II SA/Lu 137/07

II SA/Lu 137/07 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Witold Falczyński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1423/07 - Wyrok NSA z 2008-11-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 50 i 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par.330, par.207 ust.2, par. 181, par.232 ust.5
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. i S.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną
na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania A. i S.J. oraz J. i S.H., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] nakazującą A. i S.J. doprowadzenie budynku garażowego, usytuowanego na działce nr [...], położonej w P., przy ul. [...], do stanu zgodnego z przepisami, przez wykonanie w terminie do dnia 31 kwietnia 2007 r. określonych robót budowlanych, to jest zrealizowania w ścianach powyższego budynku usytuowanych w granicy działki nr [...] i [...] oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej R E I 60 poprzez wymurowanie muru pełnego o grubości 25 cm, z cegły pełnej ceramicznej na zaprawie wapienno-cementowej lub z pustaków gazobetonowych na zaprawie wapienno-cementowej oraz wysokości nie mniejszej niż 0,3 m ponad pokrycie dachu tego budynku
i wysuniętej poza lico ściany zewnętrznej budynku na co najmniej 0,3 m lub zastosowanie na całej wysokości ściany zewnętrznej pionowego pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60 (wymagania te spełnia mur pełny).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że A. i S.J. rozpoczęli realizację budynku garażowego na działce nr ewid. [...] położonej w P., przy ul. [...], w oparciu o decyzję Urzędu Rejonowego z dnia [...] r., nr [...], dokonując istotnego odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Projekt budowlany zatwierdzony powyższą decyzją, przewidywał wykonanie garażu o wymiarach w rzucie poziomym 3,75 x 10,40 m, dobudowanego do budynku mieszkalnego i usytuowanego w granicy działki sąsiedniej o nr ewid. [...]. W trakcie oględzin w dniu 26 czerwca 1997 r. stwierdzono wykonanie wykopów i rozpoczęcie realizacji fundamentów usytuowanych w granicy działki nr [...] oraz w granicy działki nr [...] w związku
z czym Kierownik Urzędu Rejonowego postanowieniem z dnia
[...] r., znak: [...], wstrzymał inwestorom prowadzenie robót budowlanych przy budowie garażu, a następnie decyzją z dnia [...] r., znak [...], nakazał przedstawić w terminie do dnia 30 października 1997 r. projekt budowlany realizowanego budynku garażu, celem doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie.
Podczas kolejnych oględzin w dniu 27 sierpnia 1997 r. i w dniu 2 września 1997 r., pomimo nakazu wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, stwierdzono ich kontynuowanie, a w dniu 16 maja 2000 r. zakończenie realizacji garażu oraz jego użytkowanie.
Z uwagi na zakończenie budowy obiektu oraz zrealizowanie obiektu niezgodnie z przedłożonym w dniu 19 czerwca 1998 r. projektem budowlanym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., znak: [...], stwierdził wygaśnięcie wskazanej wyżej decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...]
Następnie organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 8 września 2006 r. oględziny, z których wynikało, że do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...]położonej w P. przy ul[...], został dobudowany garaż o wymiarach 3,67 x 13,47 m, posiadający ściany murowane, strop betonowy i dach jednospadowy oraz wiatrołap o wymiarach 3,54 ÷ 3,68 m x 8,40 m, posiadający, oprócz fragmentu obejmującego schody wejściowe do budynku, całkowite podpiwniczenie. Część garażowa i zadaszenie wejścia do budynku były ze sobą połączone funkcjonalnie oraz konstrukcyjnie wspólną ścianą, tworząc jeden obiekt budowlany, który był wznoszony równocześnie, dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego oraz usytuowany w granicy działek sąsiednich o nr ewid. [...] i [...]. Zrealizowany obiekt posiadał jednospadową drewnianą więźbę dachową, przykrytą w części garażowej cementowymi płytami falistymi, a w części nad wiatrołapem płytami falistymi azbestowo-cementowymi i płytami z tworzywa sztucznego.
W tych okolicznościach organ pierwszej instancji, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), decyzją z dnia [...] r. znak: [...], nałożył na inwestorów obowiązek wykonania, w terminie do dnia 31 kwietnia 2007 r., robót budowlanych polegających na wykonaniu w ścianach zrealizowanego budynku usytuowanych w granicy działki nr [...] i [...] oddzielenia przeciwpożarowego
o klasie odporności ogniowej R E I 60 poprzez wymurowanie muru pełnego
o grubości 25 cm, z cegły pełnej ceramicznej na zaprawie wapienno-cementowej lub z pustaków gazobetonowych na zaprawie wapienno-cementowej oraz wysokości nie mniejszej niż 0,3 m ponad pokrycie dachu zrealizowanego budynku i wysuniętej poza lico ściany zewnętrznej budynku na co najmniej 0,3 m lub zastosowanie na całej wysokości ściany zewnętrznej pionowego pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E l 60 (wymaganie to spełniać będzie mur pełny).
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, że A. i S.J. uzyskali decyzję pozwalającą na kontynuację budowy, skoro postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego dopuścił jedynie usytuowanie obiektu w granicy działki nr [...] Natomiast postanowienia te nie uprawniały inwestorów do wznowienia robót budowlanych. Również decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] nie zalegalizowała tej budowy.
Organ ten stwierdził również, iż wbrew twierdzeniu inwestorów, z uwagi na fakt, że roboty budowlane zostały już wykonane, podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), nie zaś, jak twierdzą odwołujący, art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888).
W ocenie organu nietrafny jest również zarzut dotyczący bezpodstawnego zastosowania w sprawie przepisów powołanego rozporządzenia. Stosownie bowiem do treści § 330 ust.1 tego rozporządzenia, przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zgodnie zaś z § 207 ust. 2, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Organ podkreślił, że obowiązki nałożone na inwestorów mają na celu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do zgodności z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego.
Skargę do sądu administracyjnego złożyli A. i S.J., domagając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenia postępowania w sprawie. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu błędne przyjęcie, że w sprawie niniejszej ma zastosowanie § 207 ust. 2 rozporządzenia, pomimo nie przeprowadzenia dowodów stwierdzających zaistnienie przesłanek wymienionych w powołanym przepisie.
Zdaniem skarżących w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki, uzasadniające wyjątek od zastosowania przepisu § 330 ust. 1 rozporządzenia, wynikające z przepisu § 207 ust. 2 tego rozporządzenia. W sprawie zatwierdzenia projektu uzupełniającego rozbudowę przedmiotowej inwestycji ponad wcześniej zatwierdzony projekt budowlany, skarżący złożyli organowi pierwszej instancji wniosek w dniu 18 czerwca 1998 r. Do wniosku załączony został projekt uzupełniający, sporządzony przez uprawnioną osobę, w oparciu o ówcześnie obowiązujące normy budowlane, przeciwpożarowe i inne. Został on zatwierdzony, jako zgodny z obowiązującym prawem. Zgodnie zaś z § 330 ust. 1 rozporządzenia, fakt złożenia wniosku wraz z uzupełniającym projektem w sposób jednoznaczny powoduje, że przepisy tegoż rozporządzenia nie mają zastosowania do takiego obiektu budowlanego.
Ponadto w ocenie A. i S.J. zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP, ponieważ podstawą postępowania przed organem pierwszej instancji był przepis art. 2 ust. 1 ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. (sygn. akt P 27/05, Dz.U. Nr 193, poz. 1430) uznany został za niekonstytucyjny i od chwili publikacji tego orzeczenia, to jest od dnia 25 października 2006 r. przestał funkcjonować w polskim porządku prawnym. Z akt sprawy wynika zaś, że zarówno inwestycja skarżących, jak i postępowanie w sprawie zatwierdzenia planów rozbudowy ponad wcześniej zatwierdzone plany budowy zostały zakończone na długo przed wejściem w życie powołanego przepisu.
W tych okolicznościach zdaniem skarżących organ pierwszej instancji wszczynając przedmiotowe postępowanie z urzędu, nadużył przysługujących mu kompetencji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem zarzutów skargi nie można uznać za zasadne.
Wskazany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepis art. 51 ust. 1
pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stanowi, przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (to jest postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych), właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Na podstawie ust. 7 tego artykułu przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa
w art. 50 ust. 1.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że w trakcie realizacji budynku garażowego, A. i S.J. dokonali istotnego odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w zatwierdzonym projekcie budowlanym, wydłużając garaż do granicy działki o nr ewid. [...] i powiększając do wymiarów 3,67 x 13,47 m oraz rozbudowując o podpiwniczone zadaszenie wejścia do budynku mieszkalnego (wiatrołap) o wymiarach 3,54 ÷ 3,68 m x 8,40 m. Część garażowa i wiatrołap stanowią jeden obiekt budowlany, który został dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego oraz usytuowany w granicy działek sąsiednich
o nr ewid. [...] i [...] Bezspornym jest również, iż powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wstrzymał inwestorom prowadzenie robót budowlanych przy budowie garażu, wykonywanych
w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w zatwierdzonym projekcie budowlanym.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy administracji orzekające
w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie bowiem z § 330 ust. 1 rozporządzenia, przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Natomiast w myśl
§ 207 ust. 2, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego,
a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się,
z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi.
Dlatego też nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność, czy postępowanie w sprawie zatwierdzenia zmian w projekcie budowlanym zostało zakończone.
Obiekt zrealizowany przez skarżących znajduje się w granicach działek sąsiednich o nr ewid. [...] i [...], stosuje się zatem do niego do § 232 ust. 5 rozporządzenia, który stanowi, że klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego, dla budynków, dla których nie stawia się wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej (wskazanych w § 213 rozporządzenia, do których zalicza się przedmiotowy obiekt), powinna być nie mniejsza niż określona w ust. 4 dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E". Dla ścian i stropów klasa odporności ogniowej (dla budynków o klasie "D" i "E") winna spełniać wymaganie R E I 60, to jest nośność ogniowa, szczelność ogniowa i izolacyjność ogniowa winna wynosić 60 minut.
W myśl zaś § 235 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, ściana oddzielenia przeciwpożarowego winna być wzniesiona na własnym fundamencie lub na stropie opartym na konstrukcji nośnej o klasie ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E l 60. W budynku z dachem rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, równolegle do połaci dachu, bezpośrednio pod pokryciem, które na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia.
Organy obu instancji w oparciu o powyższe przepisy prawidłowo nałożyły na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych mających na celu nadanie ścianom przedmiotowego obiektu usytuowanym w granicy działek o nr ewid. [...]i [...] parametrów ściany oddzielenia przeciwpożarowego.
Należy mieć na względzie, że skarżący inwestorzy zrealizowali przedmiotowy obiekt budowlany z istotnymi odstępstwami od udzielonego im decyzją z dnia
[...] r., pozwolenia na budowę. Pomimo wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia [...] r. skarżący prowadzili te roboty
i w zakreślonym decyzją z dnia [...] r. terminie, to jest do dnia
30 października 1997 r. nie przedstawili nowego projektu pozwalającego doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem.
Jakkolwiek projekt zamienny złożyli w czerwcu 1998 r., to i tak w świetle ustaleń organów orzekających zrealizowany obiekt odbiega od treści tego projektu
i nadal nie spełnia warunku posiadania ściany oddzielenia przeciwpożarowego
w granicy działki.
Należy mieć również na względzie, iż wymóg wykonania tego rodzaju ściany oraz dachu budynku usytuowanego w granicy działki z materiałów niepalnych nie został wprowadzony dopiero rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia
12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale istniał pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Istniał on także uprzednio na gruncie rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej
i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) będącego aktem wykonawczym do ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).
Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej, na organach administracji nie spoczywał – na podstawie § 207 ust. 2 rozporządzenia – obowiązek przeprowadzenia dowodu, co do spowodowania, przez realizację przedmiotowego obiektu budowlanego, zagrożenia zdrowia i życia ludzi. Dla orzeczenia powyższych obowiązków wystarcza bowiem ustalenie, że ściana znajdująca się w granicy działki nie stanowi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, oznacza to bowiem, iż przedmiotowy obiekt zagraża życiu ludzi.
Za nietrafny należy uznać zarzut strony skarżącej, iż przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888), w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia
18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, od chwili publikacji tego orzeczenia, to jest od dnia 25 października 2006 r. (Dz.U. Nr 193, poz. 1430) przestał funkcjonować w polskim porządku prawnym. Przepis ten stanowi, iż do spraw wszczętych
a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Prawo budowlane, stosuje się przepisy tej ustawy,
z zastrzeżeniem ust. 2-4. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku orzekł, iż przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., jest niezgodny z art. 32 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.
Z powyższego orzeczenia wynika zatem, a contrario, że powołany przepis
w pozostałym zakresie zachował moc obowiązującą i w tej części mógł stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Sąd nie dopatrzył się także w rozpoznawanej sprawie takiego naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.