II SA/Lu 222/25

II SA/Lu 222/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha /sprawozdawca/
Grzegorz Grymuza
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1145
art. 4 pkt 16art. 92 ust. 2, art. 4 pkt 10, art. 143, art. 145, art. 146 , art. 147, art. 148 ust. 1,  art. 148b ust. 1,art. 154 ust. 1, art. 157 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1832
par. 4, par. 8 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości
Dz.U. 2024 poz 725
art. 54 ust. 2, art. 57 ust. 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 84
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 757
art. 15 ust. 4
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 lutego 2025 r. znak: SKO.41/3105/GG/2024 w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. znak: [...] - po rozpatrzeniu odwołania M. Z. (dalej także jako "skarżący") od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] czerwca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury wodociągowej - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") i art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm., dalej jako "u.g.n.") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Postanowieniem z dnia [...] października 2023 r. Wójt Gminy G. wszczął postępowanie wobec Ł. S. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], obręb [...] M. M., gmina G., w związku z wybudowaniem urządzeń infrastruktury wodociągowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości M. M.. Z kolei postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowania w tej samej sprawie wobec M. Z..
W wyniku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. ustalił:
- w stosunku do M. Z., stosownie do posiadanego udziału, tj. ˝, opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej położonej w obrębie M. M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,0943 ha, jednostka ewidencyjna [...] G. , spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury wodociągowej, w wysokości [...] zł;
- w stosunku do Ł. S., stosownie do posiadanego udziału, tj. ˝, opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej położonej w obrębie M. M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,0943 ha, jednostka ewidencyjna [...] G., spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury wodociągowej, w wysokości [...] zł.
Wójt Gminy G. wskazał jednocześnie, że uiszczenie opłaty adiacenckiej winno nastąpić po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w dniu 9 lutego 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wydał zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do użytkowania odcinka sieci wodociągowej na działkach nr: [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w miejscowości M. M.. W wyniku realizacji tej inwestycji dla działki nr [...] zostały stworzone warunki podłączenia do urządzeń infrastruktury wodociągowej. Uchwałą nr [...] z dnia 23 czerwca 2009 r. Rada Gminy G. ustaliła stawkę opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury wodociągowej na 50%. Działka nr [...] - zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. - znajdowała się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (CIMM10 MN), a więc w myśl art. 143 ust 1 u.g.n. podlega przepisom dotyczącym udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej.
Powyższe ustalenia, w ocenie organu pierwszej instancji, świadczyły o wystąpieniu przesłanek do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury wodociągowej. Organ podkreślił, że wszczęcie postępowania nastąpiło przed upływem 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do wybudowanych urządzeń.
Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przesłanką do naliczenia opłaty adiacenckiej jest wzrost wartości nieruchomości ustalony na podstawie wyceny nieruchomości sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego (art. 150 ust. 1 i art. 156 ust. 1 u.g.n.). W przedmiotowej sprawie wykonanie wyceny nieruchomości zlecono rzeczoznawcy majątkowemu [...]. W ocenie organu, przedłożony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy z dnia 27 grudnia 2023 r. został wykonany zgodnie z przepisami u.g.n. i rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1832, dalej jako "r.s.w.n."), a także zgodnie z Powszechnymi Krajowymi Zasadami Wyceny. Wartość rynkową nieruchomości rzeczoznawca określił w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, po przeprowadzeniu analizy rynku niezabudowanych nieruchomości gruntowych, przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną uzbrojonych w prąd, wodę i sieć telekomunikacyjną a także niezabudowanych nieruchomości gruntowych, przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną uzbrojonych w prąd, wodę i gaz. Wartość działki nr [...] przed wybudowaniem sieci wodociągowej oszacowano na kwotę [...]zł, zaś po wybudowaniu sieci wodociągowej – na kwotę [...]zł. Wzrost wartości działki wyniósł zatem [...] zł. Do kwoty tej odniesiono stawkę procentową określoną w uchwale nr [...] Rady Gminy G. z dnia 23 czerwca 2009 r., uzyskując w ten sposób opłatę adiacencka w wysokości [...] zł, która następnie podzielono na obu właścicieli działki nr [...].
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł M. Z., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 50 k.p.a. w zw. z art. 147 u.g.n., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 ust. 2 i art. 147 u.g.n.
Rozpatrując odwołanie Kolegium nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 17 lutego 2025 r. (zaskarżoną do Sądu), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G..
Organ odwoławczy na wstępie przytoczył treść art. 143 ust. 1 i 2, art. 145 ust. 1 oraz art. 146 ust. 1 i 1a u.g.n., a następnie wyjaśnił, że w świetle tych przepisów możliwość nałożenia przez organ administracji publicznej opłaty adiacenckiej istnieje wówczas, gdy wartość nieruchomości wzrosła na skutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, a w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2 u.g.n., tj. uchwała określająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opiaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.
Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. zawiadomieniem z dnia 27 stycznia 2021 r. przyjął zgłoszenie o zakończeniu budowy odcinka sieci wodociągowej i nie wniósł sprzeciwu w zakresie przystąpienia do jego użytkowania. Natomiast postanowieniem z dnia 11 grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej wobec M. Z.. Postanowienie to doręczono skarżącemu 18 grudnia 2023 r. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, możliwe było ustalenie dla stron postępowania opłaty adiacenckiej, o której mowa w art. 145 ust. 1 u.g.n., o ile spełnione zostały pozostałe przesłanki tj. o ile wartość nieruchomości wzrosła na skutek stworzenia warunków do korzystania z drogi wraz z infrastrukturą oraz obowiązywała w dacie stworzenia tych warunków uchwała rady gminy określająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej.
W badanej sprawie w dniu 31 sierpnia 2023 r., na zlecenie organu pierwszej instancji, sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego E. Ł. operat szacunkowy, w których określona została wartość przedmiotowej nieruchomości dla potrzeb ustalenia opłaty adiacenckiej w związku z wybudowaniem infrastruktury technicznej - sieci wodociągowej. Wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości wyniósł [...] zł. Powyższy operat szacunkowy, oceniony przez organ pozytywnie, stanowił podstawę do ustalenia opłaty adiacenckiej kwotach po [...] zł wobec obu posiadaczy udział wynoszącego ˝ części w nieruchomości. Kwota ta ustalona została w oparciu o stawkę procentową określoną uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia 23 czerwca 2009 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury wodociągowej.
Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, wedle której ww. operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami u.g.n. i r.s.w.n. Organ odwoławczy stwierdził, że zastosowane przez rzeczoznawcę majątkowego podejście i metoda szacowania nie budzą wątpliwości i zostały uzasadnione, zaś przyjęte do porównania z nieruchomością wycenianą nieruchomości porównawcze (w odpowiedniej ilości do przyjętej metody) są nieruchomościami do niej podobnymi pod względem cech istotnych, w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n. Organ drugiej instancji podkreślił, że podobieństwo nieruchomości, o którym mowa w ww. przepisie, nie oznacza tożsamości nieruchomości porównawczych z nieruchomością wycenianą lecz, z uwagi na charakteryzujące te nieruchomości cechy, ich porównywalność z szacowaną nieruchomością. Ta zaś, zdaniem Kolegium, nie budzi wątpliwości. Prawidłowo również zastosowane zostały przez rzeczoznawcę majątkowego współczynniki korygujące. Na str. 17 operatu wyspecyfikowano bazę nieruchomości porównawczych o przeznaczeniu MN, niemających dostępu do sieci wodociągowej. W tabeli 4 na tej samej stronie wskazano cechy rynkowe i skalę ocen nieruchomości niezabudowanych bez dostępu do sieci wodociągowej. Tabela 5 na str. 18 operatu zawierała natomiast zakres kwotowy wag cech rynkowych. Na str. 19 operatu zestawiono cechy nieruchomości wycenianej oraz porównawczych, a w tabeli nr 7 dokonano porównania nieruchomości prawami określono ich wartość rynkową. Na str. 21 operatu zawarto bazę nieruchomości porównawczych o przeznaczeniu MN, z dostępem do sieci wodociągowej oraz tabele cech rynkowych zawierających skalę ocen nieruchomości niezabudowanych z dostępem do sieci wodociągowej. Tabela 11 na str. 23 operatu zawiera zestawienie cech nieruchomości wycenianej oraz porównawczych, a tabela 12 zawiera porównanie nieruchomości w parach i skorygowanie wartości kwotowych cech rynkowych. Tabela na str. 24 zawiera zestawienie wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu sieci wodociągowej. Oszacowanie przedmiotowej nieruchomości przed i po wybudowaniu sieci wodociągowej nastąpiło, zdaniem Kolegium, w wyniku wnikliwej analizy przez rzeczoznawcę majątkowego rynku, co znajduje potwierdzenie w treści przedmiotowego operatu. Dobór nieruchomości podobnych, ich ilość, wielkość, przeznaczenie, lokalizacja, wielkość i kształt, uzbrojenie, dostępność komunikacyjna, przyjęty obszar rynku i okres jego badania świadczą o prawidłowym i obiektywnym podejściu rzeczoznawcy majątkowego do szacowania wartości przedmiotowych nieruchomości. Przyjęcie omawianego operatu szacunkowego, z ustalonymi w nim wartościami przedmiotowej nieruchomości przed i po stworzeniu warunków do korzystania z sieci wodociągowej, za podstawę do ustalenia opłaty adiacenckiej, nie budzi zatem wątpliwości. Operat został sporządzony w sposób przejrzysty, a zawarte w nim wnioski są spójne, logiczne oraz wyczerpująco uzasadnione. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że rzeczoznawca majątkowy pismem z dnia 7 lutego 2024 r. wypowiedziała się co do zarzutów wobec operatu podniesionych przez skarżącego. Kolegium oceniło wyjaśnienia rzeczoznawcy jako były spójne i logiczne.
Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że wysokość opłaty adiacenckiej określona została w sposób prawidłowy. Prawidłowo także określony został sposób i termin jej uiszczenia przez strony.
Organ drugiej instancji jako bezzasadne ocenił zarzuty odwołania. Stwierdził, że organ pierwszej instancji zebrał cały materiał dowodowy, który miał znaczenie dla oceny sprawy i wydanego rozstrzygnięcia oraz prawidłowo uzasadnił zaskarżoną decyzję. Przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie, nie pozostawiały wątpliwości co do treści normy prawnej, a tym samym nie wystąpiły wątpliwości, które mogły być rozstrzygane na korzyść strony.
Kolegium za chybiony uznało zarzut naruszenia art. 147 u.g.n. oraz art. 50 k.p.a. w zw. z art. 147 u.g.n., podnosząc, że organ pierwszej instancji pismem z 16 lutego 2024 r. pouczył strony o możliwości wynikającej z art. 147 u.g.n. Pismem z 29 lutego 2024 r. skarżący zwrócił się o wydanie decyzji z zastosowaniem rozłożenia na 3 raty roczne, podając nieruchomość celem zabezpieczenia uiszczenia opłaty. Wójt Gminy Głusk pismem z 8 marca 2024r. poinformował go, że zabezpieczenie na wskazanej nieruchomości jest niemożliwe z uwagi na to, że strona nie jest jej właścicielem. Kolejnym pismem z dnia 15 marca 2024 r. M. Z. zwrócił się o zastosowanie rozłożenia opłaty na 5 lat rocznych i wskazał inną nieruchomość. Wezwaniem z dnia 5 maja 2024 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do strony o wskazanie, w terminie 7 dni, wszystkich okoliczności istotnych dla oceny zasadności wniosku, w szczególności sytuacji finansowej i możliwości płatniczych. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2024r. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie organ w dniu 18 czerwca 2024 r. wydał zaskarżoną.
Organ odwoławczy podkreślił, że rozłożenie na raty ma charakter uznaniowy, a co za tym idzie organ ma prawo zaznajomić się z okolicznościami i dowodami wskazującymi na zasadność zastosowania tej ulgi. W sytuacji, gdy organ pierwszej instancji wezwał stronę do udzielenia informacji mających wpływ na rozpatrzenie wniosku i takich informacji nie uzyskał, miał prawo wydać decyzję bez rozkładania opłaty adiacenckiej na raty.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia uprawnienia do uiszczenia opłaty adiacenckiej, Kolegium podniosło, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. w zaświadczeniu z dnia 31 stycznia 2024 r. wskazał, iż datę odbioru zaświadczenia (12 lutego 2021 r.) należy traktować jako datę, od której stało się możliwe użytkowanie sieci. Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej doręczono zaś skarżącemu w dniu 18 grudnia 2023 r. Tym samym 3-letni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 u.g.n., został zachowany. Kolegium zwróciło uwagę, że kluczowe znaczenie dla oceny tej kwestii ma aktualne brzemiennie ww. unormowania. Pierwotnie przepis ten stanowił, że wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. W wyniku nowelizacji dokonanej z dniem 23 sierpnia 2017 r. datę "wydania decyzji" zastąpiono natomiast datą "wszczęcia postępowania".
M. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W treści skargi skarżący - podtrzymując zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji - zarzucił zaskarżonej decyzji:
I. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj.:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy data zakończenia budowy odcinka sieci wodociągowej jest datą, od której należy liczyć trzyletni termin na wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej;
2. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej dokumentowi - zaświadczeniu PINB w L. o zakończeniu budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], pomimo, że dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności o przedawnieniu ustalenia opłaty adiacenckiej za nieudowodnioną;
3. art. 7a k.p.a. przez nierozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści normy prawnej wyrażonej w art. 148b ust. 1 u.g.n., co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia założenia, że wydanie postanowienia w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej nastąpiło przed upływem 3 lat od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury wodociągowej;
4. art. 50 k.p.a. w zw. z art. 147 u.g.n. poprzez stworzenie dodatkowych warunków przez organ do skorzystania z rozłożenia na raty opłaty adiacenckiej, podczas gdy, przepis art. 147 u.g.n. nie przewiduje żadnych dodatkowych formalności względem wnioskodawcy.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 145 ust. 2 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skuteczne ustalenie opłaty adiacenckiej powinno nastąpić w ciągu trzech lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej;
2. art. 147 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do skutecznego złożenia wniosku o rozłożenie na raty potrzebne jest ocenienie sytuacji finansowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy G.. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przedawnienia uprawnienia do ustalenia opłaty adiacenckiej. Zwrócił uwagę, że ze znajdującego się w aktach zaświadczenia PINB z dnia 31 stycznia 2024 r. wynika, iż zakończenie budowy odcinka sieci wodociągowej nastąpiło przed dniem 27 stycznia 2021 r. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ lakonicznie stwierdził, że liczy datę stworzenia warunków podłączenie do urządzeń infrastruktury wodociągowej od dnia 9 lutego 2021 r., tj. od daty wydania ww. zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do użytkowania wybudowanego odcinak sieci wodociągowej. Organ nie określił jednak precyzyjnie, co znaczy termin "stworzenie warunków do podłączenia do sieci" w przedmiotowej sprawie.
Rozwijając zarzut naruszenia art. 147 u.g.n. skarżący podniósł, że decyzja o rozłożeniu opłaty adiacenckiej na raty może być podjęta przez organ bez żadnych "wstępnych warunków". Przepis ten nakazuje, aby zostały spełnione następujące przesłanki: wniosek właściciela, wskazanie ilości i wielkości rat ilości, z ograniczeniem do 10 lat, zabezpieczenie należności publicznoprawnej poprzez wpis hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości będącej własnością wnioskodawcy. Skąrżacy podkreślił, że te wszystkie elementy zostały spełnione. W jego ocenie nie można natomiast interpretować przepisu art. 147 u.g.n. w ten sposób, że daje on podstawy do odmowy rozłożenia na raty, gdy wnioskodawca nie przedstawi swojej sytuacji finansowej i możliwości płatniczych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie oponował natomiast przeciwko zawartemu w skardze wnioskowi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Na wstępie wymaga podkreślenia, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 i art. 4 p.p.s.a. Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontrolowanych decyzji jest ustalenie skarżącemu M. Z. oraz Ł. S. – jako współwłaścicielom w udziałach po ˝ części nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,0943 ha, położonej w miejscowości M. M., gmina G. - opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości ww. nieruchomości na skutek stworzenia warunków do jej podłączenia do urządzenia infrastruktury technicznej, tj. sieci wodociągowej. Opłata ta została ustalona w kwotach po [...] zł wobec każdego ze współwłaścicieli ww. działki.
Opłata adiacencka, jak wynika z art. 4 pkt 10 u.g.n., ustalana jest w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, albo opłatę ustaloną w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości.
W myśl art. 143 u.g.n. przepisy rozdziału dotyczącego udział w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej (rozdział 7, Dział III u.g.n.), stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art. 92 ust. 2 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (ust. 2).
Zgodnie z art. 145 u.g.n. wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (ust. 1). Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi (ust. 2).
Stosownie zaś do treści art. 146 u.g.n., ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej (ust. 1). Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości (ust. 1a). Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały (ust. 2).
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że w wyniku zrealizowanej przez Gminę G. inwestycji w postaci budowy odcinka sieci wodociągowej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości M. M., należąca do skarżącego działka nr ewid. [...], położona w tej miejscowości, uzyskała możliwość podłączenia do gminnej sieci wodociągowej. Nie jest też kwestionowane, że przedmiotowa nieruchomość nie jest przeznaczona w planie miejscowym na cele rolne i leśne. Tym samym spełnione zostały określone w art. 143 u.g.n warunki udziału właścicieli nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej.
Zasadniczą kwestią sporną pozostaje natomiast ocena, czy doszło do przedawnienia uprawnienia do ustalenia skarżącemu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości jego działki spowodowanego stworzeniem możliwości jej podłączenia do sieci wodociągowej. W ocenie Sądu, zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za chybione.
Przede wszystkim słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, iż podnosząc zarzut przedawnienia skarżący odwołuje się do nieaktualnego brzemienia art. 145 ust. 2 u.g.n. przyjmując w oparciu o jego literalną treść, że trzyletni termin, o którym mowa w tym przepisie, biegnący od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, jest terminem do wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Tymczasem treść art. 145 ust. 2 u.g.n. obowiązująca od 23 sierpnia 2017 r. nie pozostawia wątpliwości, że termin określony w tym unormowaniu dotyczy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, nie zaś wydania w takim postępowaniu decyzji o ustaleniu opłaty.
Z kolei początek biegu powyższego terminu został (jak już wskazano) powiązany przez ustawodawcę z dniem stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Przepisy u.g.n. nie definiują pojęcia "stworzenia warunków do podłączenia". W orzecznictwie ugruntowane jest jednak stanowisko, iż "stworzenie warunków" jest nie tylko kategorią techniczną, ale i prawną, i obie winny być spełnione (por. np. wyroki NSA z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt: I OSK 692/13 i I OSK 691/13).
Rozwijając powyższy pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 148b ust. 1 u.g.n. ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, następuje na podstawie odrębnych przepisów. W odniesieniu do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych tymi odrębnymi przepisami są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dlaj jako "Pr.bud.") oraz przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757, dalej jako "u.z.z.w.") Zgodnie z art. 15 ust. 4 u.z.z.w. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. W przypadku urządzeń wodociągowych datą stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 4 u.z.z.w., jest więc nie data odbioru robót, ale data zgłoszenia do użytkowania urządzenia wodociągowego (kanalizacyjnego). Dopiero od tej daty istnieje bowiem możliwość świadczenia usług i użytkowanie sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Do czasu zgłoszenia do użytkowania urządzenie to nie może funkcjonować, a korzystanie z niego byłoby nielegalne, co wynika jednoznacznie z treści art. 57 ust. 7 Pr.bud. (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. I OSK 716/15 oraz powołane w nim wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r., sygn. IV SA/Po 700/13; WSA w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. II SA/Gd 128/14; WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 września 2014r., sygn. II SA/Go 564/14; WSA w Lublinie z dnia 13 maja 2014 r., sygn. II SA/Lu 747/13). W razie dokonania zgłoszenia do użytkowania, termin stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej następuje zatem wraz z upływem terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ, ewentualnie w dacie wydania przez właściwy organ zaświadczenia o przyjęciu zgłoszenia bez sprzeciwu (art. 54 ust. 1 i 2 Pr.bud.). Wydanie takiego zaświadczenia wyłącza bowiem możliwość wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, oraz uprawnia inwestora do rozpoczęcia użytkowania obiektu.
Jak wynika z akt sprawy, po zakończeniu realizacji odcinka sieci wodociągowej na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...], Gmina G. skierowała do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. zgłoszenie zakończenia budowy. W dniu 9 lutego 2021 r. wskazany organ nadzoru budowlanego wydał zaświadczenie o przyjęciu zgłoszenia i stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do użytkowania wybudowanego odcinka sieci wodociągowej (k. 3 akt adm. I inst.). W ocenie Sądu, w świetle przywołanych wyżej przepisów art. 148b ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 54 ust. 2 Pr.bud., to datę wydania powyższego zaświadczenia należy utożsamiać z datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do wybudowanych urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że termin do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej upływał z dniem 9 lutego 2024 r. Jako że postępowanie to wszczynane jest z urzędu, za datę jego wszczęcia uznać należy datę doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postepowania (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 495/24; z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 215/23; postanowienie NSA w Warszawie w Warszawie z dnia 4 marca 1981 r., sygn. akt SA 654/81). Z akt sprawy wynika, że postanowienie Wójta Gminy G. o wszczęciu wobec M. Z. post...ępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2023 r. (potwierdzenie odbioru – k. 11 akt adm. I inst.). W związku z powyższym prawidłowo organy uznały, że w niniejszej sprawie termin określony w art. 145 ust. 2 u.g.n. został zachowany.
W sprawie spełniony został również drugi warunek określony w art. 145 ust. 2 u.g.n.u.g.n., albowiem w dacie wszczęcia postepowania o ustalenie opłaty adiacenckiej w obrocie prawnym funkcjonowała uchwała Nr [...] Rady Gminy G. z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury wodociągowej (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2009 r. Nr 103, poz. 2335). Zgodnie z § 2 tej uchwały, Rada Gminy ustaliła opłatę adiacencką w wysokości 50% różnicy wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury wodociągowej. Stawka ta nie przekracza maksymalnej wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej wskazanej w art. 146 ust. 2 u.g.n.
Zasadnie zatem organ pierwszej instancji uznał, że spełnione zostały wszelkie przesłanki do wszczęcia postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki nr [...] na skutek stworzenia warunków do jej podłączenia do wybudowanego odcinka sieci wodociągowej. Ustalenie opłaty adiacenckiej z tego tytułu, jak i jej wysokość, zależne były zaś od wysokości wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, określonej w oparciu o opinię rzeczoznawcy majątkowego (art. 146 ust. 1 i 1a u.g.n.).
W analizowanej sprawie podstawą stwierdzenia, że doszło do wzrostu wartości nieruchomości skarżącego na skutek jej podziału, a także ustalenia wysokości wzrostu wartości, stanowił operat szacunkowy z dnia 27 grudnia 2023 r. sporządzony na zlecenie Wójta Gminy G. przez rzeczoznawcę majątkowego E. Ł..
Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że operat szacunkowy jest sformalizowaną prawnie opinią rzeczoznawcy majątkowego, opartą na posiadanych przez niego wiadomościach specjalnych. Oczywiście operat szacunkowy podlega ocenie, jak każdy element materiału dowodowo, jednak trzeba mieć na uwadze jego specyfikę. Skoro bowiem zgodnie z art. 84 k.p.a., organ powołuje biegłego w sytuacji, gdy sam nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, to konstatacja ta determinuje zakres oceny tego elementu materiału dowodowego. Niewątpliwie organ ma obowiązek ocenić opinię (w tym wypadku operat) z punktu widzenia prawidłowości formalnej (w tym zastosowania prawnie określonej metodologii sporządzania operatu), logiki, spójności, zgodności z doświadczeniem życiowym. Jednakże ani organ, ani sąd administracyjny, nie mogą wkraczać w istotę wiadomości specjalnych, ponieważ nimi nie dysponują. Potwierdza to treść art. 154 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 3197/19, brzmienie tego przepisu oznacza, że zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe.
Sąd podziela ocenę organów, iż sporządzony przez biegłego E. Ł. operat szacunkowy nie zawiera żadnych błędów metodologicznych bądź rachunkowych, ani też innych wad bądź nieścisłości, które podważałyby jego prawidłowość. Biegły wyjaśnił zastosowaną metodologię, a także dobór działek do wyceny. Wnioski operatu są jasne i logiczne, a przez to brak jest podstaw, by kwestionować ich poprawność. Skoro zaś operat szacunkowy był poprawny formalnie i merytorycznie, stanowił wartościowy materiał dowodowy, który organy zasadnie przyjęły za źródło kluczowych ustaleń faktycznych w sprawie. Sporządzonemu operatowi nie można bowiem postawić zarzutów naruszenia elementów formalnych (procedury i metodologii sporządzania), ani sprzeczności z logiką czy doświadczeniem życiowym, ani niespójności czy niepełności.
Z treści operatu szacunkowego wynika, że ustalenie przez biegłego wartości przedmiotowej nieruchomości zarówno przed, jak i po stworzeniu możliwości jej podłączenia do sieci wodociągowej, dokonane zostało przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą porównywania parami. W świetle § 4 r.s.w.n. przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Metoda porównania parami polega na porównaniu nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Do porównań wybiera się co najmniej trzy nieruchomości ze zbioru nieruchomości podobnych stanowiącego podstawę wyceny. Korekty cen transakcyjnych dokonuje się na podstawie różnic ocen cech rynkowych nieruchomości wycenianej i nieruchomości przyjętych do porównań określonych w przyjętych skalach (§ 8 ust. 1 r.s.w.n.).
Definicję nieruchomości podobnej zawiera zaś art. 4 pkt 16 u.g.n., który stanowi, że jest to nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Chodzi tu o czynniki cenotwórcze, które winny być możliwie najbardziej zbliżone do siebie.
Istotą podejścia porównawczego jest zatem istnienie uprzednio sprzedanych nieruchomości porównywalnych do nieruchomości mających być przedmiotem wyceny.
Zdaniem Sądu, katalog nieruchomości podobnych uwzględnionych przez biegłego w ramach dokonywanej wyceny nie budzi zastrzeżeń dających podstawy do zakwestionowania prawidłowości operatu w tym zakresie. Zarówno transakcje uwzględnione podczas wyceny nieruchomości przed wybudowaniem sieci wodociągowej, jak i po jej realizacji i stworzeniu warunków do jej użytkowania, dotyczyły nieruchomości spełniających kryteria nieruchomości podobnej (art. 4 pkt 16 u.g.n.). Podstawy do odmiennego wniosku nie daje podniesiona przez skarżącego w piśmie z dnia 19 stycznia 2024 r. okoliczność, iż część nieruchomości porównywalnych uwzględnionych przez rzeczoznawcę - w odróżnieniu od działki skarżącego - nie posiada uzbrojenia terenu. Jak trafnie zauważono w zaskarżonej decyzji, podobieństwo nieruchomości nie jest równoznaczne z ich identycznością. Rzeczoznawca przy wycenie zastosował natomiast stosowne współczynniki korygujące uwzględniające różnice w poszczególnych cechach nieruchomości wycenianej i nieruchomości porównywalnych. Podkreślić trzeba, że wszystkie uwzględnione przez rzeczoznawcę nieruchomości podobne posiadały zasadniczą w okolicznościach tej sprawy cechę wspólną z nieruchomością wycenianą. Dla ustalenia wartości tej nieruchomości przed stworzeniem możliwości jej podłączenia do sieci wodociągowej do porównania przyjęto 4 transakcje nieruchomościami gruntowymi, spośród których wszystkie pozbawione były dostępu do takiej sieci. Z kolei 4 nieruchomości uwzględnione przy wycenie działki skarżącego po stworzeniu możliwości jej podłączenia do sieci wodociągowej również miały zapewniony dostęp do tego rodzaju infrastruktury. Wszystkie nieruchomości przyjęte do porównania posiadały nadto zbliżone do nieruchomości wycenianej przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego (pod zabudowę jednorodzinną).
Podkreślić należy, że wobec poprawności sporządzonego operatu pod względem formalnym, organy nie miały obowiązku wystąpienia do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, w trybie art. 157 ust. 1 u.g.n., o dokonanie oceny prawidłowości tej wyceny. O potrzebie weryfikacji operatu w tym trybie decyduje bowiem powstanie po stronie organu uzasadnionych wątpliwości co do jego prawidłowości.
Brak jest zatem podstaw by kwestionować prawidłowość ustalenia opartego na sporządzonym operacie szacunkowym, wedle którego wartość działki nr [...] przed stworzeniem warunków do jej podłączenia do sieci wodociągowej, wynosiła [...] zł, zaś po stworzeniu tych warunków wyniosła [...] zł, co stanowi o wzroście wartości tej nieruchomości o kwotę [...]zł. Uwzględniając tę kwotę oraz wielkość należącego do skarżącego udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości (1/2) organy prawidłowo - przy zastosowaniu stawki procentowej opłaty adiacenckiej określonej w uchwale Nr [...] Rady Gminy G. z dnia 23 czerwca 2009 r. (50%) - obliczyły wysokość należnej od skarżącego opłaty adiacenckiej na kwotę [...]zł.
Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż o wadliwości decyzji Wójta Gminy G. ustalającej skarżącemu opłatę adiacencką we wskazanej wyżej kwocie, nie może świadczyć okoliczność, iż organ pierwszej instancji nie rozłożył płatności przedmiotowej opłaty na raty pomimo, że skarżący wystąpił z takim żądaniem.
Zgodnie z art. 147 u.g.n. opłata adiacencka może być, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożona na raty roczne płatne w okresie do 10 lat. Warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji o ustaleniu opłaty. Należność gminy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w tym przez ustanowienie hipoteki. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (ust. 1). Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (ust. 2).
Z powyższego unormowania wynika, po pierwsze, że rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty może nastąpić wyłącznie na wniosek właściciela nieruchomości, po drugie, że decyzja w tym przedmiocie - jak trafnie wskazał organ odwoławczy - podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że samo złożenie wniosku w tym przedmiocie nie przesądza o obowiązku jego uwzględnienia. Jednocześnie należy zauważyć, że granice uznania administracyjnego wyznacza art. 7 k.p.a, co oznacza, że organ administracyjny podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania powinien uwzględnić i właściwie wyważyć interes społeczny i słuszny interes obywatela (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 21 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 506/98; z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 303/99). Z tych względów właściciel nieruchomości, który będąc zobowiązanym do uiszczenia opłaty adiacenckiej jest zainteresowany skorzystaniem z możliwości przewidzianej w art. 147 u.g.n., powinien wniosek należycie uzasadnić, wskazując wszelkie okoliczności istotne dla oceny zasadności tego wniosku, w szczególności dotyczące sytuacji finansowej wnioskodawcy i jego możliwości płatniczych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 800/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Po 528/24).
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie poparł wniosku o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty żadnym uzasadnieniem. W związku z powyższym organ pierwszej instancji pismem z dnia 5 maja 2024 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni, poprzez wskazanie okoliczności istotnych dla oceny jego zasadności, w szczególności dotyczących sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych. Pomimo skutecznego doręczenia powyższego wezwania w dniu 10 czerwca 2024 r. (potwierdzenie odbioru – k. 76 akt adm. I inst.), skarżący nie odpowiedział na nie w wyznaczonym terminie. Tym samym nie wykazał podstaw do przyjęcia, że za rozłożeniem ustalonej opłaty adiacenckiej na raty przemawia słuszny interes strony (skarżącego). W tych okolicznościach zasadne było podjęcie przez organ pierwszej instancji decyzji o ustaleniu opłaty bez zastosowania ulgi przewidzianej w art. 147 u.g.n., lecz ze wskazaniem na obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty w całości, w terminie określonym w art. 148 ust. 1 u.g.n., tj. po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna.
Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.