II SA/Lu 211/05

II SA/Lu 211/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-04-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Wiesława Achrymowicz
Witold Falczyński /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 28 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 11, 77 par.1, 80, 104 par.1, 105 par.1, 107 par.1, 138 par.1 pkt.2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Asystent Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B.W. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz W.B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 28 i 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zmianami) po ponownym rozpatrzeniu [...] od decyzji z dnia [...] r. znak [...] wydanej z upoważnienia Starosty udzielającej pozwolenia na zmianę konstrukcji dachu na hali tartacznej i pokrycia zaplecza gospodarczego przylegającego do hali zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości S. gm. F. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Kierownik Wydziału Architektury i Budownictwa działając z upoważnienia Starosty Powiatu zatwierdził projekt budowlany i udzielił W.B. pozwolenia na wymianę konstrukcji dachu na hali tartacznej w miejscowości S. gm. F., zaś odwołanie od tej decyzji złożyło [...] zarzucając, iż jest ona nieprawidłowa, ponieważ dotyczy obiektu i robót, które już częściowo zostały wykonane oraz, że równolegle toczy się postępowanie w tej samej sprawie, i dlatego odwołujący się wnosił o jej uchylenie w całości i o umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów formułowanych w odwołaniu, jak również do stanowiska zaprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniesiono, iż w sprawie niniejszej W.B. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dachu i pokrycia hali tartacznej, zmiany konstrukcji dachu i pokrycia zaplecza gospodarczego przylegającego do hali tartacznej w dniu 20 kwietnia 2001 r., tj. po uchyleniu w trybie odwoławczym przez Wojewodę decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku z dnia 29 listopada 2000 r. w sprawie pozwolenia na wymianę konstrukcji dachu na hali tartacznej. Jak wskazano, jednym z powodów uchylenia tej decyzji było potwierdzenie przez organy architektoniczo – budowlane faktu wykonania pewnych robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę przez uzyskaniem tego pozwolenia. Wykonane w dniu 15 lutego 2001 r. oględziny nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia potwierdziły fakt dokonania rozbiórki konstrukcji dachu, nadbudowania słupów konstrukcyjnych o 7 warstw cegły, zwiększenia szerokości wrót wjazdowych w ścianie szczytowej, podwyższenie ścian zewnętrznych o dwie warstwy gazobetonu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż uwzględniając potrzebę szczegółowego zbadania sprawy oraz konfrontacji z okolicznościami podnoszonymi w odwołaniu w dniu 27 marca 2001 r. przeprowadzone zostały oględziny nieruchomości, w trakcie, których sporządzony został opis oraz zdjęcia stanu faktycznego hali tartaku. Do protokołu oględzin inwestor przedłożył kopie zgłoszenia rozbiórki dachu z dnia 5 grudnia 2000 r. oraz 12 sztuk zdjęć wykonanych w dniu 14 listopada oraz 5 grudnia 2000 r. przedstawiających stan obiektu stanowiącego przedmiot postępowania w sprawie. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności ustalone podczas oględzin nie zostały zakwestionowane przez strony, a protokół oględzin został podpisany. Jednocześnie wskazano, iż w dniu 29 marca 2001 r. W.B. wycofał swój wniosek z dnia 29 listopada 2000 r. o udzielenie pozwolenia wnioskując o umorzenie postępowania. W związku z tym, iż treść tegoż wniosku korespondowała z żądaniem [...] zawartym w odwołaniu, organ odwoławczy umorzył postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż rozpatrując odwoła nie od decyzji Starosty z dnia [...] r., gdy zważyć na zarzuty zawarte w odwołaniu, jak również ustalone fakty, należało stwierdzić, iż W.B. w żadnym czasie od złożenia wniosku w dniu 29 listopada 2000 r. nie posiadał ostatecznej decyzji uprawniającej do wykonania jakichkolwiek robót budowlanych. Jak podniesiono decyzja Starosty z dnia [...] r. o pozwoleniu na wymianę konstrukcji dachu na hali tartacznej nie była ostateczna, ponieważ [...] w dniu [...] r. wniosło odwołanie z wnioskiem o umorzenie postępowania z powodu wykonania części robót budowlanych objętych wnioskiem. Wydana przez Starostę decyzja z dnia [...] r. zmieniająca własną decyzję z dnia [...] r. także nie stała się ostateczna, ponieważ [...] w dniu 2 lutego 2001 r. złożyło od niej odwołanie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono również, iż zgłoszenie rozbiórki dachu dokonane w dniu 5 grudnia 2000 r. nie upoważniało do dokonania innych (opisanych w protokołach oględzin) robót budowlanych poza rozbiórką dachu, a wykonanych robót budowlanych nie można w żaden sposób potraktować, jako robót zabezpieczających. Wskazano, iż w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...] stwierdzono, iż "Pan W.B. właściciel obiektu wykonał bez wymaganego pozwolenia na budowę podwyższenia 12 szt. słupów konstrukcyjnych o 0,5 m poprzez domurowanie z cegły."
Wobec tego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, iż fakt wykonania robót budowlanych bez pozwolenia jest dowiedziony. W związku z tym, wskazano również, iż w toku toczącego się postępowania organ I instancji rozpatrując wniosek W.B. z dnia 20 kwietnia 2001 r. nie uwzględnił wszystkich znanych mu istotnych faktów i udzielił pozwolenia na budowę, podczas gdy przepis prawa stanowią, iż w sytuacji rozpoczęcia robót budowlanych postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na ich wykonanie jest bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono w związku z tym, iż decyzja organu I instancji narusza prawo i może być odczytywana jako próba legalizacji popełnionej samowoli budowlanej i dlatego należało ją uchylić, a postępowanie prowadzone przed organem I instancji umorzyć, jako bezprzedmiotowe.
Od tej decyzji W.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W skardze wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako sprzecznej z ustaleniami stanu faktycznego oraz przepisami prawa. W uzasadnieniu skargi, skarżący W.B. podnosił, iż Wojewoda po raz drugi w sprawie niniejszej wydał taką samą decyzję mimo braku nowych dowodów w sprawie. W tym kontekście skarżący bezpośrednio odwoływał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 685/03, którym uchylona została poprzednia decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe. W przekonaniu skarżącego, ponowne wydanie w sprawie decyzji identycznej do tej pierwotnie wydanej i wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego przywołanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jest wadliwe. W.B. podnosił, bowiem, iż ponownie rozstrzygając w sprawie i wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda w ogóle nie uwzględnił wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 8 lipca 2004 r., jak również pominął motywy, z powodu, których doszło do uchylenia pierwotnej, identycznej decyzji. Niezależnie od zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, skarżący kwestionował ponadto legitymację [...] do występowania w sprawie w charakterze strony, podnosząc między innymi, iż gdy uwzględnić usytuowanie wzniesionego przez niego obiektu od granicy z działką należącą do[...], jak również charakter architektury tego obiektu, brak jest podstaw, iżby, jak wywodził skarżący wzniesiony przez niego obiekt budowlany mógł bezpośrednio oddziaływać na nieruchomość sąsiednią.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, jak również ponownie szeroko ją przywołując, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga, o ile wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek u podstaw rozstrzygnięcia Sądu nie legły bezpośrednio okoliczności podnoszone przez skarżącego w skardze i w jej uzasadnieniu.
Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania.
Ocena zaskarżonej decyzji, formułowanych w stosunku do niej zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga ma więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.
W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy o postępowaniu, tj. przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego, w zakresie, w jakim w Rozdziale 7 określają one formę rozstrzygnięcia sprawy w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Jak stanowi przepis art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Jej obligatoryjne elementy określa natomiast przepis art. 107 § 1 kpa stanowiąc, iż są nimi: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania decyzji, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o środku prawnym, podpis. W przekonaniu Sądu, analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania, iżby czyniła ona zadość wskazanym warunkom determinującym uznanie zaskarżonej decyzji za prawidłową.
Lektura akt sprawy i wnioski z niej wypływające, zwłaszcza zaś niesporna okoliczność w postaci zakończenia przez W.B realizacji inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 20 kwietnia 2001 r., a polegającej na budowie dachu i pokrycia hali tartacznej, zmianie konstrukcji dachu i pokrycia zaplecza gospodarczego przylegającego do hali, co do zasady uzasadnia stanowisko prezentowane w osnowie zaskarżonej decyzji wyrażające się w uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia [...] r. i umorzeniu postępowania organu I instancji. Skoro, bowiem z treści przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika, iż decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyć może wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, to konfrontując tego rodzaju wniosek z tym, iż zaskarżona decyzja wydana została w toku postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, przedmiotem, którego jest obiekt, którego realizacja została zakończona, to w pełni zasadnie należało uznać, iż postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Ta, więc okoliczność, tj. fakt zakończenia budowy objętej wyżej wskazanym wnioskiem, winna stanowić podstawę faktyczną wydania zaskarżonej decyzji.
Okoliczność ta jednak nie znajduje swojego odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji, który przyjmuje, iż inwestor rozpoczął realizację zamierzenia inwestycyjnego nie legitymując się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, tj. przed jej uzyskaniem, co zdaniem organu uzasadnia wniosek o dopuszczeniu się przez W.B. samowoli budowlanej. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Wojewoda odwoływał się do okoliczności w postaci postępowania administracyjnego toczącego się z wniosku W.B, z dnia 29 listopada 2000 r., które zostało umorzone decyzją ostateczną z dnia [...] r..
W przekonaniu Sądu stanowisko tego rodzaju nie jest jednak uzasadnione. W tym względzie, podnieść, bowiem należy, iż w związku z umorzeniem postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku z dnia 29 listopada 2000 r., inwestor wystąpił w dniu 20 kwietnia 2001 r. z kolejnym nowym wnioskiem, do którego dołączony był nowy projekt, a w rezultacie wszczętego tymże wnioskiem postępowania administracyjnego wydana została w dniu [...]r. decyzja ostateczną zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę - skoro decyzją ostateczną w rozumieniu przepisu art. 16 § 1 kpa jest decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (jest to, więc decyzja wydana przez organ odwoławczy oraz decyzja organu I instancji, jeśli upłynął termin do wniesienia odwołania), to w pełni zasadnie należy przyjąć, iż walor decyzji ostatecznej posiadała decyzja z dnia [...] r. Tym samym, równie zasadnie należy skonstatować, iż w tym kontekście, wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw, iżby uznać, że W.B. nie legitymował się ostateczną, w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzją o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, stwierdzić należy, iż decyzje taką uzyskał i na jej podstawie przystąpił do realizacji, a następnie zrealizował konkretne zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2001 r.
W przekonaniu Sądu, brak jest również jakichkolwiek podstaw, iżby uznać, że inwestor dopuścił się działania w warunkach samowoli budowlanej. W tym kontekście podnieść bowiem należy, iż zważywszy na fakt wydania (w rezultacie złożenia nowego wniosku z dnia 20 kwietnia 2001 r.) w dniu [...] r. ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, realizowane na jej podstawie przedsięwzięcie inwestycyjne pozbawione jest cech samowoli budowlanej i to nawet, gdy decyzja ta z jakichkolwiek przyczyn później okazała się wadliwa (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2000 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1814/98, LEX nr 53393). W tym kontekście, więc, jakkolwiek w sprawie niniejszej doszło do uchylenia przywołanej wyżej decyzji ostatecznej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 1261/01, to jednak uwzględniając niesporny fakt legitymowania się przez inwestora ostateczną, w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, a także fakt prowadzenia i zakończenia budowy na jej podstawie, nie sposób uznać, iżby działał on (inwestor) w warunkach samowoli budowlanej. W tym względzie podnieść również należy, iż racje, dla których doszło do uchylenia wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, decyzji ostatecznej z dnia 29 czerwca 2001 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu odnosiły się do kwestii równolegle toczącego się postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Z akt sprawy wynika, bowiem, iż niezależnie od wniosku z dnia 29 listopada 2000 r., wszczętego na jego podstawie i następnie umorzonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, W.B. na podstawie zgłoszenia z dnia 5 grudnia 2000 r. realizował prace budowlane polegające na remoncie konstrukcji dachu na hali tartacznej. Do postępowania dotyczącego tego właśnie przedmiotu procesu inwestycyjnego i wydawanych w jego toku rozstrzygnięć (pierwotnie w sprawie zawieszenia postępowania, a następnie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania) odwoływał się NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r. W tym kontekście podkreślić należy, iż w sprawie dotyczącej tego właśnie przedmiotu postępowania Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 8 października 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 410/02 oddalił skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych związanych z remontem hali tartacznej ustalając, iż roboty rozbiórkowe walącego się dachu na hali tartacznej oraz roboty zabezpieczające polegające na podwyższeniu słupów konstrukcyjnych inwestor wykonał na podstawie zgłoszenia z dnia 5 grudnia 2000 r., od którego nie został wniesiony sprzeciw, jak również nie został nałożony na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na rozbiórkę dachu. W rezultacie Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, albowiem wskazane roboty budowlane prowadzone były na podstawie zgłoszenia, a stan tych robót nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Tym samym, w przekonaniu Sądu, w realiach niniejszej sprawy uznać należy, iż gdy zważyć na wyżej wskazane okoliczności, jak również, gdy uwzględnić to, że przywołane rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego oraz Sądu odwołują się do tych samych dowodów, do których nawiązuje organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – protokół oględzin z dnia 15 lutego 2001 r. – jak również, gdy zważyć na fakt umorzenia decyzją ostateczną z dnia [...] r. postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku W.B. z dnia 29 listopada 2000 r., okoliczności te poddają w wątpliwość wyżej prezentowane stanowisko organu II instancji o realizowaniu inwestycji w warunkach samowoli budowlanej. Podnieść również należy, iż tezę tego rodzaju zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 685/03 uchylając decyzję wojewody z dnia [...]r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji z dnia [...] r. i umorzenia postępowania organu I instancji. Bezpośrednio odwołując się do ustaleń i ocen formułowanych w sprawie Ii SA/Lu 410/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podważając ustalenia faktyczne organu administracji publicznej, podkreślił, iż dla przyjęcia zaistnienia samowoli budowlanej organ musiałby wykazać, że inwestor przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wykonał takie roboty budowlane przy obiekcie, które nie mieściły się w zakresie dokonanego zgłoszenia. W tym kontekście, gdy zważyć na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...]r., w zakresie, w jakim zmierza ona do wykazania działania inwestora w warunkach samowoli budowlanej, następnie, gdy skonfrontować ją z wiążącymi ustaleniami i ocenami formułowanymi w sprawie II SA/Lu 410/02 oraz w sprawie II SA/Lu 685/03, uznać należy, iż ustalenia stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji są wątpliwe, a w świetle wyżej już przywoływanych okoliczności również przez to dowolne. Organ II instancji nie dowiódł i nie wykazał, bowiem, jak zwrócił na to uwagę WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 685/03, które roboty budowlane przy obiekcie nie mieściły się w zakresie dokonanego zgłoszenia, a prezentowane w zaskarżonej decyzji ustalenia zupełnie pomijają ustalenia organów nadzoru budowanego poczynione w postępowaniu zakończonym odmową wstrzymania robót budowlanych, jak również w wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie poczynione w sprawie II SA/Lu 41002.
W świetle powyższego, w przekonaniu Sądu, zasadnie należało zakwestionować zaskarżoną decyzję. Jakkolwiek, bowiem, jak podkreślono, jej osnowa jest prawidłowa, o czym mowa była już wyżej, to jednak podstawę faktyczną jej wydania winien uzasadniać fakt zakończenia budowy objętej wyżej wskazanym wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2001 r., który został załatwiony decyzją ostateczną z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W związku z tym, gdy zważyć na wyżej przywoływany przepis art. 107 § 1 kpa i wskazane w nim obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej, warunkujące uznanie decyzji za prawidłową, w przekonaniu Sądu, uznać należy, iż w zakresie odnoszącym się do elementów w postaci uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, warunków tych ona nie spełnia. Zważywszy na funkcje realizowane przez uzasadnienie decyzji administracyjnej (por. szerzej K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne, egzekucyjne i sądowoadministracyjne, Zakamycze 2004, s. 91) i stanowiące przecież jej integralną część, skonstatować należy, iż jego podstawowym celem jest przekonanie strony (funkcja perswazyjna) o prawidłowości rozstrzygnięcia. Konstrukcja uzasadnienia winna tym samym umożliwiać realizowanie zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 11 kpa. Równocześnie, z powyższego wynika, nie mniej istotne jest i to, że uzasadnienie decyzji powinno stwarzać warunki po temu, iżby organ odwoławczy, czy też sąd administracyjny mógł dokonać oceny motywów rozstrzygnięcia. Z istoty uzasadnienia wynika, więc, iż motywom tym organ administracji powinien dać wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Powinny być one ujęte w sposób umożliwiający stronie zaakceptowanie zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W związku z tym nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz uzasadnienie decyzji w sposób, który w warstwie uzasadnienia faktycznego nie czyni zadość warunkom wskazanym przepisami art. 77 § 1 i 80 kpa, narusza podstawowe zasady postępowania admini9stracyjnego i stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (por. np. wyrok NSA z 16 marca 1998 r. w sprawie sygn. akt II SA 96/98). W przekonaniu Sądu, uwzględniając fakt, iż uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji stanowi jej integralną część, jak również i to, że płaszczyzna uzasadnienia faktycznego i prawnego są ze sobą funkcjonalnie związane, albowiem uzasadnienie prawne jest przecież naturalną konsekwencją uzasadnienia faktycznego – podstawa prawna decyzji determinowana jest jej podstawą faktyczną – co oznacza, iż dokonywane w świetle konkretnego przepisu prawa motywy prawnej oceny konkretnego niespornego stanu faktycznego, są właśnie nim determinowane, nie może budzić wątpliwości, iż kwalifikowanie decyzji administracyjnej, jako wadliwej będzie uzasadnione w sytuacji, gdy tak, jak w niniejszej sprawie, jej osnowa – jakkolwiek prawidłowa i trafna – nie będzie korespondowała z jej podstawą faktyczną. Brak tego rodzaju korespondencji musi prowadzić do wniosku o sprzeczności rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem.
W analizowanym zakresie odnoszącym, się do uzasadnienia faktycznego i pranego decyzji, jako elementu struktury decyzji administracyjnej odnotować należy, iż literatura przedmiotu szczególnego rodzaju znaczenie przypisuje problematyce uzasadnienia decyzji o umorzeniu postępowania (G. Łaszczyca, A. Matan, Umorzenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2002, s.146 i n.). W kontekście prezentowanego podziału na decyzje "proste" i "złożone", determinowanego kryterium "zawiłości" sprawy, gdy odnieść go do decyzji wydawanych na podstawie przepisu art. 105 § 1, jak również i art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego podkreśla się, iż przyczyna uzasadniająca bezprzedmiotowość postępowania jest powodowana zdarzeniem faktycznym eliminującym przedmiot przyszłego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie takiej decyzji powinno zawierać uzasadnienie tego faktu oraz wykazanie jego wpływu na brak możliwości dalszego prowadzenia postępowania (ibidem. s. 149). Nie budzi przy tym wątpliwości, iż jakkolwiek fakt ten (przyczyna bezprzedmiotowości) może mieć różny charakter (formalny, materialny; podmiotowy, przedmiotowy; faktyczny, prawny), co determinować będzie stopień "zawiłości" sprawy, tym samym "prosty" lub "złożony" charakter decyzji, to jednak zawsze będzie to być musiał fakt ustalony zgodnie ze standardem określonym przepisem art. 77 § 1 i 80 kpa, tj. fakt rzeczywisty. W przekonaniu Sądu, gdy zważyć na wyżej poczynione ustalenia, ich ocenę oraz wnioski z niej wypływające, zwłaszcza zaś ocen formułowanych w sprawach II SA/Lu 410/02 oraz II SA/Lu 685/03 i ich konsekwencji dla sprawy niniejszej, które pominięte zostały w zakresie odnoszącym się do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji, uznać należy, iż zasadnie, w sprawie oczekiwać należało "złożonej" struktury decyzji (tj. w warstwie jej uzasadnienia faktycznego i prawnego) uwzględniającej wpływ i konsekwencje wyżej przywołanych postępowań sądowoadministracyjnych oraz ogólnych administracyjnych dla podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji.
Ponownie rozstrzygając w sprawie, organ administracji publicznej, uwzględniając przepisu art. art. 7, 11, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego dokona, determinowanych wynikającym z nich standardem, niespornych ustaleń stanowiących rzeczywistą podstawę faktyczną decyzji, a następnie czyniąc zadość przepisowi art. 107 § 1 kpa wyda rozstrzygnięcie, którego uzasadnienie faktyczne i prawne będzie rzeczywiście adekwatne do treści rozstrzygnięcia, tym samym również do stopnia "zawiłości" sprawy, w zakresie, w jakim miałby on wpływać na wyżej wskazaną konstrukcję struktury decyzji o umorzeniu postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia (osnowy decyzji) winna, bowiem stanowić relewantna podstawa faktyczna. Podkreślić, należy w tym względzie, iż wykazana wyżej wadliwość zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do jej podstawy faktycznej, nie pozostaje bez wpływu na wynik postępowania, zwłaszcza w kontekście przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim ustalają one konsekwencje prawne działania w warunkach samowoli budowlanej.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.