II SA/Lu 161/03

II SA/Lu 161/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Maciej Kierek /sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
OSK 1089/04 - Wyrok NSA z 2005-07-18
II OZ 169/05 - Postanowienie NSA z 2005-04-26
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 32 ust.4 pkt.2, art. 35 ust.1 i 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Wojewoda reprezentowany przez – Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego - na podstawie art. 28, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 z 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ - po rozpatrzeniu odwołania Z.U. – przedstawiciela Wspólnot Mieszkaniowych Budynków Nr [...], [...], [...] i [...] przy ul. L. od decyzji Nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...]października 2002 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw [...] obejmującego: budowę budynku obsługi ze sklepem i myjnią samochodową z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., sprężonego powietrza, klimatyzacji i wentylacji; budowę wiaty, sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej z przyłączami, zbiorników paliw wraz z instalacja, sieci odwadniającej studzienki nazbiornikowe, dróg ze zjazdem z ul. A., znaków reklamowych oraz ukształtowanie terenu i urządzenie zieleni na działkach o nr nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. A. – L. w L.
- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego Z.U. – przedstawiciela Wspólnot – o błędnym zlokalizowaniu stacji na obszarze IV A 12 AUC, nie zaś na sąsiednim terenie oznaczonym w planie symbolem IV A 15 MW, co spowoduje odcięcie dostępu w rejonie skrzyżowania do ul. L., organ odwoławczy stwierdził, że o możliwości lokalizacji stacji paliw na wskazanych działkach przy ul. A. – L. rozstrzygnęła – jak słusznie wskazał organ I instancji w uzasadnieniu decyzji Prezydenta miasta z dnia [...] lipca 1998 r., znak: [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
Po szczegółowej analizie tej decyzji, poprzedzającej zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę, organ stwierdził, że teren i zakres inwestycji objętej udzielonym pozwoleniem na budowę nie wykracza poza teren i zakres, dla którego zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki ustalono dla lokalizacji stacji paliw firmy [...] zgodnie z przedłożoną koncepcją zagospodarowania terenu. Zakres inwestycji został wyszczególniony na załączniku graficznym do decyzji. Na nim też wymieniono i przedstawiono: budynek stacji benzynowej ze sklepem, myjnię samochodów, parking, dojazdy i infrastrukturę.
Wojewoda odniósł się również do drugiego zarzutu skarżącego, tj. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedwcześnie, bowiem Wspólnota Mieszkaniowa wniosła do Prezesa Sądu Najwyższego, Rzecznika Praw Obywatelskich Ministra Sprawiedliwości podanie o złożenie rewizji nadzwyczajnej na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 5 marca 2002 r. Sygn. akt II SA/Lu 1236/00 wydany w przedmiocie lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
Stwierdził on mianowicie, że decyzją poprzedzającą wydanie pozwolenia na budowę nie była – jak sądzi Z.U., decyzja Prezydenta miasta z dnia [...] maja 2000 r., znak: [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]sierpnia 2000 r.,znak: [...], na którą skargę oddalił Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 5 marca 2002 r., Sygn. akt SA/Lu 1236/00, ale decyzja z dnia [...].znak. [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania.
Postępowanie zakończone wyrokiem NSA z dnia 5 marca 2002 r. Sygn. akt II SA/Lu 1236/00 oddalające skargę Z.U. dotyczyło zatem innej decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tj. z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...], nie zaś decyzji Prezydenta miasta z dnia [...]lipca 1998 r., poprzedzającej wydanie pozwolenia na budowę stacji paliw [...].
W związku jednak z zaskarżeniem do NSA przez Z.U. decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r., toczące się już wówczas w niniejszej sprawie postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę zostało prawidłowo zawieszone; podjęcie nastąpiło dopiero po wyroku NSA oddalającym skargę Z. U.
Wojewoda stwierdził w związku z tym, że nie było żadnych formalnych przeszkód do rozstrzygnięcia niniejszej sprawie, a złożenie wniosku o pozwolenie na budowę przed 31 grudnia 1999 r. – tj. terminem ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 lipca 1998 r. upoważniło organ I instancji w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane do wydania pozwolenia na budowę.
W konsekwencji stwierdził, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę uwzględniając wszystkie wymogi określone w art. art. 33, 34, 35 ustawy – Prawo budowlane. Inwestor przedkładając akt notarialny – repertorium A Nr [...] potwierdzający nabycie przez [...] Sp. z o.o. prawa użytkowania wieczystego do działek o nr nr [...] i [...] oraz zgody Miasta /pismo z dnia 24 września 2002 r., znak: GGN.05.02/72213/149/2002/ na zajęcie gruntu pod budowę uzbrojenia podziemnego, realizację zjazdów komunikacyjnych na działkach: [...], [...], [...] i [...] /własności Państwa i Gminy / przy ul. L. i A. wykazał się też wymaganym zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Należy również stwierdzić, że projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia fachowe i posiada wymagane uzgodnienia.
Potwierdził, że projekt budowlany nie narusza przepisów technicznych, obowiązujących norm i normatywów – w tym obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm./. Zachowanie warunków wynikających z przepisów szczególnych prawa budowlanego stanowi, że projektowana inwestycja nie narusza, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust 2 cyt. ustawy – Prawo budowlane, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] Z.U. jako przedstawiciel Wspólnot Mieszkaniowych Budynków nr [...], [...], [...] i [...] wniósł w dniu 4 lutego 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która – na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ z dniem 1 stycznia 2004 r. podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
W skardze zakwestionował zasadność i prawidłowość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...], wskazując dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczył wadliwej lokalizacji stacji paliw [...].
Zdaniem skarżącego decyzja o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...] dotyczy terenu przeznaczonego, zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L., pod dzielnicowy ośrodek usługowy. Plan ten w swojej koncepcji nie przewiduje lokalizacji stacji paliw a ustalenia realizacyjne jednoznacznie określają rodzaj i wielkość usług.
Miejsce pod budowę stacji paliw jednoznacznie ustalono w obowiązującym planie na terenie oznaczonym symbolem IV A 15 MW.
Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w piśmie z dnia 8 września 1995 r. zajęło stanowisko, aktualne do chwili obecnej, wyrażając wytyczne zgodne ze stanowiskiem Wspólnot, które realizację stacji paliw uzależniały od jej ewentualnego wkomponowania w program i układ urbanistyczny wiodącej funkcji ośrodka.
W obecnym trybie promowania stacji przez lokalne organy dzieje się dokładnie na odwrót, a stacja absorbuje bezwzględnie ponad 65 % terenu nominalnego ośrodka usługowego. Fakt, że teren w zatwierdzonym przez Radę Miejską "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta..." /2000 r./ jest terenem zielonym ze ścieżką rowerową nie został opatrzony przez instytucje odwoławcze jakimkolwiek komentarzem.
Skarżący zarzucił, że teren planowanego ośrodka usługowego zostanie odcięty od ul. L. i od eksponowanego skrzyżowania ułomną uliczką dojazdową do stacji z kolizyjnym włączeniem do i wyłączeniem z ulicy L.
Zdaniem skarżącego ponadto zatwierdzone rozwiązanie z pewnością narusza art. 19 pkt 1 i 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz. 627/2001 ze zm./, które mówią o potrzebie racjonalnego zagospodarowania i o ograniczeniu zmian naturalnego ukształtowania terenu. W tym przypadku, poza wyeliminowaniem wiodącej funkcji terenu, stacja grozi ogromnymi przekształceniami terenu.
Drugi zarzut skarżącego dotyczył naruszenia przez organy niższych instancji art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Przepis ten mówi, że "Z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. W "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010" zatwierdzonym przez Radę Miejską w 2000 r. teren przewidywany pod stację jest przekwalifikowany na teren zieleni osiedlowej z ciągiem rekreacyjnej trasy spacerowej i ścieżką rowerową.
"Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010" jest aktem prawnym i na jego podstawie prowadzone są prace planistyczne oraz uchwalono zatwierdzenie dwóch części planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Plan ten powinien być zgodny z ustaleniami "Studium". W przedmiotowym miejscu dochodzi do ewidentnej kolizji zarówno z ustaleniami planu obowiązującego jak i z nowym opracowaniem planu i poprzedzającego ten plan "Studium".
Najpoważniejsze obawy inwestora musi budzić zapis ust. 3 art. 35 mówiący m.in., że z chwilą nie uzyskania pozwolenia przed wejściem w życie nowego planu, wygasają decyzje wydane w oparciu o plan obowiązujący do chwili zmiany planu, a sprzeczne z ustaleniami nowego planu. Sprzeczność planu [...] z rekreacyjną wersją zagospodarowania przedmiotowego terenu jest w wersji nowego, finalizującego się opracowania planu oczywista i bezdyskusyjna.
Zdaniem skarżącego jedyne słuszne stanowisko wyższego organu w sprawie, nacechowane merytorycznym podejściem i zaleceniami zostało zawarte w wytycznych Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 8 września 1995 r. i zgodnie z oceną Wspólnot jest nadal aktualne, jednak organy niższych instancji zupełnie to stanowisko pominęły.
W związku z tymi zarzutami skarżący domagał się weryfikacji poprzednich decyzji.
W odpowiedzi na skargę z dnia 27 lutego 2003 r. działający z upoważnienia Wojewody T.B. – Dyrektor Wydziału Rozwoju Regionalnego wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie można uznać ich za uzasadnione prawnie na obecnym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, zaś zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Rozstrzyga ona ostatecznie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji paliw [...] obejmując: budowę budynku obsługi ze sklepem i myjnią samochodową z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., sprężonego powietrza, klimatyzacji i wentylacji; budowę wiaty, sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej z przyłączami, zbiorników paliw wraz z instalacja, sieci odwadniającej studzienki nazbiornikowe, dróg ze zjazdem z ul. A., znaków reklamowych oraz ukształtowanie terenu i urządzenie zieleni na działkach o nr nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. A.– L.
Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ określają, jakie wymogi musi spełnić inwestor ubiegający się o udzielenie mu pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy wypełni on wszystkie ustawowe przesłanki, uprawniony organ obowiązany jest taką pozytywną decyzję wydać.
O możliwości usytuowania stacji paliw [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. A. – .L rozstrzygnęła decyzja Prezydenta miasta z dnia [...] lipca 1998 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wprawdzie w sprawie budowy stacji wydawane były kolejne decyzje, jednak nie istniały one w dacie wpływu wniosku o pozwolenie.
Decyzja z dnia [...] lipca 1998 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana prawidłowo, w oparciu o plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego, zatwierdzony uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1986 r. z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93 z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz. Woj. Lub. Nr 17, poz. 101 z 1993 r./. Według tego planu omawiany obszar otrzymał symbol IV A 12 AU i stanowi część wielofunkcyjnego ośrodka usługowego II stopnia. Stacja paliw została słusznie uznana przez Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta za obiekt usługowy oraz za zgodą z ustaleniami dokonanymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1998 r.
Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie wpłynął w dniu 15 października 1999 r., a więc w terminie ważności powyższej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Inwestor wykazał także, iż legitymuje się jako wieczysty użytkownik działki nr 7 przy ul. A. i L. /akt notarialny z dnia 24 sierpnia 1995 r. rep. A Nr [...]/ prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane.
Przestawiony do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i przewiduje rozwiązania zgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie oraz posiada wszystkie, wymagane przepisami, uzgodnienia i opinie.
W szczególności, w związku z zaliczeniem budowy stacji paliw do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, zostały dokonane uzgodnienia z Wojewodą postanowieniem z dnia [...] października 1999 r., znak: [...] oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...].
W powyższej sytuacji organy orzekające zasadnie przyjęły, iż inwestor spełnił wymóg zawarty w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, więc udzielenie mu pozwolenia na budowę było prawnie uzasadnione.
Kwestie dotyczące planów nie mogą być rozpatrywane w tym postepowaniu. Jednak należy zauważyć, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/, zgodnie z którymi z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu, nie są trafne.
Skarżący twierdzi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1998 r. została wydana w sprzeczności z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010", zatwierdzonym przez Radę Miejską w 2000 r. "Studium..." przekwalifikowało teren przewidywany pod stację na teren zieleni osiedlowej z ciągiem rekreacyjnej trasy spacerowej i ścieżką rowerową. Tymczasem – jak to zostało wyżej wyjaśnione – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem powszechnie obowiązującym, zaś ustalenie zawarte w "Studium..." do nich nie należą. "Studium..." nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 6 ust. 7 – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/.
W związku z tym należy stwierdzić, że decyzja z dnia [...] lipca 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzedzająca wydanie zaskarżonych decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...] została wydana prawidłowo, z uwzględnieniem obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1986 r. z późniejszymi zmianami, zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93 z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 17, poz. 101 z 1993 r./.
Nie jest również uzasadniony zarzut nie ustosunkowania się przez organy wydające decyzje poprzedzające wniesienie skargi do stanowiska Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa zawartego w piśmie z dnia 8 września 1995 r., ponieważ wytyczne w nim zawarte nie stanowią źródła prawa obowiązującego powszechnie.
Mając powyższe na względzie, należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.