II SA/Lu 232/20

II SA/Lu 232/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2020-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Jerzy Parchomiuk /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 283/21 - Wyrok NSA z 2024-04-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 217
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia G. B. (dalej jako: skarżąca) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Ł. z
[...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:
Wnioskiem z 25 listopada 2019 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność, na podstawie załączonej kserokopii oświadczenia (z uwagi na zaginięcie oryginału) dokumentu w postaci oświadczenia J. R., do celów toczącego się postępowania sądowego. Do wniosku dołączono kserokopię dokumentu zatytułowanego jako oświadczenie, w którym J. R. zrzeka się na rzecz swojej bratanicy G. B. korzyści majątkowych z tytułu pozostawionego mienia w miejscowości K. na Wołyniu. Na kserokopii znajduje się adnotacja urzędowa potwierdzająca własnoręczność podpisu osoby składającej oświadczenie. Adnotację, z datą 25 kwietnia 2006 r., podpisał sekretarz miasta Ł..
Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ podniósł, że nie posiada w swoich zasobach oryginału oświadczenia. Już we wcześniejszej korespondencji, w piśmie z 13 lutego 2017 r. informowano skarżącą, że organ nie dysponuje tym oświadczeniem, a pracownik dokonał jedynie urzędowego poświadczenia własnoręczności podpisu J. R. na przedstawionym przez nią dokumencie. Nie posiadając w dokumentacji oryginału oświadczenia organ nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści.
W zażaleniu na postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 217 § 1, 2 i 3 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność z oryginałem podpisanego dokumentu jedynie ze względu na jego brak w zasobach archiwalnych urzędu lub jego zaginięcie. Skarżąca podniosła, że brak dokumentu w zasobach archiwalnych urzędu jest okolicznością, która obciąża wyłącznie urząd i która nie powinna negatywnie oddziaływać na uprawnienia skarżącej. Nawet w przypadku braku oryginału w archiwum urzędu zaświadczenie potwierdzające zgodność z oryginałem powinno zostać wystawione na podstawie załączonego duplikatu poświadczonego przez sekretarza Rady Miasta.
Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia na podstawie informacji (dowodów) przedłożonych organowi administracji przez osobę zainteresowaną wydaniem zaświadczenia, bowiem przydatne do tego celu informacje powinny znajdować się prowadzonych przez ten organ ewidencjach, rejestrach bądź innych bazach danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ I instancji wyjaśnił, że nie dysponuje oryginałem oświadczenia, którego potwierdzenia w formie zaświadczenia żąda strona. Sama strona w swoim podaniu o wydanie zaświadczenia wskazała, że oryginał oświadczenia J. R. zaginął. W ocenie Kolegium niewątpliwe jest, że nie może on znajdować się w archiwach Urzędu Miasta Ł.. Organ I instancji słusznie stanął na stanowisku, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia żądanej treści jedynie w oparciu o kserokopię oświadczenia dostarczonego właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie.
W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie Kolegium G. B. zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 i art. 144 oraz art. 217 § 1, 2 i 3 i art. 218 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o bezpodstawnej odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność z oryginałem podpisanego dokumentu jedynie ze względu na jego brak w zasobach archiwalnych Urzędu Miejskiego w Ł..
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że odpowiedzialność za zaginięcie oryginału dokumentu spoczywa na Urzędzie Miejskim i nie powinna obciążać wnioskodawczyni. Zaświadczenie potwierdzające zgodność z oryginałem podpisanego dokumentu i autentyczność podpisu J. R. jest niezbędne skarżącej do celów postępowania sądowego o stwierdzenie nabycia spadku, toczącego się przed Sądem Rejonowym [...]. Nawet w przypadku braku oryginału dokumentu w archiwum Urzędu, co mogłoby zostać zweryfikowane jedynie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zaświadczenie potwierdzające zgodność z oryginałem powinno zostać wystawione na podstawie załączonego duplikatu poświadczonego przez sekretarza Rady Miasta w dniu [...] kwietnia 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Dla porządku należy na wstępie przytoczyć przepisy wyznaczające zasadnicze ramy prawne sporu. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie treść wniosku skarżącej wskazuje na drugą ze wskazanych sytuacji. W związku z tym kluczowe znaczenie ma treść art. 218 § 1 k.p.a., z którego wynika, że w tego rodzaju przypadkach, organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Innymi słowy: niezbędnym warunkiem wydania zaświadczenia jest to, aby fakty lub stan prawny, które mają być potwierdzone zaświadczeniem, były możliwe do ustalenia na podstawie posiadanych przez organ zbiorów danych urzędowych. Trzeba jednak zauważyć, że organ przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Przepis ten nie zmienia jednak podstawowej zasady, że źródłem ustaleń niezbędnych do wydania zaświadczenia mają być dane, którymi dysponuje organ w ramach powierzonych mu kompetencji.
W rozpoznawanej sprawie, z treści wniosku skarżącej wynika, że żądane przez nią zaświadczenie miało potwierdzać zgodność przedłożonej przez skarżącą kopii z oryginałem oświadczenia J. R., w którym zrzeka się na rzecz G. B. korzyści majątkowych z tytułu pozostawionego mienia na dawnych Kresach wschodnich. Organy nie kwestionowały interesu prawnego skarżącej w uzyskaniu takiego zaświadczenia, w ocenie Sądu interes ten został wystarczająco uwiarygodniony. We wniosku złożonym w 2019 r. skarżąca powołuje się na toczące się postępowanie spadkowe w sprawie nabycia spadku po [...]. Ani organy administracji, ani sąd administracyjny, w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia, nie są władne do weryfikacji rzeczywistej potrzeby przedłożenia takiego dokumentu w postępowaniu spadkowym, byłoby to wkraczanie w materię należącą do kompetencji sądu powszechnego. Na marginesie można jedynie zauważyć, że przy poprzednim wystąpieniu o wydanie "duplikatu oświadczenia" w 2017 r. wniosek skarżącej miał związek z toczącym się postępowaniem w trybie ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2097, ze zm.), w którym to organ prowadzący postępowanie wskazał na potrzebę przedłożenia oryginału dokumentu (k. 2 akt organu I instancji). W ocenie Sądu zbędne jest ustalanie, czy potrzeba uzyskania zaświadczenia ma związek z tym postępowaniem, argumenty podniesione we wniosku z 2019 r. są wystarczające, aby uzasadnić interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia.
Biorąc pod uwagę treść żądań skarżącej, już sama logika wskazuje, że aby organ mógł wydać zaświadczenie potwierdzające zgodność posiadanej przez skarżącą kopii oświadczenia J. R., musi dysponować oryginałem tego dokumentu. Potwierdza to również treść art. 218 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu skarżąca nie podważyła skutecznie argumentów organu, który powołuje się na brak oryginału oświadczenia. Wbrew zarzutom skarżącej nic w okolicznościach sprawy nie wskazuje na to, aby organ miał dysponować oryginałem dokumentu. Adnotacja urzędowa na kopii oświadczenia stanowi jedynie urzędowe potwierdzenie własnoręczności podpisu osoby składającej oświadczenie. Potwierdza to fakt pobrania opłaty skarbowej za tą czynność urzędową (znaczki opłaty naklejone na dokumencie). Logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym jest stwierdzenie, że po uzyskaniu urzędowego potwierdzenia własnoręczności podpisu osoba składająca oświadczenie zabrała oryginał dokumentu. Nie ma żadnych przesłanek do twierdzenia, aby było inaczej. Nic nie wskazuje na to, aby dokument ten został złożony do organu (Burmistrza Miasta Ł.), w związku z jakimś toczącym się postępowaniem. Przeczy temu także istota czynności urzędowej w postaci potwierdzenia własnoręczności podpisu. Gdyby tego rodzaju dokument miał być złożony do akt jakiegoś postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta Ł., nie w postaci oryginału, lecz kopii, urzędnik nie potwierdzałby własnoręczności podpisu osoby składającej oświadczenie, lecz umieścił na kopii adnotację o zgodności kopii dokumentu z oryginałem. Nie byłaby również pobierana opłata skarbowa za czynność urzędową potwierdzenia własnoręczności podpisu. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że to organ odpowiada za brak oryginału dokumentu w swoich zasobach archiwalnych. Takie twierdzenie jest bezpodstawne, jeszcze raz trzeba podkreślić, że nic nie wskazuje, aby oryginalny dokument został złożony do akt jakiegokolwiek postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta Ł..
W tej sytuacji postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści należy uznać za zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) sąd oddalił skargę.