II SA/LU 155/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej odrzucającej protest właścicielki działki dotyczący projektu planu zagospodarowania przestrzennego, uznając, że pismo powinno być rozpatrzone jako zarzut, a nie protest.
Właścicielka działki zakwestionowała projekt planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał przebieg ulicy przez jej nieruchomość, zmniejszając jej powierzchnię. Rada Miejska odrzuciła jej pismo jako protest. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność uchwały Rady, uznając, że pismo właścicielki powinno być traktowane jako zarzut do projektu planu, a nie protest, co stanowiło naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sprawa dotyczyła skargi H.Z. na uchwałę Rady Miejskiej, która odrzuciła jej protest dotyczący projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt przewidywał przebieg ulicy lokalnej i drogi dojazdowej przez działkę skarżącej, co znacząco zmniejszyłoby jej powierzchnię i uniemożliwiło zabudowę. Skarżąca wnosiła o odsunięcie drogi. Rada Miejska odrzuciła protest, powołując się na konieczność modernizacji ulicy i niemożność przesunięcia trasy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność uchwały Rady, uznając, że pismo skarżącej, ze względu na powołanie się na własność działki, powinno być traktowane jako zarzut do projektu planu (art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a nie jako protest (art. 23 ust. 1 ustawy). Niewłaściwe zakwalifikowanie pisma przez organ stanowiło naruszenie prawa materialnego, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Pismo właściciela kwestionujące projekt planu zagospodarowania przestrzennego, powołujące się na naruszenie jego praw właścicielskich, powinno być traktowane jako zarzut do projektu planu, a nie jako protest.
Uzasadnienie
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym rozróżnia protest (art. 23) i zarzut (art. 24). Skoro skarżąca powołała się na własność działki, przez którą miał przebiegać projektowany odcinek drogi, jej pismo miało charakter zarzutu do projektu planu, a nie protestu. Niewłaściwe zakwalifikowanie pisma przez organ stanowiło naruszenie prawa materialnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (7)
Główne
u.z.p. art. 24 § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 27 § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.z.p. art. 23 § 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 23 § 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.s.g. art. 7 § 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pismo skarżącej, ze względu na powołanie się na naruszenie praw właścicielskich, powinno być traktowane jako zarzut do projektu planu, a nie protest. Niewłaściwe zakwalifikowanie pisma przez organ stanowiło naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odrzucone argumenty
Argumentacja Rady Miejskiej oparta na konieczności modernizacji ulicy i niemożności przesunięcia trasy.
Godne uwagi sformułowania
Uznanie wskazanego pisma za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie prawa materialnego - art. 23 ust.1 ustawy, w świetle którego protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Omawiane pismo stanowiło więc zarzut do projektu planu, czyli środek przewidziany w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i jako takie powinno być rozpatrzone.
Skład orzekający
Krystyna Sidor
przewodniczący sprawozdawca
Grażyna Pawlos-Janusz
sędzia
Jerzy Drwal
asesor
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących protestów i zarzutów do projektów planów zagospodarowania przestrzennego oraz konsekwencji ich niewłaściwego rozpatrzenia przez organy administracji."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki procedury planistycznej w oparciu o ustawę z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która została zastąpiona nowymi przepisami.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważne rozróżnienie proceduralne w prawie planistycznym, które może mieć istotne konsekwencje dla właścicieli nieruchomości. Pokazuje, jak kluczowe jest prawidłowe zakwalifikowanie pisma przez organ administracji.
“Błąd w nazwie pisma kosztował radę miasta przegraną w sądzie. Jak prawidłowo składać protesty do planów zagospodarowania?”
Dane finansowe
WPS: 376 PLN
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 155/03 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-04-01 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-01-31 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Grażyna Pawlos-Janusz Jerzy Drwal Krystyna Sidor /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Rada Miasta Powołane przepisy Dz.U. 1999 nr 15 poz 139 art. 23, 24 i 27 ust.1 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 147 par.1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. sprawy ze skargi H.Z. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie protestu do planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz H.Z. kwotę 376 ( trzysta siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Uzasadnienie Rada Gminy uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie uwzględniła protestu złożonego w dniu 12 kwietnia 2002r. przez H.Z. dotyczącego ustaleń projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta L. - część III - w zakresie działki Nr [...] (obr. 18 ark.7) położonej przy ul. [...] w L. W motywach uchwały podano, że wnosząca protest zakwestionowała rozwiązania komunikacyjne ulic [...]- [...] ([...]) podnosząc, że projektowana ulica ([...]) oraz droga dojazdowa zmniejsza powierzchnię jej działki do 580 m2, przez co obniżony zostanie standard miejsca zamieszkania i uniemożliwiona budowa domu i zakładu usługowego. H.Z. wnosiła o zmianę ustaleń projektu planu przez odsunięcie na wschód drogi lokalnej i zrezygnowanie z drogi dojazdowej. Odrzucając protest wskazano na konieczność przebudowy i modernizacji ulicy [...] leżącej w strefie intensywnej urbanizacji. Proponowane przesunięcie ulicy nie jest możliwe, gdyż stwarzałoby kolizję z projektowaną trasą komunikacyjną ulic [...] - [...]. Pozostała działka o pow. 580 m2 pozwoli na realizację na niej budynku mieszkalno-usługowego. W skardze na tę uchwałę H.Z. wnosiła o uchylenie uchwały jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę, zważył co następuje: Przede wszystkim rozważyć należy charakter pisma złożonego przez H.Z. do Zarządu Miasta w dniu 11 kwietnia 2002r. Wnioskodawczyni powołuje się w nim na przepisy art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i podnosi, że [...] i [...] według projektu planu mają przechodzić przez jej działki Nr [...] i [...] położone przy ul. [...], co spowoduje, że działka Nr [...] będzie bezużyteczna. Składająca pismo wprawdzie określa je jako protest - zarzut, ale z jego uzasadnienia wynika, że jest ona właścicielką wskazanych działek przez które mają przebiegać ulica lokalna oraz droga dojazdowa. Zaskarżona uchwała powyższe pismo uznała za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i odrzuciła go na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uznanie wskazanego pisma za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie prawa materialnego - art. 23 ust.1 ustawy, w świetle którego protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Wnosząca wskazane wyżej pismo powołała się na własność działki, na której projekt planu przewidywał usytuowanie ulicy czym w sposób oczywisty naruszał jej uprawnienia właścicielskie. Omawiane pismo stanowiło więc zarzut do projektu planu, czyli środek przewidziany w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i jako takie powinno być rozpatrzone. Podjęta przez organ uchwała o odrzuceniu protestu pozostaje w sprzeczności z ww. przepisem, co powoduje jej nieważność w świetle art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt ten sąd miał obowiązek stwierdzić na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 ww. ustawy. Stwierdzenie nieważności uchwały o odrzuceniu protestu powoduje konieczność rozpoznania wniesionego przez skarżącego zarzutu do projektu planu z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie wymogów prawnych.