II OSK 1382/12

II OSK 1382/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-05-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Dybowski
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący/
Mariola Kowalska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1231/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-01-31
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 26 września 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1231/11 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
II OSK 1382/12
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddalił skargę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia [...] września 2010r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pod nazwą "Połączenie dróg krajowych – Trasa Sucharskiego" Zadanie I. Odcinek Obwodnica Południowa Gdańska – Węzeł Elbląska, Zadanie II. Odcinek Węzeł Wosia Budzysza – Węzeł Ku Ujściu, Zadanie III Odcinek Węzeł Ku Ujściu – Terminal Promowy Westerplatte (dalej Trasa Sucharskiego).
Zgodnie z punktem 14 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. Nr 8, poz. 52) inwestycja objęta powyższą decyzją jest zaliczana do przedsięwzięć niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, a zatem w sprawie zastosowana została ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm., dalej ustawa o Euro 2012).
Na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) realizacja powyższego przedsięwzięcia wymagała wydania decyzji o jej środowiskowych uwarunkowaniach.
Zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja z dnia [...] września 2010 r. została udostępniona stronom postępowania w siedzibie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku.
Obwieszczenie o udostępnieniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. zostało umieszczone:
- na stronie internetowej Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku www.gdansk.rdos.gov.pl od dnia 10 września 2010 r.,
- na tablicy ogłoszeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku od dnia 10 września 2010 r. do dnia 7 października 2010 r.
- na tablicy Urzędu Miasta Gdańsk od dnia 15 września 2010 r. do dnia 29 września 2010 r.
Odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2010 r. K. G. wniósł w dniu 8 lutego 2011 r. Odwołanie zostało wniesione wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku K. G. wskazał, że o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. dowiedział się dopiero z zawiadomienia z dnia 25 stycznia 2011 r. o wszczęciu postępowania przed Wojewodą Pomorskim w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla budowy Trasy Sucharskiego, które otrzymał w dniu 7 lutego 2011 r.
Zaskarżonym do sądu I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ w postanowieniu wskazał, że za najpóźniejszą datę publicznego ogłoszenia decyzji z dnia [...] września 2010 r. należy przyjąć dzień [...] września 2010r., to jest dzień wywieszenia zawiadomienia w Urzędzie Miasta Gdańsk. Tym samym organ przyjął, że zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o Euro 2012 termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6 października 2010 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. wniósł K. G.,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, iż zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20 stosuje się art. 49 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem zawiadomienie o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej dokonywane jest przez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. Zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Termin wniesienia odwołania od decyzji wydawanych w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012 reguluje art. 34 ust. 2 ustawy o Euro 2012, zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji stronie albo w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji.
W przedmiotowej sprawie planowana przebudowa linii elektroenergetycznych w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była rozpatrywana jako element inwestycji polegającej na budowie Trasy Sucharskiego. W postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pod nazwą "Połączenie dróg krajowych – Trasa Sucharskiego" Zadanie I. Odcinek Obwodnica Południowa Gdańska – Węzeł Elbląska, Zadanie II. Odcinek Węzeł Wosia Budzysza – Węzeł Ku Ujściu, Zadanie III Odcinek Węzeł Ku Ujściu – Terminal Promowy Westerplatte (dalej Trasa Sucharskiego). Sąd I instancji podkreślił; iż nie ulega wątpliwości, że liczba stron postępowania przekraczała 20, stąd zastosowanie znajduje szczególny sposób zawiadomienia stron o wydaniu decyzji na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 49 k.p.a. Sąd I instancji nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że w postępowaniu dotyczącym przebudowy linii elektroenergetycznych było mniej niż 20 stron, gdyż to postępowanie nie było przedmiotem decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r.
Sąd stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2010 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Za najpóźniejszy dzień wywieszenia zawiadomienia należało przyjąć dzień 15 września 2010 r., kiedy zawiadomienie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Gdańsk. Zgodnie z art. 49 k.p.a. skutek doręczenia nastąpił w dniu 29 września 2010 r. Termin do wniesienia odwołania, gdy strony zostały powiadomione poprzez wywieszenie zawiadomienia (to jest przez obwieszczenie) należy liczyć od dnia 30 września 2010 r. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o Euro 2012 wynosił on 14 dni i upłynął w dniu 14 października 2010 r. Dlatego też odwołanie złożone w dniu 8 lutego 2011 r. stosownie do art. 129 § 3 k.p.a. zostało wniesione po upływie przewidzianego w ustawie terminu do jego wniesienia. W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 129 § 3 w zw. z art. 134 k.p.a., mimo błędnego wyliczenia ostatniego dnia, w którym strony mogły złożyć odwołanie.
Odnośnie naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP, zawiadomienie stron postępowania zgodne z art. 49 k.p.a. nie narusza zasady pogłębiania zaufania, ani zasady demokratycznego państwa prawnego. Prawidłowe zawiadomienie strony umożliwiało jej udział w postępowaniu. Zawiadomienia o wydaniu decyzji były zamieszczone nie tylko na tablicach ogłoszeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku i Urzędu Miasta Gdańsk, ale także na stronie internetowej organu. Stąd skarżący nie może się powoływać, że by dowiedzieć się o wydaniu decyzji musiałby sprawdzać tablice ogłoszeń, gdyż zawiadomienie dostępne było w Internecie od dnia wydania decyzji.
Sąd przychylił się do stanowiska organu z odpowiedzi na skargę, że zarzut wydania dwóch postanowień w postępowaniu jest niezasadny. Nie można tu mówić o dwóch postanowieniach w jednym postępowaniu, ponieważ przed organem toczyły się dwa odrębne postępowania: postępowanie odwoławcze i postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postępowanie odwoławcze musi się zakończyć albo wydaniem postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania, albo wydaniem decyzji ostatecznej na podstawie art. 138 k.p.a. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydawane jest na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. na prośbę zainteresowanego o przywrócenie terminu do dokonania czynności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł K. G. Zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż w postępowaniu dotyczącym linii elektroenergetycznych było więcej niż 20 stron postępowania, pomimo braku wykazania tego faktu przez organ, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne zastosowanie w sytuacji gdy zaskarżona do WSA decyzja nosiła znamiona decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa na skutek braku realizacji dyspozycji art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, art. 49 kpa poprzez jego zastosowanie pomimo braku przesłanki do jego zastosowania wynikającej z przepisu art. 74 ust. 3 ww. ustawy, art. 58 § 1 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz.U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 (dalej: p.p.s.a.) w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. NSA jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności enumeratywnie wymienionych w § 2 art. 183 p.p.s.a., która stanowiłyby o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.
Przystępując do analizy zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż zostały one częściowo sformułowane w sposób wadliwy. Z treści środka odwoławczego wynika bowiem, iż zarzuty te odnoszą się wprost do działania organów administracji. Również w uzasadnieniu przedstawionych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym zarzucane WSA naruszenie prawa polegało. Oceny tej nie zmienia to, iż jednym z zarzutów skargi kasacyjnej było naruszenie art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wskazywane jako naruszenie prawa materialnego. Istotą zarzutu jest bowiem próba wykazania naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zatem również zarzut wskazywany jako zarzut naruszenia prawa materialnego ma w istocie charakter procesowy.
Uwzględniając jednakże motywy i znaczenie uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 wskazać należy, iż na podstawie całokształtu uwag sformułowanych w skardze kasacyjnej (jej petitum i uzasadnieniu) możliwe jest ustalenie istoty wadliwości, której skarżący dopatrzył się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Akta sprawy administracyjnej, wskazują, i tak prawidłowo przyjął Sąd I instancji, iż liczba stron postępowania w sprawie dotyczącej inwestycji pod nazwą "Połączenie dróg krajowych – Trasa Sucharskiego" Zadanie I. Odcinek Obwodnica Południowa Gdańska – Węzeł Elbląska, Zadanie II. Odcinek Węzeł Wosia Budzysza – Węzeł Ku Ujściu, Zadanie III Odcinek Węzeł Ku Ujściu – Terminal Promowy Westerplatte (dalej Trasa Sucharskiego) niewątpliwie przekracza liczbę 20 osób. Powyższe ustalenie Sądu ma umocowanie chociażby z zestawienia działek gruntu (znajdującego się w aktach sprawy) przez które ma przebiegać inwestycja. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, na co wskazał również Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, inwestycja nie dotyczyła jedynie przebudowy linii elektroenergetycznej. Przebudowa linii elektroenergetycznych wiązała się z przebudową dróg w ramach inwestycji Euro 2012 i miała na celu dostosowanie infrastruktury technicznej dla nowego przedsięwzięcia. Brak było zatem uzasadnienia do wydzielenia tej części robót budowlanych do odrębnego postępowania. Wskazać przy tym należy, iż dla skuteczności powyższego zarzutu na skarżącym kasacyjnie ciążył obowiązek wykazania, iż Sąd I instancji orzekał na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wobec braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji w tym zakresie, w szczególności zarzutów naruszenia art. 7 i 77 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym sprawy przyjętym za podstawę orzekania przez sąd wojewódzki. Skoro zatem Sąd I instancji uznał, iż prawidłowo organy administracji przyjęły, iż w sprawie liczba stron postępowania przekracza liczbę 20 osób, nie można w tym stanie sprawy temu sądowi czynić zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jak również w konsekwencji naruszenia art. 49 kpa.
W zarzutach naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie w pierwszej kolejności przywołał zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z treści zarzutu wynika jednakże, że skarżący kasacyjnie odnosi go do decyzji organu I instancji. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby kontrolowane przez Sąd I instancji postanowienie wydane w oparciu o art. 134 kpa dotknięte było wadą rażącego naruszenia prawa, tym samym zarzut ten nie mógł być skuteczny wobec wyroku sądu, którym to wyrokiem poddano kontroli postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu, nie zaś decyzję w sprawie inwestycji drogowej.
Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej również w zasadzie odnoszą się do wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. Z tego powodu nie sposób uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Pierwszy z przepisów odnosi się do sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, drugi przepis z kolei stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do tak sprecyzowanych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że art. 3 § 1 p.p.s.a. jest jednym z przepisów wyznaczających zakres postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl powołanego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza kompetencje sądu albo zastosowaniu środka nieprzewidzianego w ustawie. Powołany przepis nie może natomiast zostać naruszony przez wadliwe, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, dokonanie kontroli działalności administracji publicznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę i władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego. Wyrazem takiego działania Sąd jest wydanie wyroku, w którym Sąd ten oddalił skargę K. G. na zaskarżone przez niego postanowienie. Dokonał więc kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.
Z kolei jeżeli chodzi o zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. to stwierdzić należy, że powołany przepis określa tylko jeden ze sposobów rozstrzygnięcia Sądu. O naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji tego ostatnio powołanego przepisu można by mówić tylko wówczas, gdyby strona wnosząca skargę kasacyjną, powiązała go z przepisami postępowania, które w ocenie Sądu zostały naruszone i wykazała, że uchybienie to w istocie nie miało miejsca, a w konsekwencji uwzględnienie skargi było niezasadne. W skardze kasacyjnej nie powołano jednak żadnych przepisów postępowania administracyjnego, które Sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał za naruszone w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też zarzutu skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie, a wnoszący skargę kasacyjną zarzutu naruszenia tego przepisu nie uzasadnił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie Sąd I instancji poddając kontroli rozstrzygnięcie organu wydane w oparciu o art. 134 kpa , w ramach tego przepisu, prawidłowo wskazał podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż Sąd I instancji nie podał precyzyjnie liczby stron postępowania występującymi w sprawie. Sąd odwołując się jednakże do akt sprawy administracyjnej, wskazał na ich podstawie, iż w ramach całej inwestycji drogowej liczba ta przekracza 20 osób. Ustalenie to nie zostało w żadnej mierze podważone przez skarżącego kasacyjnie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Jeśli chodzi o powołany w ramach zarzutu skargi kasacyjnej art. 58 §1 kpa podkreślenia wymaga, iż przepis ten znajduje zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu, nie zaś w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, nie mógł zatem stanowić podstawy kontroli legalności postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania. Sąd I instancji w uzasadnianiu wyroku wyraźnie wskazał, iż odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania była przedmiotem innego postępowania, zakończonego wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze IV SA/Wa 1232/11. Tym samym nie można było Sądowi czynić zarzutów nierozpoznana wszystkich zarzutów skargi.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczono, jak w sentencji.