II SA/Gd 1231/24

II SA/Gd 1231/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OZ 895/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33 par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 18 października 2024 r., nr WOP.7722.225.202.GD w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę.
Uzasadnienie
E. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 18 października 2024 r., nr WOP.7722.225.202.GD w sprawie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z dnia 16 lipca 2024 r. skarżący wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zarzucając wystawionemu tytułowi wykonawczemu niezgodność z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej oraz naruszenie przepisów art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak uwzględnienia przez wierzyciela znaczących utrudnień, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia przy wykonywaniu ewentualnej rozbiórki. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim (dalej też: PINB, organ I instancji) oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr PINB.70035.2.13.E- 416.2023.AD z dnia 4 lipca 2024 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia 8 lutego 2017 r. PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę rozbudowy o funkcji garażowo-gospodarczej budynku warsztatowego o wymiarach zewnętrznych w rzucie poziomym 10,24m x 4,25m i wysokości 5,40m zlokalizowanego przy ul. S. [...] w P. na działce nr [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: WINB, organ odwoławczy) decyzją nr WOP.7721.61.2017.GD z dnia 21 lipca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Gd 617/17, uchylił decyzję z dnia 21 lipca 2017 r.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr WOP.7721.61.2017.GD z dnia 14 sierpnia 2019 r., ponownie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 573/19, oddalił skargę wniesioną na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2720/20 skargę kasacyjną oddalił.
W związku z niewypełnieniem przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z powyższej decyzji PINB wystawił upomnienie nr P1NB.70035.2.13.E-416.2023.AD z dnia 20 lutego 2023 r., wzywając do dobrowolnego wykonania nakazu. Skarżący został poinformowany, że w razie niewykonania obowiązku wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne. Upomnienie odebrane zostało 28 grudnia 2023 r. przez dorosłego domownika.
Następnie PINB wszczął postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania obowiązku rozbiórki i wystawił tytuł wykonawczy z dnia 4 lipca 2024 r. nr PINB.70035.2.13.E-416.2023.AD. Tytuł wykonawczy został doręczony w trybie doręczenia zastępczego w dniu 11 lipca 2024 r.
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 r. PINB nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł.
PINB wskazał też, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, wzory stanowiące załączniki do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1856) mogą być stosowane, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. od dnia 25 marca 2024 r.).
Końcowo PINB podał, że swoiste przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego sformułowane zostały w art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023r., poz. 2505), zwanej dalej u.p.e.a. PINB wskazał że będąc jednocześnie organem egzekucyjnym, stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w tej sprawie.
W wyniku wniesionego zażalenia WINB opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 18 października 2024 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu postanowienia organ, odnosząc się do zarzutu niezgodności wystawionego tytułu wykonawczego z rozporządzeniem Ministra Finansów z 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 431), wskazał, że zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, wzory stanowiące załączniki do Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1856) mogą być stosowane, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Co prawda w zastosowanym przez organ I instancji tytule przywołany jest Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., jednak tytuł jest tożsamy z Dz. U. z 2022 r. poz. 1856. Zatem zastosowany wzór może być stosowany do 25 marca 2025 r. Ponadto organ zauważył, że sądy administracyjne obu instancji nie podważyły obowiązku skarżącego. Termin siedmiodniowy zawarty w upomnieniu jest terminem dobrowolnym, po którym nie byłaby wszczęta egzekucja, gdyby obowiązek został zrealizowany w tym terminie.
E. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- naruszenie prawa materialnego tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że zachodził brak podstaw prawnych lub faktycznych do uwzględnienia wniesionych zarzutów podczas gdy negowane przez organ podstawy zarzutów na gruncie obowiązującego stanu prawnego jak i orzecznictwa istnieją i stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że winny być one uwzględnione;
- naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych przez Sąd na podstawie niekompletnego materiału dowodowego;
- naruszenie przepisów art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez brak uwzględnienia przez organ znaczących utrudnień, kosztów, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia przy wykonaniu ewentualnej rozbiórki;
- nieuwzględnienie braku możliwości technicznych i finansowych skarżącego do dokonania rozbiórki w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu decyzji organu oraz błędne przyjęcie o istnieniu obowiązku skarżącego od dnia 8 lutego 2017 r.
- naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organów administracji publicznej polegający w szczególności na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób ograniczony.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Przypomnieć należy, że zaskarżonym postanowieniem Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim z dnia 16 sierpnia 2024 r., nr PINB.70035.213.E-416.2023.AD oddalające zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązku niepieniężnego, polegającego na wykonaniu nakazu rozbiórki.
Zasadniczym normatywnym przedmiotem oraz materialnoprawną podstawą prawną rozpoznanej skargi jest zagadnienie wymagalności egzekwowanego zobowiązania, o czym mowa jest w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., ten właśnie bowiem przepis został wskazany przez skarżącego jako podstawa wniesionego zarzutu.
W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść podniesionych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wywiedzione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Z przepisu art. 33 § 2 u.p.e.a. wynika, że podstawą zarzutu jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
W piśmie z dnia 16 lipca 2024 r. zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej" skarżący zarzucił: po pierwsze, niezgodność wystawionego tytułu wykonawczego z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, po drugie, "naruszenie przepisów art. 33 § 2 pkt 6 "c" ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) poprzez brak uwzględnienia przez wierzyciela znaczących utrudnień, kosztów, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia przy wykonywaniu ewentualnej rozbiórki".
Pierwsza ze wskazanych kwestii, to jest zgodność tytułu wykonawczego z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, kwalifikowana musi być jako kwestia spełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. i aktualnie nie mieści się w katalogu podstaw zarzutów, które zostały wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a.
Przepis art. 33 u.p.e.a. obecne brzmienie uzyskał z dniem 30 lipca 2020 r. Do tej daty wśród podstaw zarzutów w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wymienione było niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. W obecnym jednak stanie prawnym niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, co wprost wynika z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., o czym rozstrzyga organ egzekucyjny. Wierzyciel rozpatrujący zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. nie jest zatem upoważniony do badania kwestii związanych ze zgodnością tytułu wykonawczego z wymogami wynikającymi z art. 27 u.p.e.a., w tym rozporządzenia wykonawczego.
Pismo skarżącego z dnia 16 lipca 2024 r. zawierało zatem 2 podania: po pierwsze, skierowany do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim jako wierzyciela zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oparty na art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., co wyznaczyło istotę i zakres żądania w tej sprawie (art. 33 § 4 u.p.e.a.) oraz skierowany do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim jako organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów formalnych.
Prawidłowo procedując w sprawie pisma skarżącego z dnia 16 lipca 2024 r., wierzyciel powinien rozpatrzyć zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., a organ egzekucyjny powinien rozpatrzyć wniosek o umorzenie postępowania.
Wierzyciel w postanowieniu z dnia 16 sierpnia 2024 r. oddalając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej w końcowej części uzasadnienia wskazał, że jako organ egzekucyjny stwierdza również, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Otóż takie stwierdzenie nie stanowi o rozstrzygnięciu wniosku skarżącego o umorzenie postępowania. W podstawie prawnej postanowienia nie wskazano art. 59 u.p.e.a. a samo rozstrzygnięcie sprowadza się wyłącznie do oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej i taki jest też przedmiot niniejszej sprawy. Oznacza to, że wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia 16 lipca 2024 r. o umorzenie postępowania z powodu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych wymaga podjęcia odrębnego rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny. Zawarte w obu postanowieniach rozważania co do tego, czy tytuł wykonawczy spełnia czy też nie spełnia wymogów formalnych, nie stanowią o rozstrzygnięciu tego wniosku, wypowiedziane bowiem zostały przy okazji rozpatrywania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, a więc w innym postępowaniu i przez inny organ. Dla oceny legalności postanowienia oddalającego wniesiony w oparciu o art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej owe rozważania pozostają bez znaczenia.
Podsumowując, wierzyciel rozpatrując wniesiony przez skarżącego zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej powinien był ograniczyć się wyłącznie do zbadania podstawy wniesionego zarzutu, tj. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Wskazanie w postanowieniu oddalającym zarzut, że organ będący jednocześnie organem egzekucyjnym nie widzi podstaw do umorzenia postępowania z powodu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych ani z powodu innych przyczyn, nie wpływa na legalność postanowienia w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, ale też nie stanowi rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o umorzenie postępowania. Wniosek w tym zakresie wymaga odrębnego rozstrzygnięcia, co pozwoli skarżącemu na jego ewentualne odrębne zaskarżenie.
Pozostawiając na boku kwestię spełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych, jak bowiem wskazano kwestia ta wymaga rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny w odrębnym postępowaniu, rozważania należy ograniczyć do przedmiotu sprawy, jakim jest zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Przepis ten określa przypadki, w których występuje brak wymagalności obowiązku. W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku. O braku wymagalności obowiązku decyduje kategoria zdarzeń wskazanych w art. 33 § pkt 6 lit. a i b u.p.e.a., czyli takich jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Dopuszczenie w tym samym przepisie (lit. c) kwalifikacji braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określona w lit. a i b, musi mieć zatem charakter tego rodzaju co wymienione w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r., III FSK 565/22 - CBOSA). Zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości.
Podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej była ostateczna i wykonalna decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2019 r. nr WOP.7721.61.2017.GD utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Gdańskim z dnia 8 lutego 2017 r. nr PINB.70035.2.13.2015.GZ nakazująca rozbiórkę rozbudowy o funkcji garażowo-gospodarczej budynku warsztatowego o podanych w decyzji wymiarach, zlokalizowanego przy ul. S. [...] w P. na działce nr [...].
Zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucji podlegają obowiązki wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych. Należy podkreślić, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uniemożliwiających egzekucję, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c tej ustawy, gdyż nie wykazano, by obowiązek był niewymagalny z powodu jakiejkolwiek innej przyczyny, która by uniemożliwiała wykonanie decyzji. Taką przyczyną nie jest fakt, że wykonanie decyzji wiązać się będzie z utrudnieniami, kosztami jak też koniecznością zapewnienia dla ludzi i mienia bezpieczeństwa przy wykonywaniu rozbiórki. Są to normalne okoliczności związane z wykonywaniem tego rodzaju decyzji i w żaden sposób nie świadczą one o braku wymagalności obowiązku wynikającego z ostatecznej i wykonalnej decyzji.
Podnoszona w skardze okoliczność dokuczliwości zastosowanego środka egzekucyjnego może być co najwyżej podstawą skargi na czynność egzekucyjną (art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), nie stanowi natomiast podstawy do wniesienia zarzutu wymienionej w art. 33 § 2 u.p.e.a.
Znaczna część argumentacji skargi odnosi się do postanowienia PINB z dnia 16 lipca 2024 r. nr PINB.70035.2.13.E-416.2023.AD o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, co nie dotyczy tej sprawy. To bowiem w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia znalazły się twierdzenia, które kwestionuje pełnomocnik w skardze, a dotyczące daty, od której skarżący miałby uchylać się od wykonania obowiązku, to jest czy ma to miejsce od 8 lutego 2017 r. (czyli wydania przez PINB decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego), czy od dnia 14 sierpnia 2019 r., czyli od daty wydania decyzji WINB utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Kwestia ta, w postępowaniu niniejszym, dotyczącym zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji opartego na art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., pozostaje bez znaczenia. Niezależnie bowiem od tego, czy za datę wymagalności obowiązku przyjąć datę wydania decyzji organu I instancji czy też datę wydania decyzji organu II instancji, nie ulega wątpliwości, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego w dniu 4 lipca 2024 r., obowiązek był wykonalny.
W skardze zarzucono organowi brak podstaw do przyjęcia, iż skarżący uchyla się od wykonania obowiązku. Argument ten można by ewentualnie rozpatrywać związku z art. 6 § 1 ab inito u.p.e.a., z którego wynika, że: w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W przypadku wskazanym w hipotezie przytoczonej regulacji prawnej obowiązuje zasada obligatoryjnego wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Zastosowany w przepisie art. 6 § 1 u.p.e.a. zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek", a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania. Regulacje prawne art. 33 § 2 u.p.e.a. nie odnoszą się jednak - ani wprost, ani w sposób dorozumiany – do art. 6 § 1 u.p.e.a. Konstatacja ta wynika z treści obu wymienionych przepisów. W kontekście najważniejszych dla sprawy okoliczności stwierdzić należy, że uchylanie się bądź nieuchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku, nie stanowią hipotez regulacji prawnych statuujących podstawy prawa wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a. Analizy faktyczne i prawne odnośnie do obowiązku i/lub dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej, w relacji do oceny zachowania się zobowiązanego, o którym mowa w art. 6 § 1 ab initio u.p.e.a., mogą ewentualnie być prowadzone w zakresie wykładni oraz możliwości zastosowania art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jednakże zagadnienia te nie mieszczą się w normatywnym przedmiocie sprawy dotyczącej zarzutu na postępowanie egzekucyjne z art. 33 u.p.e.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.