II SA/LU 191/22

II SA/Lu 191/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-06-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2721/22 - Wyrok NSA z 2025-05-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 12 ust. 7, art. 20, art. 33, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Asesor sądowy Marcin Małek Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi W. G. i E. B.-G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 19 stycznia 2022 r. nr IF-VII.7840.4.64.2021.AG w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Puławskiego z dnia 26 listopada 2021 r. nr AB.6740.9.828.2021; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz skarżących W. G. i E. B.-G. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. Starosta Puławski zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu Puławy pozwolenia na budowę ekranu akustycznego o długości 63,50 m i wysokości 4,00 m w Puławach przy ul. [...] na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że złożony wniosek jest kompletny i odpowiada wymogom art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Włostowice C+D. Planowane przedsięwzięcie nie stanowi usług nieuciążliwych, które zgodnie z definicjami zwartymi w rozporządzeniu dotyczącym przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko należałoby traktować jako uciążliwe. W ten sposób traktuje się zabudowę usługową inną, niż wymienioną w pkt 56, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry lub obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy, nie mniejszej niż 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art.6 ust.1 pkt. 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt.1-3 tej ustawy. Powyższa definicja nie obejmuje jednak ekranów akustycznych. Nie mogą być one traktowane również jako rozbudowa boisk sportowych, znajdujących się obok. W ocenie organu jest to urządzenie budowlane. Organ potwierdził spełnienie wymagań o jakich mowa w § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, według którego odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust.1 skoro ekranu do żądnego z z tego rodzaju miejsc nie sposób zaliczyć. Zaznaczył także, że ekran zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, wręcz sama realizacja ekranu ma chronić sąsiednie nieruchomości przed hałasem ze strony szkolnych boisk. Za spełnione uznano warunki zacieniania sąsiednich budynków, obowiązujące przepisy odnoszą się bowiem wyłącznie do nieruchomości na których znajdują się budynki przeznaczone na pobytu ludzi, a takie w obrębie planowanej inwestycji w obszarze ok. 30m nie wstępują. Organ zaznaczył, że inwestor przedłożył wyrok Sądu Rejonowego w Puławach, który nakłada na inwestora zaniechania immisji hałasu i światła na sąsiednie nieruchomości, jednak nie wynika z niego zakaz realizacji ekranu akustycznego. Po rozpoznaniu odwołania W. G. i E. B. – G. Wojewoda Lubelski decyzję Starosty Puławskiego utrzymał w mocy. Również w ocenie organu odwoławczego złożony projekt budowlany spełnia wymagania formalne, określone w przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę zostały przez inwestora spełnione i brak jest przesłanek do wydania decyzji odmownej. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z treścią złożonego wniosku, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja Starosty Puławskiego jest prawidłowa i nie narusza prawa. Organ wskazał, że przedmiotem planowanego zamierzenia, jest budowa ekranu o długości 63,5 m zaprojektowanego w dwóch częściach: jako nieprzeźroczystą, ciągłą przegrodę ścianową na odcinku 32 m (na długości boiska sportowego) oraz jako przegrodę częściowo przeźroczystą na pozostałej długości. Formę architektoniczną ekranów kształtują elementy dźwiękochłonne o prostym kształcie obrysu. Jako wypełnienie ekranu przyjęto w części 1 systemowe panele akustyczne typu "Zielona Ściana" o wysokości 3,5 m. Do wysokości 0,5 m od poziomu terenu zaprojektowano żelbetową belkę podwalinową. Całkowita wysokość ekranu 4,00 m. Belka podwalinowa zagłębiona w gruncie 10 cm. W części II jako wypełnienie przyjęto systemowe panele akustyczne typu "Zielona Ściana" o wysokości 1,5 m w dolnej części, wyżej systemowe panele przezroczyste o wysokości 2,0 m. Do wysokości 0,5 m od poziomu terenu zaprojektowano żelbetową belkę podwalinową. Całkowita wysokość ekranu wynosi 4,00 m. Organ zaznaczył, że z reguły ekrany akustyczne powstają w związku z budową dróg, celem ograniczenia uciążliwości wynikających z hałasu generowanego przez ruch drogowy. W orzecznictwie powszechnie prezentowany jest pogląd, że ekrany akustyczne należy zaliczyć do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, jeżeli są objęte pozwoleniem na budowę. Natomiast, jeżeli mają być ustawiane przy drodze po jej zbudowaniu i nie były objęte pozwoleniem na budowę, wymagają pozwolenia na budowę tak jak wszystkie inne obiekty budowlane i roboty budowlane nie wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Działka [...] na której ma być zrealizowana inwestycja nie jest zabudowana i stanowi teren Szkoły Podstawowej Nr [...]. W miejscu planowanej inwestycji zlokalizowane jest boisko wraz z zapleczem oraz plac zabaw dla dzieci. Zgodnie z opisem Inwestor planuje wybudować ekran akustyczny w miejscu istniejącego ogrodzenia (przeznaczonego wraz z podmurówką do demontażu), mający jednocześnie chronić przyległe budynki w rejonie ul. [...] przed hałasem dochodzącym z terenu boiska szkolnego. Projektowany ekran akustyczny nie jest jednak funkcjonalnie związany z tymi boiskami. Na terenie objętym planowanym zamierzeniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Włostowice C + D cz.l uchwalony Uchwałą Nr XX/178/04 Rady Miasta Puławy z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2004 r. Nr 148 poz. 2096 ze zm.). Plan ten określa w § 19 rozdziału 3 dla terenu objętego inwestycją projektowane przeznaczenie terenu oznaczone na rysunku planu symbolem A34 UO, US - usługi oświaty i usługi sportu. Ustalenia warunków zabudowy, zagospodarowania terenu i obsługi technicznej są następujące: Projektowana zabudowa: rozbudowa szkoły podstawowej Nr [...] im. M. K. z salą gimnastyczną oraz terenowymi urządzeniami sportowymi. Wysokość zabudowy 3 kondygnacyjna. Wydzielony dojazd od ulicy Z.. W zakresie obsługi technicznej i komunikacyjnej obowiązują Ustalenia ogólne, rozdział 2, § 2 i § 3. Adaptacja istniejącego budynku szkoły. Planowane zamierzenie oprócz ochrony przed hałasem uniemożliwi wejście na tą część terenu, zabezpieczy przed dostępem z zewnątrz, stanowić będzie wyraźną barierę komunikacyjną oddzielającej działkę od ulicy K. i w ocenie organu odwoławczego można uznać, że pełni również rolę ogrodzenia. Wojewoda Lubelski nie dopatrzył się w zapisach planu miejscowego zakazów odnoszących się do ogrodzeń. Z kolei w § 4 ust. 2 rozdział 2 planu wprowadza się zakaz lokalizacji usług uciążliwych, których uciążliwość wykracza poza granice własnej działki. Uchwała nie zawiera jednak definicji usług uciążliwych, odwołuje się zatem do pojęć i ich normatywnego znaczenia używanego w aktach prawa powszechnie obowiązującego. Pojęcie uciążliwości występuje w zestawieniu uciążliwość dla środowiska rozumianym jako zjawiska wpływające ujemnie na stan otaczającego środowiska, które utrudniają lub pogarszają komfort życia ludzi. Przekroczenie dopuszczalnych wartości parametrów, charakteryzujących stan środowiska stwarza zagrożenie zdrowia ludzi lub degradacji środowiska. Zgodnie z normą prawną art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2021 r. poz. 2373) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) nie wymienia wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ekranów akustycznych. Przepisy dotyczące środowiska uzasadniają zatem stwierdzenie, że stosowanie wobec omawianej inwestycji pojęcia usługi uciążliwe jest nieuzasadnione. Realizacja ekranu akustycznego nie jest zatem sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu skarżących o uciążliwościach inwestycji dla icj działki [...] organ wskazał, że ma ona dostęp do drogi publicznej - ul. K. bez utrudnień spowodowanych przez omawianą inwestycję. Jest położona prostopadle względem planowanej budowy ekranu akustycznego. Zgodnie z uchwałą nr IW31/15 Rady Miasta Puławy z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasto Puławy - działka nr [...] przeznaczona jest pod ogrody działkowe. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty Puławskiego co do nadmiernego hałasu spowodowanego budową oraz zacieniania. Bezspornie Inwestycja będzie zacieniała sąsiednie działki, jednak obowiązujące przepisy nie zawierając obostrzeń dla niezabudowanych działek w kwestii zacieniania. Przepisy § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszą się do kwestii zacieniania i przesłaniania innych budynków. W obrębie planowanej budowy ekranu akustycznego wzdłuż ul. K. (ok. 30 m) budynki przeznaczone na pobyt ludzi nie występują. Planowane zamierzenie nie polega na budowie placu zabaw czy boiska, tym samym nie doszło do naruszenia § 19 i § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez budowę ekranu akustycznego. Planowana inwestycja nie ogranicza dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. Organ zaznaczył, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Tylko w sytuacji, gdy postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. I pkt 9 ustawy Prawo budowlane to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy. Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Z tej przyczyny o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Wspomniany art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie zawiera bowiem żadnych ustaleń normalizacyjnych, formułuje jedynie zasadę ogólną. Przepis art. I rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podaje, że rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z I I stycznia 2010 r. (sygn. akt II OSK 877/09 - LEX nr 597925) przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczą każdej nieruchomości, na której zgodnie z prawem mogą być prowadzone roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Zatem zachowanie przepisów warunków technicznych zapewnia spełnienie wymagań zawartych w art. 5 ustawy Prawo budowlane. Działka nr [...] jak już wyżej wspomniano przeznaczona jest zgodnie ze studium pod ogrody działkowe. Takie też przeznaczenie winno być rozpatrywane jako stwarzające szczegółowe wymagania co do konkretnych warunków zagospodarowania działek sąsiednich. Nie znaleziono żadnych wymagań wzajemnych dla zaistniałego sąsiedztwa: ogrodów działkowych i ekranu akustycznego zlokalizowanego na terenie Szkoły Podstawowej Nr [...]. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie uwzględniając jej okoliczności nie doszło zatem do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Puławy oraz z przepisami techniczno- budowlanymi, zaś projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i należące do właściwej izby samorządu zawodowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. B.-G. i W. G. wyjaśnili, że są właścicielami udziałów w nieruchomości złożonej z działek gruntu [...], [...], [...] i [...] oraz nieruchomości [...] przy czym w wyniku umów zawartych pomiędzy właścicielami udziałów w sposób wyłączny korzystają z zabudowanej domem jednorodzinnym działki gruntu [...], działki nr [...] oraz części działki nr [...], w tym obszaru znajdującego się na wysokości projektowanego ekranu. Działki nr [...], [...] oraz [...] objęte są planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr XX/178/04 Rady Miasta Puławy z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Włostowice C + D cz.l w Puławach (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 148 poz. 2096 z dnia 17.08.2004 r. z p.z., t.j. Dz. Urz. Woj. Lub. Poz. 2001 z 16 kwietnia 2013 r) i znajdują się odpowiednio w obszarach o symbolach A33 MNj,U oraz A34 UO, US. Działka nr [...] od maja 2008 r. nie jest terenem rodzinnego ogrodu działkowego, w części przylegającej do ulicy K. K. jest na niej obecnie urządzony mini park. Zdaniem skarżących przedstawiona przez organ administracyjny wykładnia § 4. pkt. 2 rozdziału 2 (Ustalenia ogólne) o treści:,, Zakaz lokalizacji usług uciążliwych, których uciążliwość wykracza poza granice własnej działki. " jest niespójna z innymi uregulowaniami planu zagospodarowania przestrzennego i wręcz z nimi sprzeczna. W ich mniemaniu ekran akustyczny nie jest terenowym urządzeniem sportowym. Może wyłącznie stanowić wyposażenie boiska i pełnić podobną rolę jak piłkochwyt wybudowany przy granicy boiska z działką nr [...]. Plan zagospodarowania przestrzennego Włostowice C+D cz. 1 nie dopuszcza budowy ekranu akustycznego rozumianego inaczej niż wyposażenie boiska, a nawet w takiej roli w dacie tworzenia planu jego autorzy nie przewidywali tego typu budowli na tym obszarze. Ekran akustyczny nie jest również ogrodzeniem. Skarżący przekonywali, ze według opisu przeznaczenia i programu użytkowego projektowanego ekranu akustycznego wynika jednoznacznie, że jego budowa jest bezpośrednio związana z boiskiem gminnym "Moje Boisko - Orlik 2012" i projekt nie byłby realizowany, gdyby nie powstało wcześniej w tym miejscu boisko "Moje Boisko - Orlik 2012". Pierwotny tytuł projektu budowlanego brzmiał: Modernizacja boiska Szkoły Podstawowej nr [...] w Puławach - budowa ekranu akustycznego w formule "zaprojektuj i wybuduj". Nadal jest nim rozbudowa boiska "Moje Boisko - Orlik 2012" przeznaczonego dla dzieci i młodzieży. Wobec § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych zgodnie z którym odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. boiska w tym miejscu wybudować obecnie nie byłoby można. Stąd nowe elementy wyposażenia boiska mogą być lokalizowane wyłącznie w odległości co najmniej 10 m od linii rozgraniczających ulicę, a projektowany ekran tego nie spełnia. Zdaniem skarżących ponieważ budowa ekranu akustycznego może być rozpoznana wyłącznie jako rozbudowa zespołu boisk sportowych "Moje Boisko - Orlik 2012", to właśnie budowa ekranu będzie wyznaczała nowe granice obowiązywania ograniczeń zabudowy także działek sąsiednich, a więc także na działce nr [...] co wynika z uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. (sygn. akt II OSK [...]) oddalającego skargę kasacyjną Wojewody Lubelskiego od wyroku WSA w Lublinie z dnia 12 lutego 2015 r. wydanego w sprawie wydania pozwolenia na budowę zespołu boisk "Moje Boisko - Orlik 2012". Ponieważ dostęp działki nr [...] do drogi publicznej w ulicy [...] to tylko 13 m, to każde dalsze ograniczenie linii budowy garażu na działce nr [...] jest istotne. Tymczasem już budowa boiska gminnego dla celów wypoczynku, rekreacji "Moje Boisko - Orlik 2012" naruszała postanowienia § 19. A34 UO, US uchwały Nr XX/178/04 Rady Miasta Puławy z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Włostowice C + D cz. 1 w Puławach. Zaprojektowanie na wysokości ich działek ekranu całkowicie nieprzeziernego (wywołującego zacienienie) nie wynika z przedstawionych w projekcie celów budowy ekranu. Budowa boiska gminnego "Moje Boisko - Orlik 2012" tuż przy granicy nieruchomości ograniczyła w sposób istotny (w zasadzie w sposób naruszający istotę prawa własności) korzystanie ze znacznie część działki nr [...], budowa ekranu pogłębia zakłócenia zabudowanej domem mieszkalnym nieruchomości złożonej z działek nr [...], [...] oraz utrudnienia w zagospodarowaniu w części działki nr [...], która znajduje się w strefie przeznaczonej w Studium pod zabudowę mieszkaniową. Zacienianie ich nieruchomości spowodowane budową ekranu inwestor mógłby wyeliminować albo znacznie zmniejszyć projektując ekran przezierny lub do pewnej wysokości przezierny, ale musiałby przyjąć na własną nieruchomość znacznie większe obciążenie hałasem odbitym od ekranu. Skarżący zaznaczyli, że wobec § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budowa boiska "Moje Boisko - Orlik 2012" tuż przy granicy z działką nr [...] uniemożliwia wnoszenie budynków przeznaczonych na pobyt ludzi (ścian z oknami) na wąskiej, o szerokości 15 m szerokości, działce nr [...] na długości 70 m i powierzchni 1000 m2. Podkreślili także, zż budowa ekranu w tej formie nie ma na celu zwiększenia użyteczność ich nieruchomości. Wręcz przeciwnie ma wyłącznie zwiększyć użyteczność nieruchomości inwestora poprzez rozszerzenie sposobu używania boiska, co jest zawarte w opinii akustycznej, a ich nieruchomości obciążyć jeszcze bardziej w szczególności nieruchomość [...].
Odpowiadając na skargę Wojewoda Lubelski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jako pozbawione podstaw uznać należy zarzuty, jakie skarżący wiążą z decyzją Starosty Puławskiego z dnia 22 kwietnia 2010r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Zarządowi Inwestycji Miejskich w Puławach pozwolenia na budowę boisk sportowych wraz z infrastrukturą techniczną i zapleczem sanitarnym na działkach [...] i [...]. Zgłaszane przez skarżących wątpliwości związane z ich realizacją nie mają bowiem żadnego wpływu na ocenę przedmiotowej inwestycji. Jest jednak oczywiste, że planowana obecnie budowa ekranu akustycznego jest efektem wyroku Sądu Rejonowego w Puławach z dnia [...] listopada 2018r. ( [...] ) z powództwa skarżących przeciwko Gminie Miasto Puławy o zaniechanie immisji hałasu i światła z przedmiotowych boisk na nieruchomości nr [...], [...] i [...], stanowiących ich własność, w którym sformułowane zostały zakazy dotyczące korzystania z boisk. Świadczy o tym zawarty zarówno w projekcie pierwotnym jak i jego modyfikacji opis inwestycji jako budowa ekranu akustycznego, mającego na celu zmniejszenie emisji hałasu pochodzącego z położonego wzdłuż ulicy [...] boiska szkolnego typu "Orlik" na sąsiednie tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do wartości nieprzekraczających dopuszczalnych norm przy normalnej eksploatacji biska oraz w czasie wydarzeń sportowych tj meczy piłkarskich. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącymi, że wspomniany ekran akustyczny jest elementem rozbudowy samych boisk i powinien zostać uznany za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt. 4 prawa budowlanego. Niczego w tej mierze nie zmienia określenie inwestycji w pierwotnym projekcie jako modernizacja boiska Szkoły Podstawowej nr [...] w Puławach – budowa ekranu akustycznego, który następnie zmieniona na budowę ekranu akustycznego. Zgodnie z art. 3 pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2020r. poz. 1333 ) przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z dnia 26 listopada 2019 r. ( II OSK 3188/17 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) cechą wyróżniającą urządzenia budowlane pozostaje zatem ich związanie z obiektem budowlanym w sposób funkcjonalny, umożliwiający użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, które z kolei przesądza o rodzaju urządzeń technicznych niezbędnych do jego eksploatacji. Jest oczywiste, że ekrany akustyczne których rola polega na tłumienie hałasu, czego zresztą nikt nie kwestionował, nie są jednak niezbędne dla eksploatacji samych boisk, nie są też z nimi funkcjonalnie związane. Nie mogą być też traktowane jako ogrodzenie, nie służą bowiem co do zasady do wydzielenia określonego obszaru. Z tego też powodu nie można zaliczyć ich do kategorii urządzenia budowlanego, ale traktować należy. jako budowlę. Zgodzić należ się jednak ze skarżącymi, że wbrew stanowisku organów przeprowadzona zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane kontrola planowanej inwestycji nie była rzetelna. Zgodnie z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1kt.1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art.12 ust.7 , dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust.2 pkt.9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art.12 ust. 7. Rację ma Wojewoda dowodząc, że każdy ma prawo do zabudowania nieruchomości stanowiącej jego własność. Wprost stanowi o tym art. 4 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jest jednak równie oczywiste, że uzależnienie prawo zabudowy nieruchomości od jego zgodności z przepisami prawa. Nie jest to zatem prawo nieograniczone, skoro podmiot, któremu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi chociażby uwzględnić inne prawa i dobra chronione, które zostały wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dlatego wspomniany przepis nie daje właścicielowi uprawnienia do przesądzenia o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli inwestora ( tak też NSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012r. II OSK 259/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję budowlaną musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W orzecznictwie uważa się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w tym przepisie obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Prawdą jest, że w orzecznictwie jasno artykułowany jest również pogląd, według którego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny, gdyż nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Zwraca się uwagę, że ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, ale osoby trzecie będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu ich posadowienia, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. II OSK 1489/06 i 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 . opubl. w CBOSA). Z tej przyczyny o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (NSA w wyroku z dnia 24 września 2015 r. II OSK 182/14 opubl. w CBOSA ). W każdym jednak razie pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W konsekwencji, jeżeli w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zostaną wykazane sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W tej jednak sprawie uzasadnione jest jednak przekonanie, że organy standardu tego nie dochowały. Nieuzasadniony jest wprawdzie zarzut skarżących wyartykułowany na podstawie § 41 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U z 2019r. poz. 1065 ), według którego odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów §19 ust.1, który przecież nie ma zastosowania w sprawie, skoro przecież ekranu nie sposób utożsamiać z placem zabaw czy miejscem rekreacyjnym. Słusznie organy uważają, że nie jest to również kontynuacja budowy zapoczątkowanej w 2010r. ale samodzielna inwestycja, z jasno określonym celem. Uzasadniony jest jednak zarzut naruszenia § 13 ust. 1 w związku z § 60 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Jest oczywiste, że ekrany akustyczne powodują zacienienie nieruchomości, przy których są zlokalizowane. Problem ten dostrzegł również wojewoda, wskazał jednak, że obowiązujące przepisy nie zawierając obostrzeń dla niezabudowanych działek w kwestii zacieniania. Przepisy § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszą się bowiem do kwestii zacieniania i przesłaniania innych budynków. W obrębie planowanej budowy ekranu akustycznego wzdłuż ul. [...] (ok. 30 m) budynki przeznaczone na pobyt ludzi jednak nie występują. Pogląd ten co do zasady trafny, oznacza jednak, że w istocie prawu do zabudowy nadaje się priorytet przed uzasadnionymi interesami osób trzecich, co jest nie do pogodzenia właśnie z powołaną już zasadą konstytucyjnymi. To właśnie zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym miał w miarę możliwości takie same prawa. Całokształt przepisów budowlanych nie różnicuje zakresu ochrony uzasadnionych interesów podczas procesu inwestycyjnego tzn. nie przyznaje pierwszeństwa którymkolwiek interesom: inwestora lub osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji. Zasada prawa do równej ochrony własności nie pozwala na dzielenie inwestorów pod względem pierwszeństwa w realizowaniu inwestycji, ale jej celem jest zapewnienie wszystkim równego traktowania. Nie może być zatem tak, że realizacja jednej inwestycji uniemożliwi zrealizowanie innej, późniejszej. Każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym wybranym przez nich czasie. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 1991 r. ( IV SA 1129/91 ONSA 1993/1/11) zabudowa każdej działki musi uwzględniać uzasadniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości w tym przede wszystkim warunek takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich, także w bliżej nie określonej perspektywie czasu. Potrzeba wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich obejmuje w związku z tym potrzebę uwzględnienia zarówno istniejącej na tych działkach zabudowy, jak i możliwości ich zabudowy w przyszłości ( tak NSA wyroku z dnia 23 lutego 2022r. II OSK 2911/ 18 i podane tam orzecznictwo oraz w wyroku z dnia 10 grudnia 2020r. II OSK 1626/18 opubl. w CBOSA ). Dla zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest przy tym niezbędne, aby projektowany obiekt budowlany "całkowicie" uniemożliwiał zabudowę sąsiedniej działki. Ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego powinna przysługiwać właścicielom sąsiednich działek już wówczas, jeżeli oddziaływanie danej inwestycji będzie skutkowało istotnymi ograniczeniami w realizacji ich własnych przedsięwzięć budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że równa ochrona prawa własności, w tym prawa do zabudowy nieruchomości wymaga, aby organ architektoniczno-budowlany w sprawie pozwolenia na budowę przestrzegał zachowania pewnej symetrii w oddziaływaniu inwestycji na sąsiednie nieruchomości, tak aby ich właściciele mogli w sposób optymalny realizować swoje przedsięwzięcia budowlane. Jest jasne, że budowa ekranu akustycznego o długości 63,5 m i wysokości 4m z powoduje ograniczenie w możliwości zagospodarowania działek położonych wzdłuż ulicy [...], które zgodnie z planem, w tym działka skarżącego [...], są położone na terenie oznaczonym symbolem A 33 MNjU - tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego. Według analizy zacienienia poszczególnych działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji odległość projektowanego ekranu od ich granic wynosi 8,4m, w przypadku zaś działki skarżącego [...] - 13,34m i 0,42m od granicy z działką nr [...], przy czym w jej przypadku ekran ustawiony ma być w stosunku do niej prostopadle. Jeśli zauważyć, że według planu na terenie oznaczonym wspomnianym symbolem dopuszcza się wysokość zabudowy do 3 kondygnacji, budowa ekranu o wysokości 4m może w praktyce oznaczać, iż znaczna część zamierzonego budynku może być zasłonięta. Wniosek taki płynie z zawartego w projekcie podsumowaniu analizy przesłaniania i zacieniania planowanej inwestycji, gdzie wskazano, że w razie potencjalnej zabudowy działek nr [...], [...] i [...], wprawdzie w dniu równonocy wiosennej 20 marca, projektowany ekran może całkowicie zacieniać okna elewacji wschodniej budynków od godziny 16;50. W podsumowaniu nie odniesiono się do możliwości zacienienia potencjalnego budynku, który mógłby zostać wzniesiony również przez skarżących na działce [...], jednakże wbrew ocenie organu już ta okoliczność jednoznacznie wskazuje na naruszenie uzasadnionych interesów właścicieli działek. Dla zachowania odpowiedniego oświetlenia i uniknięcia zacienienia będą bowiem musieli lokalizować swoje budynki w odległościach większych od granicy, niż wymagają tego przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Bez znaczenia pozostaje przy tym czas w którym ograniczenie w korzystaniu z potencjalnej zabudowy ma mieć miejsce. Kuriozalne jest przy tym stwierdzenie organu, że mimo tej konstatacji , zgodnie z przepisami nie ma to wpływu na możliwości zabudowy działek, zaś projektowany ekran będzie pozytywnie wpływał na sąsiednie tereny zwłaszcza na działki na których zlokalizowane są budynki mieszkalne przy ulicy [...] poprzez ograniczenie emisji hałasu wywołanego użytkowaniem boiska sportowego. Warto zauważyć, że nawet w powołanym już wyroku Sądu Rejonowego w Puławach z dnia [...] listopada 2018r. Sąd nakładając na Gminę Miasto Puławy zakazy związane z ograniczenie immisji hałasu i światła na nieruchomości skarżących [...],[...] i [...] nie odniósł się do konieczności budowy ekranów akustycznych. Nie przewidywał ich również projekt budowlany budowy boisk na działce [...], co sądowi wiadome jest z urzędu. Może do oznaczać, że już wówczas zdawano sobie sprawę z ograniczeń, jakie budowa ekranu akustycznego pociągnie za sobą w możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości. Co więcej budowa ekranu w żaden sposób nie usunie nakazów wskazanych w powołanym wyroku. Nie chodzi przy tym jedynie o możliwość zacienienia nieruchomości, ale również na ograniczeniu widoku. Jest oczywiste, że jest to niezależne od tego, z jakich materiałów ekrany są wykonane i jakie jest ich przeznaczenie. Zgodzić należy się ze skarżącymi, że taki efekt będzie wywołany samymi rozmiarami planowanej inwestycji stanowiącej w istocie ścianę o długości 63,5 m i wysokości 4m odgradzającą ich nieruchomości od działki [...]. Zakłócona będzie również cyrkulacja powietrza, co również przemawia za naruszeniem ich uzasadnionych interesów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tym bardziej, że należąca do skarżących znajdująca się za działką [...] kolejna działka [...] jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym. W konsekwencji nie sposób zgodzić się z organami, że spełnione są wymogi art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w związku z naruszeniem art. 5 ust.1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego oraz § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2022r. poz. 329 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Puławskiego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie 500 zł.