II SA/Lu 285/22

II SA/Lu 285/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Brygida Myszyńska-Guziur /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2417/22 - Wyrok NSA z 2024-02-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 1892
art. 2
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
Dz.U. 2021 poz 735
art. 218
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 lutego 2022 r., SKO.41/122/PO/2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu oddala skargę.
Uzasadnienie
Własnościowa Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w L. (dalej jako "skarżąca", "strona", "wnioskodawca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 27 października 2021 r. (data wpływu do organu 2 listopada 2021 r.) skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta Lublin z ponownym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu usługowego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Jako załączniki do wniosku zostały złożone kopie: decyzji z dnia 22 marca 2006 r., znak: [...] o częściowym przyjęciu do użytkowania budynku z wyłączeniem lokali usługowych, decyzji nr [...] z dnia 22 marca 2006 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne oraz kopie wchodzące w skład zatwierdzonego projektu budowlanego tj.: opis techniczny, projekt technologiczny, fragmenty nie połączonych ze sobą rysunków przedstawiających stan rzeczywisty i projekt zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] znajdującego się na parterze budynku. Jednocześnie Spółdzielnia wniosła o "zaliczenie" (dołączenie) do niniejszej sprawy dokumentów dołączonych do pisma z dnia 13.08.2021 r. (zawierającego wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] i prośbę o zaliczenie dokumentów dołączonych do pisma z dnia 22 stycznia 2021 r.) oraz dokumentów stanowiących podstawę do wydania decyzji Prezydenta Miasta Lublin nr [...] z dnia 22 marca 2006 r., z których wynikają granice lokalu po przebudowie.
W toku postępowania organ I instancji uznał, że złożony wniosek jest niekompletny i wezwał wnioskodawcę do jego uzupełnienia o rysunek architektoniczno-budowlany wchodzący w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z oznaczeniem granic lokalu nr [...], zawierający adnotację osoby posiadającej uprawnienia budowlane o zgodności treści rysunku z aktualnym stanem lokalu i datą tego potwierdzenia. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 22 listopada 2021 r. powołując się na art. 220 ustawy z 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), strona zakwestionowała jego zasadność, nie przedkładając wymaganego dokumentu.
Postanowieniem z 17 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Lublin odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że budynek przy ul. [...] został zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 24 marca 1999 r. Zakończenie budowy i przystąpienie do użytkowania budynku potwierdza decyzja z
24 maja 2001 r. udzielająca Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. [...], z wyłączeniem lokali usługowych (w tym lokalu objętego wnioskiem). Jednocześnie inwestor został zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie lokali usługowych. W okresie późniejszym na wniosek tej samej Spółdzielni wydano pozwolenie na budowę obejmujące wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych na przedszkole niepubliczne (decyzja z 22 marca 2006 r.). Organ I instancji podniósł, że zgodnie z wezwaniem, winien być przedłożony rysunek rzutu kondygnacji z oznaczeniem samodzielnego lokalu nr [...], potwierdzony za zgodność ze stanem aktualnym przez osobę posiadającą wymagane przygotowanie zawodowe, tj. uprawnienia budowlane. Zdaniem organu I instancji przedłożona dokumentacja rysunkowa składająca się z częściowych kopii rzutów kondygnacji parteru budynku, pochodzących z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją z dnia 22 marca 2006 r., przedstawia stan istniejący lokalu usługowego przed zmianą sposobu użytkowania, rozwiązania technologiczne oraz projekt zmiany sposobu użytkowania. Organ I instancji stwierdził, że przedłożone rysunki nie zawierają oznaczenia lokalu nr [...] z określeniem pomieszczeń wchodzących w jego skład oraz jego położenia w obrębie budynku. Ponadto wnioskodawca nie wykazał, że w okresie od rozpoczęcia użytkowania lokalu na cele przedszkola nie nastąpiły żadne zmiany w obrębie lokalu, mające wpływ m.in. na jego powierzchnię użytkową, a przede wszystkim atrybuty samodzielności lokalu, ustanowione w art. 2 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz .U. z 2021 r, poz. 1048 – dalej jako "u.w.l."). W świetle powyższego w ocenie organu należało odmówić wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu usługowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].
W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 8 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium stwierdziło, że z uwagi na dokonanie zmian w obrębie budynku w zakresie przedmiotowego lokalu, badaniu podlega dokumentacja późniejsza (uwzględniająca zmiany), nie zaś dokumentacja pierwotna (nieaktualna) budynku. Dokumentacja taka nie została przez wnioskodawcę przedłożona, natomiast organ nie jest w jej posiadaniu. Wskazano również, że przedłożona do akt sprawy dokumentacja rysunkowa, składająca się z fragmentów rzutów kondygnacji parteru budynku i pochodząca z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją z dnia 22 marca 2006 r., przedstawia stan istniejący lokalu usługowego przed zmianą sposobu użytkowania. Kolegium podkreśliło, że wskazane rysunki nie zawierają oznaczenia lokalu nr [...] z określeniem pomieszczeń wchodzących w jego skład oraz jego położenie w obrębie budynku. Organ dysponuje dokumentacją pierwotną budynku, jednakże nie obejmuje ona dokonanych następnie zmian w obrębie budynku, i z tego względu zdaniem Kolegium koniecznym jest naniesienie ich na rzutach. Tego natomiast w badanym przypadku zabrakło i mimo wezwania, wnioskodawca dokumentacji takiej nie przedłożył. Kolegium stwierdziło, że wnioskodawca winien był udokumentować samodzielność lokalu w sporządzonej przez osobę uprawnioną inwentaryzacji budowlanej, zawierającej rzuty kondygnacji budynku, z oznaczeniem lokalu wraz z pomieszczeniami przynależnymi, obrazującej w sposób wierny układ przestrzenny, strukturę funkcjonalną i techniczną, wyposażenie pojedynczych obiektów i ich części. Brak takiej dokumentacji, zdaniem Kolegium obligował organ do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu.
W skardze do tut. Sądu, strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
I. prawa procesowego, wskazując że postępowanie o wydanie zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym jednak nie sposób abstrahować od naruszenia przez organ ogólnych zasad postępowania administracyjnego, stąd przytoczenie naruszeń ze skutkami.:
- praworządności - art. 6 k.p.a., poprzez wybiórcze stosowanie przepisów obowiązującego prawa i w tym w postaci decyzji z 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania lokali usługowo-handlowych w sytuacji, gdy brak jest pozwolenia na użytkowanie lokalu czyli lokal nie zaistniał w obrocie prawnym a więc brak jest pierwszej decyzji decydującej o powstaniu lokalu, co miało wpływ na treść orzeczenia;
prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organy czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy co spowodowało, że organy nie ustaliły, czy zostało wydane pozwolenie na użytkowanie lokalu nr [...], i zaważyło to na treści wydanego orzeczenia;
rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, - art. 7a k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wątpliwości co do normy prawnej art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. w sytuacji gdy stan faktyczny i prawny wynika z oficjalnych rejestrów m.in. ksiąg wieczystych co miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia;
proporcjonalności i adekwatności - art. 7b k.p.a., poprzez brak współpracy organów orzekających z organami budowlanymi w celu dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, co miało wpływ na treść orzeczenia;
pogłębiania zaufania - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uzasadniający stronniczość organu i zamiar legitymizacji uprzednich niezgodnych z przepisami działań organu, które nie miały umocowania prawnego w celu ukrycia błędów popełnionych przez organ, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia (brak pierwotnej decyzji pozwolenia na użytkowanie lokalu i wydanie przez organ mimo to decyzji o zmianie sposobu użytkowania lokalu);
swobodnej oceny dowodów - art.80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę niepełnego materiału dowodowego zebranego z uchybieniem przepisom k.p.a. z pominięciem dokumentów jakimi organ dysponował w tej sprawie, co rzutowało na treść orzeczenia;
art. 217 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia na skutek nie uwzględnienia stanu prawnego wynikającego z prowadzonych oficjalnie rejestrów (ksiąg wieczystych) i wydanie orzeczenia z uzasadnieniem, iż strona nie przedstawiła aktualnego rysunku architektoniczno- budowlanego z oznaczeniem granic lokalu, co skutkowało wydaniem wadliwego orzeczenia;
art. 218 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia w oparciu o istniejący stan prawny i uzasadnienie, iż stan faktyczny lokalu jest inny, co upoważniło organ do wydania decyzji odmownej;
II. prawa materialnego przez błędną wykładnię i przez niewłaściwe zastosowanie przepisów na skutek braku skontrolowania postanowienia organu pierwszej instancji:
- art.2 ust. 2 u.w.l. poprzez pominięcie i niezastosowanie jako samoistnej przesłanki i materialnoprawnej podstawy stwierdzenia samodzielności na skutek przyjęcia, że dla potwierdzenia samodzielności lokalu konieczne jest zaistnienie wszystkich wymogów jak dla ustanowienia odrębnej własności, gdy tymczasem ustawodawca wskazuje, że samodzielnym lokalem jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, przeznaczonych na stały pobyt ludzi (...)Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na inne cele niż mieszkaniowe";
-art 2 ust.3 u.w.l. poprzez przyjęcie, że wg. ustaleń organu w lokalu nr [...] w 2006 r. dokonano zmiany sposobu użytkowania gdy tymczasem lokal nie był przyjęty do użytkowania więc nie można dokonać zmiany sposobu użytkowania skoro nie było wydanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie;
art.2 ust. 2 u.w.l. poprzez twierdzenie organu, że lokal nr [...] jest o innych parametrach niż jest to wykazane w oficjalnych ewidencjach (ewidencja ksiąg wieczystych) i spełnia przesłanki jako lokal samodzielny;
art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń organu, że lokal numerze [...] nie istnieje od 2006 r. w granicach jak pierwotnie w projekcie budowlanym gdy tymczasem w 2007 r. ten sam organ pierwszej instancji potwierdził, że taki lokal istnieje, jak również potwierdził to syndyk: w 2007 r. ustanawiając spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] a także oświadczając w akcie notarialnym z 2009 r. że istnieje lokal nr [...] i przysługuje do niego spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu jak również od 2009 r. istniej księga wieczysta dla przedmiotowego lokalu nr [...] a władający lokalem opłaca od 16 lat świadczenia do wnioskodawcy za lokal nr [...] - co powoduje, że organ w niniejszym orzeczeniu legitymizuje bezprawne działania i powoduje nieuzasadniony dualizm w obrocie prawnym co w efekcie spowodowało odmowę wydania zaświadczenia;
art. 2 ust.5 w zw. z art. 2 ust. 1 u.w.l. poprzez przyjęcie, że do stwierdzenia samodzielności wymagane jest przedstawienie rzutów lokali, gdy tymczasem dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność a sam ustawodawca wskazuje na fakultatywność, iż samodzielne lokale mogą stanowić odrębne nieruchomości;
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że art. 2 u.w.l. stanowi, że:
1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.
1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
1b. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą.
1c. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r.
2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
W odniesieniu do zaświadczenia, ogólne przepisy w tym zakresie znajdują się w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2, zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie i wydaje się je, jeżeli:
1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zgodnie natomiast z art. 218 k.p.a., w wypadkach określonych w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§2).
W doktrynie, zaświadczenie definiuje się jako czynność polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa, dokonaną przez właściwy organ administracji publicznej (por. K. Chorąży, Z. Kmiecik, Wydawanie zaświadczeń - kwestie nierozstrzygnięte w literaturze, Sam. Teryt. 2000/6, s. 70-71; zob. T. Woś (w:) Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 72). Podobnie w orzecznictwie podaje się, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Biorąc pod uwagę specyfikę dość mocno sformalizowanego i uproszczonego postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, strona ubiegająca się w nim o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych i użytkowych, musi mieć na względzie, że art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. należy odczytywać łącznie - jedynie więc lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a ustawy.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej jest kolejnym (3) złożonym w 2021 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu usługowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].
Wskazać należy, że wnioskiem z dnia 22 stycznia 2021 r. strona zwróciła się o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z 17 marca 2021 r. Prezydent Miasta Lublin odmówił wydania zaświadczenia. Wskazane postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 maja 2021 r. Na ww. postanowienie wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 551/21 oddalił skargę. Wyrok jest nieprawomocny, albowiem strona wniosła od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu 17 sierpnia 2021 r. strona wystąpiła z kolejnym wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. We wniosku strona wniosła o dołączenie do akt rozpatrywanej sprawy dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem z dnia 22 stycznia 2021 r. Postanowieniem z 14 września 2021 r. Prezydent Miasta Lublin odmówił wydania zaświadczenia wskazując, że stan faktyczny i prawny lokalu nie uległ zmianie, a dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów. Postanowienie to jest ostateczne.
W dniu 27 października 2021 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta Lublin z kolejnym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu usługowego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...].
Postanowieniem z 17 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Lublin odmówił wydania zaświadczenia. W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony, postanowieniem z dnia 8 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazane postanowienie jest przedmiotem oceny w niniejszej sprawie.
W związku z tym stwierdzić należy, że strona składa tożsame w swojej treści wnioski o wydanie zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu usługowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], pomimo, że żądanie takie zostało już rozstrzygnięte prawomocnymi i pozostającymi w obrocie prawnym orzeczeniami organów administracji, a także w przypadku wniosku z dnia 22 stycznia 2021 r. nieprawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie oddalającym skargę. Oceniając powyższą kwestię Sąd podzielił i przyjął za swoje stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 48/22 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 272/22 , w których wskazano, że nie jest dopuszczalne ponowne merytoryczne rozstrzyganie w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej, czyli rozstrzyganie w sprawie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym, a zatem w sprawie, w której występują te same strony, ta sama jest jej podstawa prawna, okoliczności faktyczne oraz prawa i obowiązki stron, które wynikają z rozstrzygnięcia. Skoro zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, to tylko wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego dotychczasowe zaświadczenie - postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści, staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. W sprawie, w której postępowanie kończy się wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, nie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Nie oznacza to jednak, że strona może skutecznie ponawiać i wciąż składać merytorycznie tożsame wnioski i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych istotnych okoliczności i dowodów (zob. NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1488/10, CBOSA). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie w niezmienionych okolicznościach prawnych i faktycznych ta sama strona nie może domagać się ponownie od tego samego organu wydania zaświadczenia o żądanej uprzednio treści. Nie jest bowiem dopuszczalne ponowne merytoryczne rozstrzyganie w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej, czyli rozstrzyganie w sprawie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym, a zatem w sprawie, w której występują te same strony, ta sama jest jej podstawa prawna, okoliczności faktyczne oraz prawa i obowiązki stron, które z wynikają z rozstrzygnięcia. Stanowisko takie znajduje aprobatę także w orzecznictwie innych sądów administracyjnych, w tym także w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 684/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 435/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 728/19 oraz przywołane w tych orzeczeniach orzecznictwo). W taki też sposób kwestia ta jest również oceniana w piśmiennictwie prawniczym, gdzie wskazuje się, że do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia czy zaświadczenia o określonej treści nie ma zastosowania res iudicata, albowiem może ulec zmianie stan faktyczny i prawny. Zasada res iudicata nie ma również zastosowania do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści. Dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza jednak, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski, i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego Opublikowano: LEX/el. 2022). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny, nie ma charakteru władczego, ani wiążącego, może być uchylone bądź zmienione w razie zmiany okoliczności, które były podstawą jego wydania.
Wszystkie złożone przez stronę wnioski dotyczyły tego samego, a mianowicie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Od czasu rozpoznania poprzedniego wniosku nie zmienił się ani stan prawny, ani stan faktyczny sprawy. Skarżący w uzasadnieniach wniosków powołuje się na te same okoliczności i wnosi o dołączenie dokumentów przedłożonych przy wniosku z dnia 22 stycznia 2021 r.
Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie jest prawidłowe albowiem przy niezmienionych okolicznościach prawnych i faktycznych wnioskodawca nie może domagać się ponownie od tego samego organu wydania zaświadczenia o treści, co do którego żądania organy wydały rozstrzygnięcia.
Ponadto podzielić należy stanowisko organu dotyczące nieprzedstawienia przez wnioskodawcę wymaganej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 2 ust. 5 u.w.l. Jak wynika z akt sprawy przedstawiana przez wnioskodawcę dokumentacja rysunkowa składająca się z częściowych kopii rzutów kondygnacji parteru budynku, pochodzących z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją z dnia 22 marca 2006 r., przedstawia stan istniejący lokalu usługowego przed zmianą sposobu użytkowania, rozwiązania technologiczne oraz projekt zmiany sposobu użytkowania. Rysunki nie zawierają oznaczenia lokalu nr [...] z określeniem pomieszczeń wchodzących w jego skład oraz jego położenia w obrębie budynku.
Należy zwrócić uwagę, że w poprzednich postępowaniach administracyjnych prowadzonych z udziałem skarżącej ustalono, że w konsekwencji wykonania robót budowlanych w oparciu o decyzję z 2006 r. obecnie istnieje lokal usługowy, który powstał w wyniku połączenia trzech lokali usługowych, na podstawie pozwolenia na budowę, w skład którego wchodzi powierzchnia odpowiadająca dawnemu lokalowi usługowemu przeznaczonemu na sklep AGD, wskazanemu we wniosku jako lokal nr [...], który to lokal nie istnieje jako lokal samodzielny pod względem faktycznym i prawnym. W związku z powyższym procedowanie przez organ na dokumentacji nieaktualnej jak oczekuje tego skarżąca skutkowałoby błędnymi ustaleniami. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 551/21 dotyczącym spornego lokalu, jeżeli lokal nr [...] aktualnie nie istnieje w sensie faktycznym, bo został faktycznie włączony do innego lokalu, to nie można wydać zaświadczenia o spełnieniu przesłanek samodzielności. Zaświadczenie nie może potwierdzać stanu sprzecznego z rzeczywistością. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia i Sąd nie ma możliwości oceniania faktu istnienia księgi wieczystej dla lokalu nr [...] położonego w [...] przy ul. [...], bowiem jest związany granicami sprawy sądowoadministracyjnej, która wyznacza przedmiot zaskarżenia. W związku z tym nie może rozstrzygać problemów, które wykraczają poza kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu uznać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena zarzutów podniesionych przez skarżącą prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), nie naruszając wskazywanych przez skarżącą zasad wynikających z art. 8, art. 7 a i 7b oraz art. 80 k.p.a. Z przyczyn wskazanych powyżej, Kolegium nie naruszyło również art. 217 i art. 218 k.p.a. Prawidłowo zostały również zinterpretowane i zastosowane przepisy ustawy o własności lokali.
Wobec powyższych argumentów, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.