II SA/Lu 1522/02

II SA/Lu 1522/02 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-02-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Krystyna Sidor
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art.59 ust.1 pkt.1 i 2, art.55 ust.1 pkt.3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1997 nr 101 poz 628
art. 1 ust.1, art.8
Ustawa z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Jerzy Drwal /spr./, Protokolant ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2004 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta– przez p.o. Kierownika Wydziału Budownictwa i Planowania Przestrzennego, na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, udzielono H. i S.M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wzniesionego na działce Nr [...] przy ul. P. W decyzji stwierdzono, że budynek mieszkalny zrealizowano na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 1993 r. wydanego przez Prezydenta Miasta oraz decyzji z dnia [...]października 2001 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego budynku.
Wydanie pozytywnej dla wnioskodawców decyzji uzasadniono – poza stwierdzonymi formalnymi podstawami do przeprowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją budynku – także protokolarnym potwierdzeniem w dniu 10 lipca 2002 r. zgodności wykonania budynku z przedłożoną dokumentacją techniczną, jak również uporządkowaniem terenu budowy.
Powyższą decyzję zakwestionował B.P. dysponujący sąsiednią nieruchomością oznaczoną jako działka Nr [...], zarzucając orzekającemu organowi dopuszczenia do użytkowania budynku wzniesionego z naruszeniem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego – przewidującego aktualnie realizację obiektów budowlanych o wysokości nie wyższej niż 1,5 kondygnacji oraz ze stwierdzonymi przez organ nadzoru budowlanego zasadniczymi odstępstwami od warunków pozwolenia na budowę w postaci zmiany układu konstrukcyjnego budynku i nadbudowie dodatkowej kondygnacji.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2002 r., wydaną z upoważnienia Wojewody – prze p.o. Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego– zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.
Powyższą decyzję uzasadniono wybudowaniem budynku na podstawie pozwolenia na budowę i projektu przewidującego piwnice, dwie kondygnacje nadziemne i poddasze – 2,5 kondygnacji oraz pozwolenia na wznowienie robót budowlanych z dnia 22 października 2001 r. Dodatkowym argumentem było protokolarne stwierdzenie na miejscu budowy zgodności wykonania budynku mieszkalnego z warunkami pozwolenia na wznowienie robót oraz uporządkowanie terenu po zakończonej budowie.
W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, B.P. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczającego zabudowę mieszkaniową o wysokości do 1,5 kondygnacji, zwracając jednocześnie uwagę, że służby odpowiedzialne za przestrzeganie przepisów prawa budowlanego tolerują stosowanie materiałów zawierających azbest.
W odpowiedzi na skargę działający z upoważnienia Wojewody – p.o. Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego wnosił o oddalenie skargi jako bezzasadnej, powołując się przy tym na wydaną w maju 1993 r. decyzję zatwierdzającą projekt przewidujący 2,5 kondygnacje i nie kolidującą z obowiązującym w tym czasie planem zagospodarowania przestrzennego osiedla W.P.
Odnosząc się do zarzutu pokrycia budynku mieszkalnego eternitem, wskazano, że zmiana pokrycia dachu i użycie materiałów zawierających azbest nie było istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę wobec wykonania dachu w roku 1994, kiedy to prawo dopuszczało stosowanie takich materiałów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Jak wynika z akt sprawy, bezspornym jest fakt rozpoczęcia budowy budynku mieszkalnego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego na mocy art. 29 ust. 1 i 2 i art. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane oraz §§ 43 i 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego.
W świetle dołączonego do akt sprawy fragmentu miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla W.P., zatwierdzonego zarządzeniem Nr [...]Naczelnika Miasta z dnia [...] marca 1977 r., wysokość zabudowy dla mieszkalnictwa jednorodzinnego ustalono na dwie kondygnacje – wg pkt 3 ustaleń dotyczących całego obszaru opracowania. Zgodnie z pkt 4 ustaleń planu, możliwe było stosowanie dokumentacji typowej z prawem jej adaptacji do warunków lokalnych, a w uzasadnionych przypadkach – dokumentacji indywidualnej.
Organ zatwierdzający wówczas przedłożony projekt budowlany /projekt załączono do akt sprawy/ uznał, że projekt ten spełnia wymagania przepisów ustawy oraz zgodny jest z uregulowaniami wynikającymi z w/w planu zagospodarowania przestrzennego.
Z uwagi na rozpoczęcie budowy budynku mieszkalnego na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, trudno dopatrzyć się w działaniu inwestorów przejawów samowoli budowlanej.
W tej sytuacji za chybiony należało uznać zarzut skarżącego, podnoszącego niezgodność parametrów techniczno-budowlanych wzniesionego budynku z zapisami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru osiedla W.P., zatwierdzonego uchwałą Nr IX/43/94 Rady Miejskiej z dnia 8 grudnia 1994 r. i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego Nr 19, poz. 136 - dopuszczającego wysokość zabudowy mieszkaniowej do 1,5 kondygnacji.
Powyższy plan został zatwierdzony w grudniu 1994 r. już po wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, co miało miejsce w dniu 18 maja 1993 r.
Decyzję o pozwoleniu na budowę oparto na przepisach prawa budowlanego, to jest ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz na ustaleniach wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wtedy obowiązującego – szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego osiedla W.P., zatwierdzonego zarządzeniem Nr [...] Naczelnika Miasta z dnia [...] marca 1977 r.
Przyznanie racji skarżącemu, sugerującemu istnienie obowiązku stosowania przez właściwe organy administracji publicznej – rozpoznające sprawę pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego – zapisów aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego przy dokonywaniu oceny wniosku o wydanie takiego pozwolenia w aspekcie zgodności budowy budynku z nowym planem bez odnoszenia się do wcześniejszych unormowań, prowadziłoby do podważania zasady trwałości decyzji administracyjnych, a w konsekwencji do zachwiania obrotu prawnego w tym zakresie.
Niezależnie od powyższych uwag, stwierdzić należy, że w trakcie realizacji inwestycji udowodniono, że inwestor odstąpił w sposób istotny od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, zmieniając konstrukcję budynku i jego wygląd architektoniczny, co zostało stwierdzone protokolarnie w dniu 1 marca 2001 r.
Z uwagi na stwierdzone odstępstwa, prowadzone roboty budowlane zostały wstrzymane postanowieniem Nr [...] z dnia [...]marca 2001 r. – wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a inwestora zobowiązano decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. do przedstawienia dokumentacji technicznej niezbędnej do wznowienia robót budowlanych – tj. projektu zagospodarowania działki Nr [...] z naniesioną lokalizacją budynku, inwentaryzacji wykonanych robót oraz projektu technicznego zawierającego wykaz robót niezbędnych do zakończenia budowy.
W świetle przeprowadzonej inwentaryzacji budynku mieszkalnego opracowanej przez osobę dysponującą uprawnieniami budowlanymi, stan techniczny tego budynku oceniono jako bardzo dobry. Z opisu architektoniczno-technicznego wynikało, że inwentaryzowany budynek pokryty jest dachem z eternitu falistego, a pokrycie budynku wykonano w 1994 r.
Zgodnie z wyżej wym. opisem w celu zakończenia budowy należało wykonać: elewację, balustradę na klatce schodowej i podłogi na poddaszu. Stosownie do opisu architektoniczno-technicznego, w budynku wykonano instalacje elektryczną, wodną, centralnego ogrzewania oraz kanalizacyjną ze zrzutem do szczelnego zbiornika bezodpływowego.
Z uwagi na wykonanie nałożonych obowiązków w tym zakresie, decyzją Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. udzielono inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji budynku mieszkalnego.
Sprawa wznowienia robót budowlanych była przedmiotem kontroli instancyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. utrzymał w mocy pozwolenie na wznowienie robót budowlanych oraz kontroli sądowej wywołanej skargą B.P. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 162/02, zakończonej w dniu 27 marca 2002 r. odrzuceniem skargi na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Fakt wykonania robót budowlanych zgodnie z dokumentacją techniczną wymaganą przez organ nadzoru budowlanego, został potwierdzony wynikami oględzin budynku mieszkalnego w dniu 10 lipca 2002 r., co udokumentowano sporządzonym w tym celu protokołem.
Zgłaszany przez skarżącego – w trakcie postępowania odwoławczego od decyzji zezwalającej inwestorom na użytkowanie budynku mieszkalnego oraz podtrzymywany w skardze zarzut dotyczący zastosowania niedopuszczalnych materiałów budowlanych w postaci eternitu zawierającego azbest, nie mógł być uznany jako zasadny i świadczący o naruszeniu przepisów prawa zakazujących stosowania takich materiałów.
Taka ocena wniosku skarżącego wypływa zarówno z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie oraz z unormowań regulujących kwestie stosowania w budownictwie materiałów i wyrobów, których składnikiem jest azbest.
Zgodnie z ustawą z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest /Dz.U. Nr 101, poz. 628 z 1997 r./, zabronione generalnie jest używanie materiałów z azbestem.
Stosownie do art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy, w celu wyeliminowania produkcji, stosowania oraz obrotu wyrobami zawierającymi azbest zakazano wprowadzania na polski obszar celny wyrobów zawierających azbest, azbestu, produkcji wyrobów azbestowych oraz obrotu azbestem i wyrobami z azbestem.
Wyżej wymieniona ustawa zgodnie z art. 8, weszła w życie w dniu 28 września 1997 r. tj. po upływie 30 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw z dnia 28 sierpnia 1997 r. Zatem wprowadzony zakaz stosowania materiałów zawierających azbest, w tym eternitu, nie mógł dotyczyć osób, które kilka lat wcześniej – tak jak w przypadku realizacji budynku przez H. i S. M. użyły składających się z azbestu, materiałów budowlanych do wykonania trwałych elementów budynku.
Wymóg protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy – zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm./ przesłanek do wydania pozwolenia na użytkowanie, został spełniony, aczkolwiek organ I instancji nie powołał takiej podstawy prawnej rozstrzygnięcia opierając się niesłusznie, jedynie na normie prawnej wynikającej z art. 55 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy.
Uwzględniając poczynione w sprawie i udokumentowane okoliczności faktyczne związane z budową budynku mieszkalnego przez H. i S.M., przeprowadzoną na podstawie – jak ustalono, wydanych przez właściwe organy administracji publicznej pozwoleń, upoważniających do zakończenia całego procesu inwestycyjnego, kwestionowanie decyzji zezwalającej na użytkowanie przedmiotowego budynku nie jest zasadne.
Biorąc powyższe pod uwagę wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.