II SA/Lu 291/21

II SA/Lu 291/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Grzegorz Grymuza /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 178/22 - Wyrok NSA z 2024-11-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7; art. 77; art. 80;  art. 6;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust.7; art. 50 ust.1 pkt 2 lub pkt 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Marcin Małek Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 18 stycznia 2021 r., nr ZOA-II.7721.7.2017 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 stycznia 2021 r., znak: ZOA-II.7721.7.2017 Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim z dnia 8 października 2020 r., znak: PINB.SIO.Ch.7356/3/16/17/18/19/20, nakazującą B. J. wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych przy wiacie gospodarczej o powierzchni zabudowy 33,90 m2 zlokalizowanej na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości Ł., gm. C., w terminie do dnia 31 maja 2021 r., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, polegających na:
- demontażu pasa obróbki z blachy powlekanej w kalenicy wiaty zachodzącej na istniejące ogrodzenie betonowe prefabrykowane usytuowane pomiędzy działką nr ewid. gr. [...] i [...],
- wykonaniu nowej ściany pełnej murowanej oddzielenia p.poż. o wymaganej odporności ogniowej REI 60, grubości 25 cm lub 24 cm w licu istniejących słupów z cegły silikatowej drążonej, bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. gr. [...] z materiału ściennego z gazobetonu, ceramiki lub silikatu,
- ścianę wykonać na własnym fundamencie oraz wysunąć ją 30 cm ponad kalenicę dachu wiaty, natomiast wystającą część ponad połać dachu zabezpieczyć przed czynnikami atmosferycznymi przez wykonanie okucia obróbkami z blachy stalowej powlekanej.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:
Postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy wiaty gospodarczej zlokalizowanej na działce o nr ewid.[...] położonej w miejscowości Ł., gm. C., zostało wszczęte w związku z pismem G. G., o czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim zawiadomił strony postępowania na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. pismem z dnia 26 września 2016 r.
Z protokołu oględzin z dnia [...] października 2016 r. z dnia [...] listopada 2016 r., szkiców sytuacyjnych oraz z dokumentacji fotograficznej wynika, że na zabudowanej budynkiem mieszkalnym działce o nr ewid.[...] znajduje się zrealizowana w lipcu 2016 r. wiata o powierzchni zabudowy 33,90 m2 (licząc po obrysie dachu). Konstrukcję wiaty stanowią słupy wykonane z cegły silikatowej, w ilości pięciu sztuk, kotwione w fundamentach betonowych. Na słupach wykonano konstrukcję dachu krytą blachą trapezową, ze spadkiem połaci w kierunku własnego podwórka. Wiata została zlokalizowana przy ogrodzeniu betonowym pomiędzy działkami o nr ewid.[...] i [...] oraz przy istniejącym na działce inwestora budynku gospodarczym. W dniu oględzin nie stwierdzono prowadzenia robót ziemnych przy ogrodzeniu betonowym oddzielającym w/w działki oraz robót budowlanych przy spornej wiacie.
PINB w Janowie Lubelskim stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową wiaty gospodarczej na działce o nr ewid.[...] położonej w miejscowości Ł., która nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia przed zamierzonym terminem jej realizacji. W ocenie organu I instancji sporna wiata nie jest budynkiem, ani obiektem małej architektury w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane, ale jest budowlą. Nie zachodziła więc potrzeba doprowadzenia jej do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem przepisy rozporządzenia nie odnoszą się do wiat.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim decyzją z dnia 1 marca 2017 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 51 ust 7 Prawa budowlanego, odmówił nakazania B. J. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych przy wiacie gospodarczej.
W wyniku rozpatrzenia odwołania G. G. oraz J. G. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 marca 2019 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na skutek skargi J. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 528/18 uchylił decyzje organów obu instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy PINB w Janowie Lubelskim uznał, że na działce o nr ewid.[...] położonej w miejscowości Ł., w miesiącu lipcu 2016 r. wybudowana została wiata gospodarcza. W ocenie organu I instancji dla obiektów wiat pełniących funkcje użytkowe budynku mają zastosowanie przepisy warunków technicznych jak dla budynków. PINB w Janowie Lubelskim stwierdził ponadto, że z treści przepisów art. 29 i 30 Prawa budowlanego wynika, że zamiarem ustawodawcy było zwolnienie takich obiektów z uzyskiwania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno - budowlanych, z tego też względu nie można mówić w niniejszej sprawie o samowoli budowlanej. Na sytuowanie wiaty przy granicy działki zezwala przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Organ I instancji stwierdził ponadto, że istotną kwestią jest sprawa bezpieczeństwa pożarowego obiektu. Skoro sporna wiata spełnia funkcję użytkową budynku, mają do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż jest usytuowana bezpośrednio przy granicy działki, nie ma własnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, jest obiektem łatwopalnym, w związku z tym powinna posiadać od strony działki sąsiedniej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, co wynika z § 272 § 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
W ocenie PINB w Janowie Lubelskim w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.
Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim decyzją z dnia 8 października 2020 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 51 ust 7 Prawa budowlanego, nakazał B. J. wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych przy wiacie gospodarczej o powierzchni zabudowy 33,90 m2 zlokalizowanej na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości Ł., w terminie do dnia [...] maja 2021 r., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, polegających na:
- demontażu pasa obróbki z blachy powlekanej w kalenicy wiaty zachodzącej na istniejące ogrodzenie betonowe prefabrykowane usytuowane pomiędzy działką nr ewid. gr. [...] i [...],
- wykonaniu nowej ściany pełnej murowanej oddzielenia p.poż. o wymaganej odporności ogniowej REI 60, grubości 25 cm lub 24 cm w licu istniejących słupów z cegły silikatowej drążonej, bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. gr. [...] z materiału ściennego z gazobetonu, ceramiki lub silikatu,
- ścianę wykonać na własnym fundamencie oraz wysunąć ją 30 cm ponad kalenicę dachu wiaty, natomiast wystającą część ponad połać dachu zabezpieczyć przed czynnikami atmosferycznymi przez wykonanie okucia obróbkami z blachy stalowej powlekanej.
Wyniku odwołania wniesionego przez J. G. w sprawie orzekał Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, który decyzją z dnia 18 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim nakazujące B. J. wykonanie określonych robót budowlanych przy wiacie gospodarczej zlokalizowanej na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości Ł..
W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcie organ wskazał, że w sprawie, z uwagi na treść art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, w sprawie zastosowanie będą miały przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r.
Organ wyjaśnił także, że zgodnie z wnioskami G. G. PINB w Janowie Lubelskim wszczął postępowanie w sprawie wiaty gospodarczej zlokalizowanej na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości Ł., co oznacza, że przedmiotem postępowania jest wiata gospodarcza zlokalizowana na w/w działce.
Organ podkreślił także, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Jak wskazał organ odwoławczy wiata jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, nie obudowana ze wszystkich stron ścianami lub nawet w ogóle ścian pozbawiona, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Pojęcie wiaty, nie posiada definicji w przepisach Prawa budowlanego. Najczęściej rozumiana jest jako zadaszona przestrzeń, przeznaczona do postoju pojazdów. Spotkać ją można w formie otwartej konstrukcji pozbawionej ścian zewnętrznych. Istnieją również wiaty posiadające ściany, jednak ich ilość nie przekracza trzech.
Biorąc pod uwagę zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy wraz z materiałem uzupełniającym zebranym w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji stwierdził, iż PINB w Janowie Lubelskim w sposób prawidłowy zakwalifikował istniejący na działce o nr ewid.[...] położonej w miejscowości Ł., obiekt - jako wiatę. Z opisu zrealizowanej na w/w działce inwestycji wynika bowiem, że obiekt ten jest wzniesiony na pięciu słupach kotwionych w betonowych fundamentach, na których opiera się dach, jednak nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.
Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, w związku z art. 30 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie w/w nowelizacji), budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. O tym czy wiata pełni funkcję użytkową budynku decyduje przede wszystkim jej przeznaczenie. Funkcję budynku spełniać będzie wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno - wypoczynkowym, np. wiata składowa, czy magazynowa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że w/w obiekt pełni funkcję gospodarczo - użytkową, bowiem składowane jest w nim drzewo opałowe, urządzenia wykorzystywane w gospodarstwie domowym, maszyny rolnicze oraz inne materiały. Na działce nr [...] położonej w miejscowości Ł., gm. C., znajduje się jedna wiata o powierzchni zabudowy wynoszącej 33,90 m2, a powierzchnia działki wynikająca z wypisu z ewidencji gruntów (karta nr 3 akt I instancji) - wynosi 6300 m2. Stwierdzić należy, że jej realizacja nie wymagała dokonania zgłoszenia. Z akt sprawy wynika, że sporna wiata jest obiektem wolnostojącym, nie posiada bowiem elementów łączących ją z innym budynkiem (m.in. zdjęcia nr 8 i 9 do protokołu oględzin z dnia 2 sierpnia 2017 r. - karta nr 31 i 32 akt sprawy II instancji).
Jak wskazał organ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 15 listopada 2018 r. podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego I i II instancji, że sporna wiata może spełniać funkcje użytkowe budynku, natomiast nie zgodził się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, iż w przypadku wiat nie mają zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Organ, odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. II OPS 1/16, podniósł, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 Prawa budowlanego, a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4.
Organ przywołał także treść pisma Wójta Gminy Chrzanów z dnia 4 czerwca 2019 r., z którego wynika, że obowiązujące na tym terenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chrzanów nie jest aktem prawa miejscowego i brak jest podstaw do określenia przeznaczenia terenu, bądź możliwości lokalizowania inwestycji, przy czym zgodnie z postanowieniami Studium działka nr [...] położona w obrębie gruntów Ł. znajduje się w obszarze zabudowy zagrodowej.
Organ zauważył także, że w dniu [...] września 2019 r. B. J. wystąpiła do Wójta Gminy C. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę przedmiotowej wiaty gospodarczej położonej na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości Ł., przy czym postępowanie to zostało umorzone jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że w realiach sprawy wykonanie tego rodzaju robót budowlanych zwolnione było z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do kwestii związanych z zachowaniem przepisów techniczno-budowlanych Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w związku z czym wskazać należy, że na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], na wysokości wiaty - będącej przedmiotem niniejszego postępowania skarżący posiada również analogiczną wiatę gospodarczą wybudowaną w roku 2013 na zgłoszenie, co do którego Starosta Janowski nie wniósł sprzeciwu.
Organ podniósł, że Istotną kwestią jest sprawa bezpieczeństwa pożarowego przedmiotowego obiektu. Skoro sporna wiata pełni funkcję użytkową budynku i jest usytuowana bezpośrednio przy granicy działki, nie ma własnej ściany oddzielenia pożarowego, a jest obiektem łatwopalnym, w związku z tym powinna posiadać od strony działki sąsiedniej ścianę oddzielenia pożarowego. Powyższe wynika z treści § 272 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten stanowi, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Aktualnie w orzecznictwie sądowo - administracyjnym prezentowane jest stanowisko, które organ podzielił, że nawet jeśli roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej, to w przypadkach realnego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, czy też w przypadku wykonania ich w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach, może i powinien mieć zastosowanie tryb przewidziany w treści art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Odwołując się do dyspozycji art. 51 ust. 7 i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zasadnie PINB w Janowie Lubelskim nałożył na B. J. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych przy wiacie gospodarczej zlokalizowanej na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości Ł., w tym ściany pełnej murowanej oddzielenia p.poż. o wymaganej odporności ogniowej REI 60 w terminie określonym w sentencji decyzji, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co oznacza, że minimalne parametry nośności ogniowej, szczelności ogniowej i izolacyjności winny wynosić 60 minut.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ uznał, iż pozostają one bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Jak wyjaśnił organ organy nadzoru budowlanego rozpatrują bowiem sprawę w oparciu o ustawę Prawo budowlane, Kodeks postępowania administracyjnego oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, którym dysponują w dacie wydania decyzji i w każdym przypadku naruszenia prawa, zobowiązane są do podjęcia działań zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Treść dostarczonego przez skarżącego odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim - Wydział Cywilny o sygn. akt I Ns 97/82 z dnia 2 października 1982 r. o rozgraniczeniu nieruchomości, tj. działki nr [...] oraz działki nr [...] położonych we wsi Ł. oraz mapa sytuacyjna z naniesioną linią graniczną pomiędzy tymi nieruchomościami sporządzona w skali 1 : 500, nie mają wpływu na wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie. Określają one bowiem przebieg granicy na mapie, ale w sytuacji gdy od roku 1982 jej lokalizacja nie uległa zmianie. Istotną kwestią jest jednak wskazanie znaków granicznych w terenie, które pozwoliłyby na ustalenie lokalizacji m.in. ogrodzenia, czy wiaty w stosunku do granicy działki. Skarżący nie przedstawił jednak odpowiedniego dokumentu (np. operatu geodezyjnego), świadczącego o tym, że ogrodzenie znajduje się na jego działce nr [...] oraz, że znaki graniczne widoczne są w określonych miejscach w terenie.
tym kontekście organ wskazał także, że sprawy własnościowe, w tym prawidłowe ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami, nie może być dochodzone w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzić należy, iż kwestie związane z rozgraniczeniem i tzw. prawem sąsiedzkim są przede wszystkim przedmiotem badań prawa cywilnego i podlegają rozstrzyganiu w toku postępowania rozgraniczeniowego, w dalszej kolejności przez sądy powszechne.
Decyzja organu II instancji została zaskarżona przez J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W skardze decyzji zarzucono;
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. , art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych w zakresie konstrukcji przedmiotowego obiektu budowlanego i braku uwzględnienia przez organ II instancji, że przedmiotowy obiekt budowalny posiada ściany - jedną murowaną, która łączy go z sąsiednim budynkiem a jedną stworzoną z ogrodzenia należącego do skarżącego J. G., a nadto posiada utwardzone cementową wylewką posadowienie oraz jest konstrukcyjnie związany z sąsiednim budynkiem, co miało miejsce pomimo zobowiązania nałożonego przez WSA w Lublinie w wyroku z dnia 15.11.2018 r. II SA/Lu 528/18 do poczynienia należytych ustaleń w tym zakresie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ II instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w zakresie w jakim organ ten uznał, że przedmiotowy obiekt budowalny został wybudowany przy granicy działki a nadto, że przylega do budynku znajdującego się na działce J. G., gdy z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany z przekroczeniem granicy działki i znajduje się częściowo na działce J. G. a nadto, nie można uznać, że przylega do budynku znajdującego się na działce J. G.;
II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co miało miejsce przez zastosowanie przepisów art. 51 ust. 1 pkt. 2 i art. 51 ust. 7 ustawy prawo budowlane pomimo, że przedmiotowy obiekt narusza przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, bowiem przedmiotowy obiekt został wybudowany z przekroczeniem granicy działki co powoduje, że znajduje się częściowo na działce J. G. a nadto nie przylega do budynku znajdującego się na działce J. G., tym samym nie można uznać tak jak to uczynił organ administracji, że lokalizacja przedmiotowego obiektu na działce należącej do B. J. jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi wskazanymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także, że pozwala na zastosowanie wyjątku wskazanego w ust. 3 § 12 wskazanego rozporządzenia.
Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18.01.2021 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Janowie Lubelskim z dnia 08.10.2020 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść stosowanych w sprawie przepisów prawa.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te odnoszące się do nieruchomości, której właścicielem pozostaje skarżący oraz nieruchomości z nią sąsiadującej.
Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Część dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.
Podkreślić należy również, że także sama strona skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 k.p.a.
Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.
W sprawie organy działały na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), w tym w szczególności art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 tej ustawy, przy czym przepisy te, stosownie do dyspozycji art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), stosować należało w brzmieniu dotychczas obowiązującym.
Kwestionowaną decyzją organy nałożyły na inwestora obowiązek wykonania określonych robót budowlanych przy wykonanej w 2016 r. wiacie gospodarczej zlokalizowanej na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości Ł..
W realiach przedmiotowej sprawy prawidłowość takiego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości, przy czym konieczność nałożenia na inwestora obowiązku wykonania takich robót budowlanych wynikała z faktu wykonania robót budowlanych niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.
Jako, że decyzja zaskarżona została nie przez inwestora, lecz właściciela sąsiedniej nieruchomości, wskazać należy także, że prawidłowo organy nadzoru budowlanego ustaliły, że brak było podstaw do nałożenia na inwestora dalej idących obowiązków albowiem w takim, dalej idącym zakresie, przedmiotowy obiekt budowlany nie naruszał przepisów prawa, w tym także przepisów techniczno-budowlanych.
Ważne jest również to, że w przedmiotowej sprawie orzekał już wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 528/18 uchylił, uprzednio wydane, decyzje organów obu instancji.
Niewątpliwie więc w sprawie miał zastosowanie art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Art. 153 p.p.s.a. wyraża zasadę związania sądu oraz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu oraz zawartymi w takim rozstrzygnięciu wskazaniami co do dalszego postępowania.
Wbrew zarzutom skargi stwierdzić należy, że organy nie uchybiły art. 153 p.p.s.a. Przeciwnie, rozstrzygając w sprawie organy uwzględniły oceny prawne przedstawione w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Lu 528/18 oraz zastosowały się do zawartych tam wskazań co do dalszego postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wprost przywołał art. 153 p.p.s.a. i wynikające z niego związanie organów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 528/18.
Co więcej analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wskazuje, że organ przy rozstrzyganiu sprawy uwzględnił zarówno oceny prawne zawarte w orzeczeniu Sądu, jak także przedstawione tam wskazania co do dalszego postępowania.
Po pierwsze stwierdzić należy, że organy wykonały zawarte w orzeczeniu sądowym wskazania co do dalszego postępowania uzupełniając przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe o kolejne środki dowodowe, w tym także o dodatkowe oględziny obiektu budowalnego, które przeprowadzone zostały przez organ I instancji w dniu 29 kwietnia 2019 r. oraz materiał fotograficzny.
Materiał ten, tj. materiał dowodowy zgromadzony w pierwotnie przeprowadzonym przez organy obu instancji postępowaniu administracyjnym, uzupełniony dodatkowo w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, pozwala na jednoznaczne ocenę charakteru i cech konstrukcji obiektu budowlanego zrealizowanego przez inwestora w 2016 r. na działce nr [...], w tym także pozwala na rozstrzygnięcie wątpliwości przedstawionych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 528/18, który w tym zakresie zwrócił uwagę na konieczność jednoznacznego wyjaśnienia z jakiego rodzaju obiektem mamy do czynienia w sprawie, czy z wiatą posiadającą jedną, czy też dwie ściany – jedną betonową (w postaci ogrodzenia sąsiedniej działki nr [...] i drugą – murowaną i oddzielającą wiatę od istniejącego już budynku gospodarczego na działce nr [...], czego ilustracją może być szkic sytuacyjny – k. 17 akt adm. oraz dokumentacja fotograficzna – k. 38 i 43 akt adm.), czy też z wiatą bez ścian.
Z ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowalnego, także w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, jednoznacznie wynika, że obiekt ten jest wzniesiony na pięciu słupach murowanych kotwionych w betonowych fundamentach, na których opiera się dach, jednak nie jest on wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, albowiem posiada tylko jedną ścianę osłonową wykonaną od strony istniejącego na działce nr [...] budynku gospodarczego.
Wiata ta jest obiektem wolnostojącym i nie posiada ściany w postaci ogrodzenia usytuowanego pomiędzy działkami nr [...] albowiem nie jest powiązana konstrukcyjnie z tym ogrodzeniem, lecz jedynie wykonana została przy tym ogrodzeniu i miejscami przylega do tego ogrodzenia. Z dokumentacji fotograficznej wykonanej w trakcie oględzin w dniu 29 kwietnia 2019 r. oraz wyników pomiarów dokonanych w dniu 28 września 2017 r. (k.66-67 akt administracyjnych organu II instancji) wynika, że odległość pomiędzy wiatą a betonowym ogrodzeniem jest różna na całej długości obiektów i wynosi od 0 do 6 cm.
Powyższe w pełni pozwoliło na wyjaśnienie wątpliwości wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 528/18. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy można było także ocenić jaki charakter ma ten obiekt.
W ocenie Sądu nie budzi bowiem wątpliwości, że tego rodzaju obiekt budowlany wzniesiony na pięciu murowanych słupach kotwionych w betonowych fundamentach, na których opiera się dach, posiadający tylko jedną murowaną ścianę i nie posiadający innych przegród budowlanych, pełniący funkcję gospodarczo-użytkową, kwalifikować należy jako wiatę.
W zakończeniu tej kwestii podkreślić należy, że taki charakter kwestionowanego obiektu jako wiaty nie budził także wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 528/18, który również obiekt ten określał mianem wiaty i zwracał jedynie uwagę na to, że konieczne jest wyjaśnienia czy wiata ta posiada jedną, czy też dwie ściany, bądź też jest wiatą bez ścian.
Po drugie stwierdzić należy także, że organ orzekając w sprawie, zastosował się także do ocen prawnych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 528/18.
Jak wynika z analizy orzeczenia zasadnicza wadliwość wydanych poprzednio w sprawie decyzji sprowadzała się do tego, że organy uznały, iż w sprawie brak było podstaw do kontrolowania przedmiotowego obiektu pod względem jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym zakresie Sąd zwrócił przede wszystkim uwagę na konieczność oceny legalności posadowienia wiaty w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [...] w świetle unormowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy nadzoru budowlanego zaaprobowały i zastosowały się do takiej oceny.
W zaskarżonej decyzji nie tylko przywołano – jako obowiązujące – takie oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ale również odwołano się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r. sygn. II OPS 1/16 wskazując, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 Prawa budowlanego, a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4. W nawiązaniu do instytucji wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, uchwała wyjaśnia, że określając przedmiotowy zakres zastosowania przepisu (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego) nie ograniczono się jedynie do robót budowlanych prowadzonych w sposób niezgodny z wydanym pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, ale do robót budowlanych prowadzonych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Będą to przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane oraz przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
W sprawie organy dokonały oceny legalności wykonania przedmiotowej wiaty w świetle przepisów budowlano-technicznych, zaś ocenę tą należy uznać za prawidłową.
Po pierwsze prawidłowo organy uznały, że biorąc pod uwagę powierzchnię działki, na której posadowiono wiatę i istniejącą na niej zabudowę, wykonanie tego rodzaju obiektu nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia.
Po drugie za prawidłową należy uznać także dokonaną przez organy nadzoru budowlanego oceną zgodności wykonania wiaty z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych").
I tak w organy uwzględniły wskazywaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwestię możliwość wykonania dachu stykającego się z sąsiadującym budynkiem na działce nr [...], w tym obróbek blacharskich ("szczegół A"), nakazując inwestorowi demontaż pasa obróbki z blachy powlekanej w kalenicy wiaty zachodzącej na istniejące ogrodzenie betonowe prefabrykowane usytuowane pomiędzy działką nr [...]
Organy odniosły się także do zagadnienia legalności posadowienia wiaty w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [...] w świetle unormowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (regulującego odległość obiektu budowlanego od granicy działki).
W szczególności bowiem trafnie w tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że w świetle § 12 ust. 3 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tym zaś kontekście organ wskazał, że na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], na wysokości wiaty - będącej przedmiotem niniejszego postępowania skarżący posiada również analogiczną wiatę gospodarczą wybudowaną w roku 2013 na zgłoszenie, co do którego Starosta Janowski nie wniósł sprzeciwu.
W realiach niniejszej sprawy ocenę taką należy podzielić.
Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wprawdzie w ostatnim okresie przepis ten podlegał zmianom to jednak w aspekcie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i zgodnym z obecnym stanem prawnym, do którego to stanu powinny zostać doprowadzone roboty budowlane w ramach tzw. postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 50-51 praw budowlanego, istotne dla zastosowania wyjątku z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ważne jest, by wybudowany obiekt budowlany przylegał na całej swej długości do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej.
Jak wskazuje zgromadzony przez organy materiał dowodowy w sprawie warunek ten został spełniony. W szczególności bowiem z przeprowadzonych w sprawie oględzin i sporządzonych w ich trakcie szkiców wynika, że przedmiotowa wiata przylega do ogrodzenia, przy którym na sąsiedniej nieruchomości ulokowana jest wiata gospodarcza skarżącego. Co więcej z dokumentacji fotograficznej wykonanej w trakcie oględzin oraz przedłożonej przez same strony wynika, że wykonane z blachy przykrycie dachowe wiaty skarżącego zachodzi wprost i obejmuje swym zakresem betonowe ogrodzenie pomiędzy nieruchomościami, do którego to ogrodzenia przylega sporna wiata.
Okoliczność taką potwierdził także sam skarżący wyjaśniając na rozprawie, że po drugiej stronie spornej wiaty znajduje się jego wiata. Skarżący potwierdził też wówczas, że jeżeli chodzi o długość to bok jego wiaty jest dłuższy od boku wiaty spornej (k.43-44 akt sądowych).
Przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych znajduje zastosowanie wprost do budynków, natomiast w odniesieniu do obiektów budowlanych innych niż budynki należy go stosować odpowiednio. Choć więc w przepisie tym mowa jest o ścianie budynku to odpowiednie stosowanie tej regulacji do tego rodzaju obiektów jak wiaty, a więc obiekty pozbawione wszystkich lub części ścian, musi prowadzić do wniosku, że obiekty takie - jeżeli pozbawione są ściany - powinny przylegać do sąsiednich swoim zarysem. W przedmiotowej sprawie warunek ten został spełniony.
Zdaniem Sądu możności zastosowania w sprawie tej regulacji nie przekreśla także to, że pomiędzy wiatami na obu działkach znajduje się ogrodzenie. Skoro bowiem obie wiaty przylegają do tego ogrodzenia to tym samym za spełniony można uznać warunek przylegania obu obiektów budowlanych do siebie.
Za niezasadne należało uznać także te zarzuty skargi, które dotyczyły wadliwego ustalenia przez organy tego, w jaki sposób przebiega rzeczywista granica pomiędzy sąsiadującymi działkami.
Ustalenie przebiegu spornej pomiędzy stronami granicy, a więc rozgraniczenie nieruchomości nie należy do zadań organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51 p.b., lecz jest odrębnym postępowaniem prowadzonym w trybie art. 29 i następne ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie znajdują się kopie map ewidencyjnych, które zostały uwzględnione przez organy przy rozstrzyganiu sprawy. Do zadań organów nadzoru administracyjnego nie należało natomiast ustalanie przebiegu spornej granicy, ze skutkami przewidzianymi w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Reasumując stwierdzić należy, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.