II SA/Lu 198/05

II SA/Lu 198/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-04-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Witold Falczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art.51, 55, 56, 57, 59, 71 ust.3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal -sprawozdawca, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2005 r. sprawy ze skargi E. i J.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa i art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy z wniosku W.S. z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...], Prezydent Miasta udzielił pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego budynku.
W świetle uzasadnienia decyzji W.S. dokończył realizację obiektu budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego w L. przy ul. [...] (działka o nr geod. [...]) na podstawie ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] stwierdzającej, że inwestor wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków i udzielającej mu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w/w budynku.
Złożony w dniu 17 lipca 2002 r. ponowny wniosek inwestora w sprawie pozwolenia na użytkowanie w całości budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] zasługiwał na uwzględnienie, gdyż spełnione zostały wymagania wynikające z przepisów art. 57 i 59 ustawy Prawo budowlane. Do wniosku dołączono bowiem protokoły badań i sprawdzeń, o których mowa w art. 57 ustawy – Prawo budowlane, a ponadto w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego - w dniu 2 sierpnia 2002 r. - protokolarnie stwierdzono, że omawiany budynek zrealizowano zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. znak: [...]. Ustalono także, iż roboty budowlane zostały całkowicie zakończone.
Po rozpatrzeniu odwołania E. i J.K. Wojewoda decyzją z [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .
W ocenie organu odwoławczego dołączone do wniosku inwestora dokumenty spełniają wymogi określone w art. 56 i 57 Prawa budowlanego. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego inwestor dołączył oryginał dziennika budowy (Nr [...] i [...]), oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę z dnia [...] r., znak: [...]. Uporządkowano teren wokół budowy oraz przedłożono wymagane uzgodnienia i protokoły. W swoim wniosku inwestor oświadczył również, że organy (wymienione w art. 56 ust. 1 cyt. ustawy) nie zgłosiły sprzeciwu lub uwag do zawiadomienia o zakończeniu robót. Ponadto organ I instancji potwierdził - w myśl art. 59 ust. 1 cyt. ustawy - protokolarnie na miejscu budowy (protokół z dnia [...] r.), że budowa została całkowicie zakończona, a obiekt został wykonany zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami wydanego pozwolenia na budowę. Stąd też brak było podstaw do kwestionowania decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie E. i J.K. zarzucili między innymi, iż wobec niewykonania przez inwestora badań technicznych podłoża gruntowego, właściwej dylatacji, obróbek blacharskich, projektu technicznego rozwiązującego kolizję przyłącza energetycznego z dachem budynku, decyzja zezwalająca na użytkowanie budynku jest rozstrzygnięciem wydanym z naruszeniem zarówno przepisów prawa procesowego, jak też materialnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]. znak [...] udzielono W. i B.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z częścią usługową oraz zespołu garaży wraz z wewnętrznymi instalacjami.
W trakcie realizacji tej inwestycji skarżący E. i J.K. wskazywali, że prowadzone roboty budowlane mają destrukcyjny wpływ na stanowiący ich własność budynek mieszkalny. Roboty budowlane wstrzymane zostały postanowieniem organu nadzoru budowlanego z dnia [...] r. , a decyzją z dnia [...]. , wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, inwestorów zobowiązano między innymi do przedłożenia badań technicznych podłoża gruntowego oraz opracowania rozwiązania technicznego obróbek blacharskich na styku obydwu budynków .
Niewykonanie tych obowiązków stanowiło podstawę do wydania decyzji z dnia [...] r. nakazującej inwestorom zaniechanie dalszych robót budowlanych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił tę decyzję dniu [...]. Wydana tego dnia decyzja została następnie uchylona decyzją z dnia [...] 2001r., zawierającą pozwolenie organu (Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego) na wznowienie robót budowlanych. Na podstawie decyzji z dnia [...]. dokończono budowę obiektu. W 2002 r. zakończono wszystkie prace budowlane związane z realizacją inwestycji.
Decyzję z dnia [...]. zezwalającą na wznowienie robót budowlanych uchylono wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 11 czerwca 2003r. (sygn.akt II SA/Lu 1825/01). Jak z powyższego wynika, roboty budowlane były prowadzone w czasie, gdy decyzja zezwalająca na ich wznowienie była ostateczną i pozostawała w obrocie prawnym. Inwestor nie dopuścił się zatem – wbrew wywodom skargi – samowoli budowlanej.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, udzielającej W.S. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego stanowił przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414). Przepis ten - w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ I i II instancji - przewidywał , że uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3 Pr. bud. , decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek.
W związku z wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane decyzją nakazującą inwestorom dokonanie określonych czynności, W.S. zobligowany był do uzyskania decyzji udzielającej mu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a to z kolei zobowiązywało organ do zastosowania przepisu art. 59 ust. 1 określającego, jakie czynności należy wykonać przed wydaniem takiego pozwolenia.
Przepis ten stanowi, że właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy:
- zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę :
- uporządkowania terenu budowy.
W świetle poczynionych przez orzekające organy ustaleń przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie z udzielonym inwestorom pozwoleniem na budowę. Fakt ten potwierdzono protokolarnie w dniu 2 sierpnia 2002r. podczas przeprowadzonych oględzin miejsca budowy. Protokolarne potwierdzenie zgodności realizacji obiektu z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę w konsekwencji odnosiło się również do wymagania zgodności budowy z ustalonymi – decyzją z dnia [...]. znak: [...] – warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Protokolarnie stwierdzono także całkowite zakończenie prac budowlanych. Z akt sprawy wynika , iż W. S. dołączył do wniosku z dnia 17 lipca 2002r. poniższe dokumenty:
- oryginał dziennika budowy (dwa egzemplarze),
- oświadczenie Kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i uporządkowaniu terenu budowy,
- inwentaryzację geodezyjną budynku mieszkalnego i garaży oraz
- protokoły z dokonanych badań (sprawdzeń) przewodów kominowych i instalacji elektrycznej.
W. S. oświadczył też , że zawiadomił w trybie art. 56 ustawy – Prawo budowlane właściwe organy o zakończeniu budowy obiektu i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Organy te – jak zaznaczył – nie zgłosiły sprzeciwu ani uwag.
W ocenie Sądu, powyższy stan faktyczny sprawy został wyjaśniony przez orzekające organy w stopniu pozwalającym na jej merytoryczne rozstrzygnięcie z zachowaniem przy tym reguł procesowych Kodeksu postępowania administracyjnego, określających zasady postępowania dowodowego oraz z uwzględnieniem wymagań określonych w art. 56, 57 i 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
W związku z tym, brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w trybie art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.
W tej sytuacji sformułowane w skardze zarzuty nie mogły być uznane za trafne zwłaszcza, że dotyczyły one głównie kwestii związanych ze szczegółowymi rozwiązaniami techniczno-budowlanymi, które – zdaniem skarżących – powinny być zastosowane przez inwestorów w trakcie realizacji inwestycji. Dlatego chybione były wnioski skarżących, że zaskarżoną decyzję wydano z obrazą przepisów prawa materialnego, dotyczących zasad udzielania pozwoleń na użytkowanie obiektów budowlanych. Jak wykazano W. S. spełniał ustawowe warunki do uzyskania takiego pozwolenia.
Odnosząc się do zarzutu, że inwestorzy nie odbudowali zawalonych kominów na budynku skarżących, należy wyjaśnić, iż z tytułu wyrządzenia szkody w grę mogą wchodzić ewentualne roszczenia odszkodowawcze o charakterze cywilno-prawnym, których dochodzenie przekracza ramy postępowania administracyjnego.
Zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem wolnym od wad. Skoro tak, pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podległa oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).