II SA/Lu 1654/02

II SA/Lu 1654/02 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-02-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Leszek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 40 ust. 1, art. 43, art. 33, art. 7, art. 46a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Nr L.dz. [...] Wójta Gminy G. z dnia [...] – po rozpatrzeniu wniosku M. K., odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce Nr [...] położonej w miejscowości Ć., gmina G..
Decyzję uzasadniono usytuowaniem wyżej wymienionej działki na terenie, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczono pod uprawy rolne, bez możliwości zabudowy .
Po rozpoznaniu odwołania M. K., decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakazującego zabudowy na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne (RP-1).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. złożył wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zarzuty skargi dotyczyły przede wszystkim okoliczności faktycznych opisujących lokalizację działki w sąsiedztwie z działkami budowlanymi oraz jej wyposażenie w podstawowe urządzenia służące do doprowadzania gazu czy energii elektrycznej. Okoliczności te oraz połączenie działki z osiedlem mieszkaniowym [...] miały, zdaniem skarżącego, przemawiać za celowością podjęcia decyzji dopuszczającej budowę budynku mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej przedstawioną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zarzuty skargi są bezpodstawne i dotyczą głównie kwestii pozaprawnych związanych z racjonalnym zagospodarowaniem działki. Zarzuty nie mogły być uwzględnione przez Sąd przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem decyzji odmawiającej skarżącemu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Kluczowym zagadnieniem w sprawie były uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do możliwości zabudowy należącej do skarżącego działki.
Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999r. ze zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych.
Podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowiły ustalenia miejscowego planu zagospodarowania określone Uchwałą Nr XXIII/169/2000 Rady Gminy G. z dnia 6 kwietnia 2000 r. dotyczącą zatwierdzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego I część zmian, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 15, poz. 336 z dnia 5 czerwca 2000 r.
Decydujące znaczenie dla oceny złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 21 sierpnia 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – działki Nr [...], miał zapis § 22 ust. 1 planu miejscowego Gminy G., wyznaczający Obszar Rolny (Obszar RP) z podstawowym przeznaczeniem gruntów: pod uprawy polowe RP-1, łąki i pastwiska RP-2, ogrody działkowe RP-3 i uprawy ogrodnicze RP-4. W świetle opisu planu obszar oznaczony symbolem RP-1 stanowił obszar upraw rolnych bez prawa zabudowy.
Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2.
Zgłoszony przez skarżącego zamiar budowy budynku mieszkalnego nie budził wątpliwości co do zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa.
Decydującą kwestią w tej sprawie była dokonana ocena możliwości inwestowania przez skarżącego z punktu widzenia ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem skarżącego.
W świetle planu, na terenie wyznaczonym jako obszar upraw rolnych (RP-1) wyłączono możliwość zabudowy. Wobec zachodzącej oczywistej sprzeczności pomiędzy zgłoszonym przez skarżącego zamierzeniem inwestycyjnym z uregulowaniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., wyłączającymi prawo zabudowy terenów wyznaczonych jako obszar upraw polnych, orzekający w sprawie organ I instancji był uprawniony – stosownie do art. 43 wyżej wymienionej ustawy – do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji.
Niezależnie od powyższych uwag należy stwierdzić, iż uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stanowiący przepis gminny – stosownie do art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wywołuje dla właścicieli nieruchomości określone skutki prawne w zakresie sposobu korzystania z przysługujących im uprawnień właścicielskich.
Zgodnie z art. 33 wyżej wymienionej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
W tej sytuacji dysponowanie z nieruchomością gruntową (działką Nr [...]) przez skarżącego M. K. jako pełnoprawnego właściciela doznaje ograniczeń, na mocy powołanego przepisu art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz szczegółowych unormowań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G.. Ograniczenie to powoduje wyłączenie możliwości ubiegania się przez wnioskodawcę o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego.
Wypada nadmienić, że pozytywna dla wnioskodawcy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - działki Nr [...] byłaby nieważna z mocy samego prawa, jako sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rygor nieważności decyzji sprzecznej z planem miejscowym wprowadza art. 46a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.
W tej sytuacji orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły, że obowiązujące – w dniu wydania odmownej decyzji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. wyłączają zabudowę działki, budynkiem mieszkalnym, co wynikało wprost z ustaleń planu.
Biorąc powyższe pod uwagę, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).