II SA/Lu 1526/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję o wymeldowaniu, uznając, że skarżący opuścił lokal bez wymeldowania się, a jego roszczenia cywilnoprawne powinny być dochodzone przed sądem powszechnym.
Skarżący S.N. zaskarżył decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję o wymeldowaniu go z lokalu mieszkalnego. Twierdził, że został zmuszony do opuszczenia lokalu groźbą i domagał się spłaty od byłej żony. Sąd administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a skarżący nie wykazał przymusu ani nie podjął kroków prawnych w celu ochrony swoich praw.
Sprawa dotyczyła skargi S.N. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję o wymeldowaniu skarżącego z lokalu mieszkalnego. Organ I instancji ustalił, że skarżący opuścił lokal kilka lat temu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania, nie przedkładając dowodów na przymusowe opuszczenie lokalu. Skarżący w skardze podniósł, że został zmuszony do opuszczenia lokalu groźbą przez teścia i domagał się spłaty od byłej żony. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, uznając, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy. Sąd podkreślił, że skarżący nie wykazał przymusu ani nie podjął kroków prawnych (np. roszczeń posesoryjnych), a stałe zameldowanie nie rodzi uprawnień do lokalu. Wskazano, że ewentualne roszczenia cywilnoprawne powinny być dochodzone przed sądem powszechnym. Podstawę orzekania stanowił art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przy czym wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego uznający art. 9 ust. 2 tej ustawy za niezgodny z Konstytucją, co w kontekście wymeldowania oznaczało, że podstawą jest wyłącznie przesłanka opuszczenia lokalu bez wymeldowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, opuszczenie lokalu bez wymeldowania się wypełnia dyspozycję przepisu stanowiącego podstawę do wymeldowania, a ewentualne roszczenia cywilnoprawne należy dochodzić przed sądem powszechnym.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny opuszczenia lokalu przez skarżącego bez wymeldowania. Podkreślono, że brak dowodów na przymusowe opuszczenie lokalu oraz brak podjęcia przez skarżącego kroków prawnych (np. roszczeń posesoryjnych) potwierdzają zasadność decyzji o wymeldowaniu. Stałe zameldowanie nie rodzi uprawnień do lokalu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (8)
Główne
u.e.l.d.o. art. 15 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Przepis ten, w kontekście wyroku TK K 20/2001, stanowił podstawę do orzekania o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego wyłącznie na podstawie przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania się.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do oddalenia skargi.
Pomocnicze
u.e.l.d.o. art. 9 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Przepis ten został uznany za niezgodny z Konstytucją RP wyrokiem TK z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. K 20/2001).
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Kodeks postępowania administracyjnego
k.c. art. 343 § § 1
Kodeks cywilny
Dotyczy obrony koniecznej, jako potencjalnego środka ochrony w przypadku przymusowego opuszczenia lokalu.
k.c. art. 344 § § 1
Kodeks cywilny
Dotyczy roszczeń posesoryjnych, jako potencjalnego środka ochrony w przypadku przymusowego opuszczenia lokalu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy administracji należycie wyjaśniły stan faktyczny. Skarżący nie wykazał, aby do opuszczenia lokalu został zmuszony. Skarżący nie podjął kroków prawnych (np. roszczeń posesoryjnych) w celu ochrony swoich praw. Opuszczenie lokalu bez wymeldowania się wypełnia dyspozycję art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stałe zameldowanie nie rodzi uprawnień do lokalu mieszkalnego.
Odrzucone argumenty
Skarżący twierdził, że został zmuszony do opuszczenia lokalu groźbą. Skarżący domagał się spłaty od byłej żony, sugerując roszczenia cywilnoprawne związane z lokalem.
Godne uwagi sformułowania
Skarżący nie wykazał, aby do opuszczenia przedmiotowego mieszkania został zmuszony. Stałe zameldowanie nie rodzi żadnych uprawnień w zakresie prawa do określonego lokalu mieszkalnego. Jeżeli skarżący ma określone roszczenia cywilnoprawne wobec byłej żony, może ich dochodzić wyłącznie przed sądem powszechnym.
Skład orzekający
Jerzy Marcinowski
sprawozdawca
Małgorzata Fita
członek
Marek Zalewski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie, że obowiązek meldunkowy ma charakter ewidencyjny, a nie rodzi praw do lokalu, oraz że spory o prawa do lokalu rozstrzygane są przez sądy powszechne."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu prawnego i faktycznego, a jego zastosowanie może być ograniczone przez zmiany w przepisach dotyczących ewidencji ludności i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje rozróżnienie między prawem administracyjnym (meldunek) a prawem cywilnym (prawa do lokalu), co jest istotne dla praktyków. Pokazuje również, jak sądy interpretują przepisy dotyczące obowiązku meldunkowego w kontekście faktycznego opuszczenia lokalu.
“Czy zameldowanie daje prawo do mieszkania? Sąd wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 1526/03 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-04-27 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-12-04 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Jerzy Marcinowski /sprawozdawca/ Małgorzata Fita Marek Zalewski /przewodniczący/ Symbol z opisem 605 Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty Hasła tematyczne Ewidencja ludności Skarżony organ Wojewoda Powołane przepisy Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity Dz.U. 2001 nr 87 poz 960 Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Wojewody, po rozpatrzeniu odwołania S. N. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], w przedmiocie wymeldowania w/w z lokalu mieszkalnego przy ul. Ż. w B.; - utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że z zeznań stron i przeprowadzonej kontroli meldunkowej wynika, że odwołujący się kilka lat temu opuścił przedmiotowy lokal i nie przebywa w nim, nie dopełniając czynności wymeldowania. S. N. nie przedłożył dowodów potwierdzających fakt, że został zmuszony do opuszczenia tego lokalu. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przywołano art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./. Decyzję powyższą zaskarżył do Sądu S. N. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do opuszczenia przedmiotowego lokalu został zmuszony groźbą przez swego teścia. Dom został zbudowany ze środków skarżącego. Skarżący gotów jest dobrowolnie wymeldować się, o ile była żona spłaci go. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna pozostają w zgodzie z obowiązującym prawem. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekonuje, że organy obu instancji należycie wyjaśniły stan faktyczny, zebrały materiał dowodowy, który oceniły w myśl reguł określonych w przepisach art. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, przy czym dokonana ocena nie nosi znamion dowolności. Skarżący nie wykazał, aby do opuszczenia przedmiotowego mieszkania został zmuszony. Poza tym, w takim przypadku mógł zastosować obronę konieczną, albo wystąpić z roszczeniem posesoryjnym /art. 343 § 1 i art. 344 § 1 kc/, czego jednak nie uczynił. W świetle dokonanych ustaleń, zachowanie skarżącego wypełniało dyspozycję części pierwszej art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./ i uzasadniało wydanie decyzji o wymeldowaniu. W/w przepis odwołuje się wprost do art. 9 ust. 2 ustawy, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Sygn. K 20/2001 /OTK ZU 2002/3A, poz. 34 – Dz.U. Nr 78, poz. 716/ został uznany za niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83, w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy, podstawę orzekania o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego stanowi wyłącznie przesłanka opuszczenia lokalu bez wymeldowania się. Obowiązek meldunkowy służy rejestracji faktów. Utrzymywanie stanu zameldowania osób faktycznie nie zamieszkałych w danym lokalu prowadzi do fikcji meldunkowej i obejścia celu ustawy. Wbrew stanowisku skarżącego, stałe zameldowanie nie rodzi żadnych uprawnień w zakresie prawa do określonego lokalu mieszkalnego. Jeżeli skarżący ma określone roszczenia cywilnoprawne wobec byłej żony, może ich dochodzić wyłącznie przed sądem powszechnym. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI