717) toczyło się postępowanie, w trakcie którego w dniu 18 listopada 2005 r. wydano decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie ganków do istniejącego budynku mieszkalnego na działce Nr 833. Artykuł 48 ust. 2 Prawa budowlanego zawiera wyraźny warunek i wymaga aby decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była decyzją ostateczna w dacie wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego. W myśl art. 16 § 1 kpa, ostateczną jest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji.
Ubocznie trzeba wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło w trakcie kontroli instancyjnej decyzję z dnia [...] o warunkach zabudowy.
W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwione są podnoszone przez skarżących zarzuty , a w szczególności zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego skoro kwestię legalizacji budowy organ nadzoru budowlanego przeanalizował w sposób wyczerpujący dając temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Za taki też, należy uznać zarzut, ze nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym do wydania nakazu rozbiórki.
Istotnych w sprawie ustaleń dokonano przede wszystkim w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 8 grudnia 2005 r. z udziałem skarżących, którzy bez zastrzeżeń podpisali sporządzony wtedy przez organ protokół. Poza tym skarżący nie negowali faktu samowoli budowlanej i sami przyznali w piśmie z dnia 7 grudnia 2005 r. , że nie dopełnili formalności prawnych przy budowie przedmiotowych ganków.
Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2006 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji utraciło moc z dniem wydania niniejszego wyroku (art. 61 § 6 cyt. ustawy).
kg