II SA/Lu 215/21

II SA/Lu 215/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-06-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grzegorz Grymuza /przewodniczący/
Joanna Cylc-Malec
Marcin Małek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2179/21 - Wyrok NSA z 2024-05-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 29 ust.1 pkt 16, ust. 2 pkt 31; art. 30 ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy WSA Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. i G. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiary budowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r., Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. S. i G. S. od decyzji Starosty [...] z [...] r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia budowy budynku rekreacji indywidualnej oraz zbiornika na nieczystości ciekłe, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] r. A. S. i G. S. (dalej również jako: skarżący, strona lub inwestorzy) złożyli zgłoszenie dotyczące budowy budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 oraz zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr ew. [...] w [...], gm. W.. Po jego rozpatrzeniu Starosta W. decyzją z [...] r. wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia, uznając, że powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku z uwzględnieniem projektowanego zadaszonego tarasu wynosić będzie 52,50 m2, a nie 35 m2, jak wskazali inwestorzy we wniosku, a na taką budowę wymagane jest pozwolenie na budowę.
Od powyższej decyzji inwestorzy złożyli odwołanie, zarzucając mu błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego, skutkującą wadliwym zastosowaniem art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem strony taras jest elementem drugorzędnym, a co za tym idzie nie powinien być wliczany do powierzchni zabudowy. O powyższym świadczy zarówno art. 29 ust. 2 pkt 31 Prawa budowlanego, który stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz § 14 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy oraz balkony.
Po przeanalizowaniu przedmiotowego odwołania Wojewoda decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 3 Prawa budowlanego zawiera wykaz najważniejszych pojęć używanych w ustawie oraz ich definicje. W sytuacji braku określenia w tym artykule pojęcia "wolno stojący" obiekt budowlany, należy posiłkować się przyjętym powszechnie znaczeniem słowa "wolny". Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego - Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. z 1995 r., termin "wolny" oznacza miedzy innymi "całkowicie wolny, niczym nieograniczony, nikomu niepodporządkowany". Przez pojęcie "wolno stojący" rozumieć należy - zdaniem organu - w niniejszej sprawie samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami.
Przepisy Prawa budowlanego wprawdzie nie określają legalnej definicji "przydomowych naziemnych tarasów", jednakże wykładnia językowa przy odwołaniu się do definicji słownikowych prowadzi do wniosku, iż określenie "przydomowy" odnosi się do budynku mieszkalnego. Budynek rekreacji indywidualnej, nie jest natomiast indywidualnym budynkiem mieszkalnym, a więc domem (miejscem) przeznaczonym do stałego zamieszkiwania osób lecz budynkiem (miejscem) przeznaczonym do okresowego wypoczynku. Dokonując natomiast wykładni celowościowej, należy wskazać, że intencją ustawodawcy było upraszczanie procesu inwestycyjnego, ale w odniesieniu do budów określonych w przepisie art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca wymienia konkretnie te budowy, które mogą być realizowane przez zgłoszenie, nakładając na pozostałe, wymóg uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast przepisu art. 29 ust. 1 pkt 31 ustawy nie można, jak chcą skarżący, interpretować rozszerzająco na innego rodzaju budynki.
Z uwagi na przepis art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego pozwalający inwestorowi na realizację budynku rekreacji indywidualnej w trybie zgłoszenia tylko w przypadku gdy zgłaszany budynek jest obiektem wolnostojącym o powierzchni zabudowy poniżej 35 m2 organ stwierdził, że przedmiotowy budynek nie spełnia tych warunków. Zgodzić się ze stanowiskiem Starosty [...], że mając na uwadze zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych jak i Polską Normę PN-ISO 9836:2015-12 (punkt 5.1.2.1) przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona zaś przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się jednak: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych takich jak np. schody zewnętrzne, rampy zewnętrzne, daszki, markizy, występy dachowe, oświetlenia zewnętrzne, powierzchnie zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze np. szklarnie, altany, szopy (punkt 5.1.2.2 przywołanej normy).
Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że o powierzchni zabudowy budynku mówi również art. 63 ust 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38 poz. 454) stanowiący, że danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku jest pole powierzchni zabudowy budynku, przy czym:
1a. przez kontur budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się linię zamkniętą wyznaczoną przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą linii przecięcia się zewnętrznych ścian budynku z powierzchnią terenu
1b. w przypadku gdy z powierzchnią terenu przecina się ściana fundamentowa budynku lub gdy budynek albo jego część posadowiona jest na filarach, konturem budynku lub częścią tego konturu jest odpowiednio linia wyznaczona przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą najniższych zewnętrznych krawędzi ścian kondygnacji budynku, które są oparte na ścianach fundamentowych lub filarach, a w przypadku, gdy na filarach oparty jest dach budynku - zewnętrznych krawędzi dachu (...).
W analizowanej sprawie taras wraz z budynkiem rekreacji indywidualnej tworzą całość wyznaczającą zewnętrzne krawędzie obiektu w rzucie pionowym, co wynika ze szkicu przedstawionego przez inwestora.
Nadto organ wskazał, że taras jako przynależne zagospodarowanie terenu nie posiada definicji legalnej, a w języku potocznym opisywany jest jako odkryta, płaska część budynku, otoczona balustradą, umieszczona na parterze (często połączona schodami z ogrodem), piętrze lub płaskim dachu (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, t. III., s 480, PWN Warszawa 1979). Z kolei w § 34 pkt 24 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czytamy, że do kubatury brutto wlicza się kubaturę balkonów i tarasów, obliczoną do wysokości balustrad. Ze względu na powyższe taras stanowić będzie całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem.
W związku z powyższym organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że powierzchnia zabudowy budynku wynosić będzie 52,5 m2 (17,5 m2 + 35 m2 = 52,52 m), a nie 35 m2 jak wskazali w zgłoszeniu inwestorzy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję złożyli inwestorzy wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego, art. 7a i 8 k.p.a oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Jak podnieśli budowa przydomowego tarasu nie wymaga pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 31 Prawa budowlanego), a taras będący przedmiotem zgłoszenia spełnia wszystkie te warunki, gdyż jest przydomowy, naziemny i nie przekracza 35 m2. Nielogicznym zatem jest wliczanie go do powierzchni zabudowy. Powyższe potwierdza również treść § 14 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy oraz balkony.
Nadto - zdaniem skarżących - organ odwoławczy w swojej decyzji przywoływał przepisy prawa zarówno te uchylone jak i te nie mające w sprawie zastosowania, czym naruszył art. 7 Konstytucji RP. Ponadto w sytuacji istnienia wątpliwości co do treści normy prawnej, organ winien rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść obywatela, co wynika z utrwalonej linii orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz przepisów art. 7a k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Tytułem wstępu wskazać należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 17 marca 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Poza brakiem udziału stron w tym postępowaniu, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do zaskarżonych aktów lub czynności (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Dokonując kontroli w tak określonym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona.
W niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki, uprawniające organ do wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 na działce nr ew. [...] w [...], gm. W..
Przechodząc do rozstrzygnięcia zasadniczego sporu w sprawie trzeba w pierwszej kolejności nakreślić ramy prawne, w jakich poruszały się organy.
Mianowicie zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa tego rodzaju budynku wymaga jednakże zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia(art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę,
W rozpoznawanej sprawie w zakreślonym ustawą terminie organ pierwszej instancji wniósł w drodze decyzji sprzeciw uznając, że planowanej inwestycji, z uwagi na powierzchnię jej zabudowy nie można uznać za obiekt określony w art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, stanowisko to jest prawidłowe i zgodne z prawem.
Po pierwsze podkreślić należ, że w odniesieniu do wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej ustawodawca określił, że maksymalna powierzchnia ich zabudowy nie może przekraczać 35 m2. Co, istotne, ustawodawca wyraźnie i w sposób wiążący określił, że pod pojęciem "budynki rekreacji indywidualnej" rozumie się budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku. Odmienna znaczeniowo jest natomiast treść art. 29 ust. 2 pkt 31 Prawa budowlanego, który stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu oraz zgłoszenia budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2. W tym miejscu sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, iż określenie "przydomowy" odnosi się do budynku mieszkalnego, którym z całą pewnością nie jest budynek rekreacji indywidualnej.
Budynek mieszkalny (dom) jest przeznaczonym do stałego zamieszkiwania osób, a budynek rekreacji indywidualnej, przeznaczony jest jedynie do okresowego wypoczynku. Różnicy tej zdają się nie dostrzegać skarżący, co prowadzi do konstruowania przez nich wadliwych wniosków. O ile bowiem nie można zabronić inwestorowi wykonania budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy wynoszącej 35 m3, o tyle nie można tego – właśnie z uwagi na sposób jego wykorzystania – uczynić bez uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Rozstrzygający w tym przypadku jest rzeczywisty sposób użytkowania obiektu, a nie sama jego powierzchnia zabudowy. Z tego też względu nie można - jak wskazują skarżący - normy art. 29 ust. 1 pkt 31 Prawa budowlanego, interpretować rozszerzająco i stosować do innego rodzaju budynku, np. budynku rekreacji indywidualnej. Bez znaczenie przy tym jest jakim potocznym językiem posługują się inwestorzy lub przedsiębiorcy oferujący budowę budynków rekreacji indywidualnej określonych w art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego.
Mimo znacznej liberalizacji przepisów Prawa budowlanego przepisy odnoszące się do zgłoszeń stanowią wyjątek od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i z tego względu powinny być interpretowane literalnie (ściśle) zgodnie z zasadą, że wyjątków nie można interpretować rozszerzająco - exceptiones non sunt extendendae. Powyższe stwarza konieczność odmiennego od skarżących spojrzenia na analizowane unormowania ustawowe.
Odnośnie natomiast kwestii ustalenia prawidłowej powierzchni zabudowy spornego obiektu, podnieć należy, że pojęcie "powierzchni zabudowy" nie zostało zdefiniowane, ale jest ono jednym z "charakterystycznych parametrów użytkowych" w budownictwie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest jednak stanowisko, że w braku ustawowej regulacji należy mieć w tym zakresie na uwadze zapisy zawarte w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez Polski Komitet Normalizacyjny w październiku 1997 r., uchwała nr 33/97-o).
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Polskie Normy nie są co prawda przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 169, poz.1386 ze zm.) wynika, iż pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 785/07).
Zatem pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 cytowanej wyżej Normy powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze np. szklarnie, altany, szopy.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, jak trafnie ocenił Starosta W., że powierzchnia zabudowy zaplanowanego przez skarżących obiektu rekreacji indywidualnej przekracza normatywną, dopuszczalną powierzchnie 35 m2.
Przedłożony do dokonanego przez skarżących zgłoszenia rysunek ewidentnie wskazuje, że wymiary projektowanego budynku wraz z tarasem w rzucie głównym wynosić mają 7 m x 7,5 m. Przy czym zaplanowany taras przykryty będzie w całości dachem wspartym z jednej strony na ścianie budynku, tworząc wraz z nim całość wyznaczającą zewnętrzne krawędzie obiektu w rzucie pionowym. Dlatego też sporny taras, należy uwzględnić przy obliczaniu powierzchni zabudowy zaplanowanego budynku (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 397/15). Taras - wbrew stanowisku skarżących - nie jest bowiem elementem drugorzędnym zabudowy, gdyż wyznacza on zewnętrzne krawędzie budynku w rzucie pionowym. Podobnie w wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1445/19 wskazano, że powierzchnia zabudowy zgodnie z powszechnie przyjętą metodą – wynikającą z Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 – wyznaczana jest przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, a takie zewnętrze krawędzie wyznacza także (...) zadaszona weranda i inne zadaszone powierzchnie.
Dodania przy tym wymaga, że w Prawie budowlanym brak jest definicji ustawowej "tarasu". Według Uniwersalnego Słownika języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (tom IV str. 24 Warszawa 2008, PWN), taras to odkryta, płaska część budynku otoczona balustradą umieszczona na parterze (często połączona schodami z ogrodem), na piętrze lub płaskim dachu. Pojęcie taras oznacza zatem pewną część budynku. Ocena ta ulega wzmocnieniu również na gruncie przepisów prawa (techniczno-budowlanych). Mianowicie zgodnie z § 3 pkt 24 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), zgodnie z którym, do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę: przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady.
W orzecznictwie obowiązuje również powszechnie przyjęty pogląd, że dobudowanie tarasu do istniejącego budynku mieszkalnego zwiększa powierzchnię zabudowy budynku. Zatem wykonanie w tym zakresie roboty budowlane należy zakwalifikować jako rozbudowę, a więc budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane (por. orzeczenia w sprawach II OSK 404/09, II SA/Bd 97/09).
Mając powyższe na uwadze, powierzchnię zabudowy przedmiotowego budynku, należy rozumieć jako rzut pionowy zewnętrznych krawędzi tego budynku - nie zaś tylko jego ścian - na powierzchnię terenu. Powierzchnię zabudowy należy wyznaczyć po obrysie ścian zewnętrznych tego budynku oraz słupów i innych elementów konstrukcyjnych zamykających przedmiotowy budynek, w tym zamykających taras, który jest integralnie i funkcjonalnie z budynkiem powiązany, co oznacza, że nie może być traktowany jako element drugorzędny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że część przedmiotowego budynku w postaci zadaszonego tarasu jest konstrukcyjnie ściśle powiązana z pozostałą częścią budynku, na którym wsparta jest konstrukcja dachu, tworząc jednolitą, konstrukcyjną i funkcjonalną, całość.
W związku z powyższym przyjąć należało, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że realizacja tarasu dodatkowo zwiększy powierzchnię zabudowy budynku rekreacji indywidualnej, co prowadzi do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę.
Tym samym mając na uwadze, że spór dotyczył zastosowania właściwego sposobu, służącego obliczeniu powierzchni zabudowy przedmiotowego budynku, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Całkowicie bezpodstawne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz Konstytucji RP, a popełnione przez organ błędy w zakresie oznaczenia poszczególnych przepisów Prawa budowlanego nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy.
Mają powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako niezasadną.