II SA/Lu 241/25

II SA/Lu 241/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grzegorz Grymuza
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Maciej Gapski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 5 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Marzena Okoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 3 marca 2025 r. znak IF-V.7840.8.3.2025.AG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia 22 stycznia 2025 r. znak AIB.6740.573.2024.ANO; II. uchyla postanowienie Starosty Lubartowskiego z dnia 17 stycznia 2025 r. znak AIB.6740.573.2024.ANO; III. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz K. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 3 marca 2025 r. znak: IF-V.7840.8.3.2025.AG utrzymano w mocy decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia 22 stycznia 2025 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla K. K. (dalej jako: skarżąca).
Podstawą odmowy wydania pozytywnej dla skarżącej decyzji była wykazywana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej niezgodność projektowanej inwestycji – budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami, wlz enn, zewnętrzną instalacją kanalizacyjną oraz oczyszczalnią ścieków o wydajności do 7,5 m3 na dobę, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] obręb S., jednostka ewidencyjna K., z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. z dnia 22 lutego 2018 r., zatwierdzonego uchwałą nr XXX/195/2018 Rady Gminy Kamiona. W szczególności zaś z określoną w § 15 ust. 60 pkt 4 minimalną powierzchnią działki nowo wydzielanej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolno stojącej – 1200 m2. Organy wskazały, że działka inwestycyjna nr [...] – o pow. 0,4095 ha – została wydzielona z działki rolnej nr [...] w 2024 r. na podstawie decyzji podziałowa z 19 marca 2024 r. Burmistrza Miasta Kamionka. Działka inwestycyjna w części 1022 m2 – objęta jest ustaleniami miejscowego planu przestrzennego i oznaczona jako obszar 146MN natomiast pozostała część działki 3073 m2 – nie jest objęta postanowieniami planu. Zdaniem organów wielkość działki w części objętej ustaleniami planu 1022 m2 nie pozwala na pozytywną ocenę wniosku skarżącej w świetle art. 35 ust.1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024, poz. 725, dalej jako: pr. bud.).
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła K. K. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. W skardze zarzucono:
I. naruszenie przepisów postepowania, myjących wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez podzielenie przez Wojewodę Lubelskiego, a de facto powielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty Lubartowskiego w sytuacji, gdy decyzja ta została oparta na niewłaściwej wykładni i wadliwym zastosowaniu przez organ I instancji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustawy Prawo budowlane, które to w niniejszej sprawie zastosowania nie powinny mieć miejsca;
2. art. 6, 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny występowania w rozpoznawanym przypadku przestanek warunkujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud., niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego a wręcz jakiegokolwiek wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów w sprawie, polegającą na:
a) błędnym uznaniu, że działka objęta projektami oraz wnioskiem o pozwolenie na budowę jest nowo wydzielaną działką - do której to zastosowanie znajdą zapisy Planu Miejscowego, tj. § 15 ust. 60 pkt 4 w sytuacji, gdy wnioski inwestorki nie obejmuje jakiegokolwiek wydzielania działek, a dotyczą działki uprzednio istniejącej i objętej planem,
b) niedopuszczalnym oparciu decyzji na twierdzeniu, ze działka nr [...] objęta projektami i wnioskiem o pozwolenie na budowę nie spełnia kryteriów Planu Miejscowego w sytuacji, gdy Plan Miejscowy określa jedynie minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej rzędu 1200 m2, podczas gdy Plan Miejscowy nie wskazuje minimalnej powierzchni całkowitej czy minimalnej powierzchni zabudowy dla działek już istniejących i objętych w tym zakresie Planem Miejscowym, a jedynie wskazują na maksymalną dopuszczalną. powierzchnię zabudowy (30% dziatki), gdzie działka Inwestorki i powierzchnia planowanej przez nią zabudowy działki nr 296/4 mieści się we wskazanym limicie,
c) wadliwym niedokonaniu ustaleń co do spełnienia kryteriów działki, wniosku o pozwolenie na budowę oraz projektów pod kątem działki objętej planem w świetle Planu Miejscowego, a nie przez pryzmat działki nowo wydzielanej,
3. Art. 6, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji polegające na nieodniesieniu się do faktycznych okoliczności i wydanie decyzji w oparciu o wadliwie poczynione ustalania faktyczne, niewłaściwe zastosowanie przepisów i przytoczenie podstaw prawnych, niemających w niniejszej sprawie zastosowania, jak przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących podziału działek czy przepisów Planu Miejscowego dotyczących wymogów stawianych działkom nowo wydzielanym, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie dochodzi do wydzielania nowych działek i co w konsekwencji jest niezgodne z zasadami postepowania administracyjnego
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo budowlane w zw. § 15 ust. 60 pkt 4 Planu Miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym uznaniu, że powierzchnia działki nr ew. [...] w zakresie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego symbolem MN stanowi naruszenie powodujące niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami wskazanymi w § 15 ust. 60 pkt 4 Planu Miejscowego, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty Lubartowskiego,
b) art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 4 pr. bud. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji nieuzasadnioną odmowę wydania pozwolenia na budowę,
c) § 15 ust. 60 pkt 4 Planu Miejscowego poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy wymogi przewidziane w niniejszym przepisie stawiane są działce nowo wydzielanej, zaś Inwestorka nie wnosi o wydzielenie nowej działki ze stanowiącej jej własność działki rolnej,
d) § 15 ust. 60 pkt 4 Planu Miejscowego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazany w Planie Miejscowym wymóg 1200 m2 wyznacza minimalną powierzchnię zabudowy działki oznaczonej symbolem MN w Planie Miejscowym, a nie minimalną powierzchnię całkowitą działki objętej częściowo symbolem MN w Planem Miejscowym,
e) § 15 ust. 60 pkt 5 Planu Miejscowego poprzez jego niezastosowanie co do oceny dopuszczalności realizacji zamierzenia budowlanego na działce Inwestorki przez pryzmat wymogu nieprzekroczenia przez nią 30% dopuszczalnej zabudowy powierzchni działki.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty świadczące, zdaniem skarżącej, o zasadności podniesionych w sprawie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.)., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Skarga podlega uwzględnieniu, ponieważ część argumentów skargi okazała się zasadna.
Zdaniem tut. Sądu wydane w sprawie decyzje organów administracji obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu, który nakazywał ich uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. Wskazać należy, że również postanowienie Starosty Lubartowskiego z dnia 17 stycznia 2025 r. wydane na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. zobowiązujące skarżącą do uzupełnienia przedłożonych elementów projektu budowlanego, jako wadliwe podlegało uchyleniu.
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 35 ust. 5 pkt 1 pr. bud., zgodnie z którym: organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
Organy odmówiły skarżącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki praz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organów § 15 ust. 60 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. z dnia 22 lutego 2018 r., zatwierdzonego uchwałą nr XXX/195/2018 Rady Gminy Kamiona, który stanowi, że: minimalna powierzchnia działki nowo wydzielanej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wolno stojącej – 1200 m2, przy szerokości frontu min. 18,0 m, uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji. Organy podkreśliły, że działka inwestycyjna nr [...] powstała z podziału działki nr [...] w 2024 r. posiada powierzchnię 0,4095 ha. Działka tylko częściowo (1022m2) znajduje się w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i objęta jest symbolem 146 MN. Okoliczność, że tylko 1022 m2 działki inwestycyjnej objęte jest postanowieniami planu i znajduje się na terenie oznaczonym 146 MN, gdzie normatywem powierzchni działek dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest 1200 m2, świadczy zdaniem organu o niezgodności zaproponowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu miejscowego.
Z zaprezentowaną przez organy administracji architektoniczno-budowlanej wykładnią § 15 ust. 60 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 22 lutego 2018 r. nie można się zgodzić. Stwierdzić należy, że cytowany powyżej przepis odnoszący się do określenia normatywnej wielkości działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną – 1200 m2 – dotyczy przede wszystkim zasad podziału nieruchomości. Działka inwestycyjna należąca do skarżącej ma 4095 m2, w tym 1022 m2 tej działki objęta jest planem – teren oznaczony symbolem 146MN, reszta działki 3072m2 znajduje się poza ustaleniami planu i jest to teren rolny. Działka spełnia więc normatyw powierzchniowy, który ma na celu ograniczenie rozdrobnienia i parcelacji działek w gminie K. Podział nieruchomości, w którym wydzielono działkę inwestycyjną nr [...] został dokonany na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy Kamionka z 19 marca 2024 r. Wówczas organy administracji miały możliwość oraz powinność stosowania § 15 ust. 60 pkt 4 powoływanego planu miejscowego. Obecnie zaś nie można uznać, aby wskazany przepis miał w ogóle zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Jeżeli organy administracji architektoniczno-budowlanej chciałyby zakwestionować dokonany podział, to powinny ewentualnie zasygnalizować tę kwestię właściwym organom administracji. Przyjęty w powołanym przepisie planu normatyw powierzchniowy nie może w realiach niniejszej sprawy stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej.
Zdaniem Sądu organ I instancji niewłaściwe wezwał skarżącą – wydając postanowienie w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud., do uzupełnienia przedłożonych elementów projektu budowlanego w zakresie zgodności z wymogami określonymi w § 15 ust. 60 pkt 4 cytowanego planu miejscowego. Konsekwencją tego błędu było natomiast wydanie zaskarżonych decyzji odmownych Starosty Lubartowskiego oraz Wojewody Lubelskiego. W związku z niewłaściwą wykładnią planu organy błędnie zastosowały art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a pr. bud., co stanowiło podstawę do uchylenia wydanych w sprawie orzeczeń – postanowienia z dnia 17 stycznia 2024 r. oraz dwóch decyzji administracyjnych, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy uwzględnią rozważania Sądu dotyczące wykładni § 15 ust. 60 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 22 lutego 2018 r., a także dokonają całościowej weryfikacji złożonego przez skarżącą projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Sąd nie przesądza o konieczności wydania pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, jednakże w związku z przeprowadzoną kontrolą legalności decyzji nie można uznać, że organy właściwie oceniły złożony przez skarżącą wniosek z punktu widzenia zgodności z planem (w aspekcie analizowanego powyżej zagadnienia powierzchni działki). Rolą organu będzie obecnie dalsze procedowanie nad wnioskiem strony pod kątem pozostałych przesłanek określonych w prawie budowlanym.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz skarżącej kwota 997 zł obejmuje: uiszczony wpis od skargi 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej zgodnie z rozporządzeniem 480 zł oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 złotych.