II SA/Lu 136/05

II SA/Lu 136/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Grażyna Pawlos-Janusz
Krystyna Sidor /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art.36a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt.1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Krystyna Sidor (spr.), Sędziowie Sędzia NSA - Grażyna Pawlos-Janusz, Asesor WSA - Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej A. J. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...]., znak: [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. nakazuje ściągnąć od Wojewody na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu, od którego skarżąca była zwolniona.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r., znak: [...] wydaną na podstawie art. art. 36a, 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 1 i 2, 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego po rozpoznaniu odwołania J.B. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2004 r., znak: [...] wyrażającą zgodę na zmianę warunków określonych w decyzji Starosty z dnia [...] września 2002 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R.P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce Nr 2287 przy ul. L.
W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgoda obejmuje zmianę przeznaczenia jednego z pomieszczeń w budynku gospodarczym na letnią kuchnię, z którą wiąże się konieczność wymurowania dodatkowego kanału spalinowego i wyprowadzenia go na dach budynku.
J.B. sprzeciwiła się zmianie podnosząc, że budowa komina w letniej kuchni spowoduje całkowite zniszczenie rosnących na jej działce drzew, krzewów owocowych i ozdobnych oraz winogron, które uprawiała przez wiele lat z przeznaczeniem na cele lecznicze. Jej zdaniem decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa budowlanego, które wymagają, by obiekt budowlany zaprojektowany był w sposób zapewniający zachowanie odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochronę środowiska i uzasadnionych interesów osób trzecich. Podniosła, że dotychczasowe zadymienie spowodowało uszkodzenie jej drzew i owoców. Przyznała również, że posiada w swoim budynku gospodarczym, zrealizowanym na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Burmistrza Miasta z dnia [...] czerwca 1991 r., znak: [...], palenisko i przewód kominowy, ale z powodu wadliwego jego wykonania nie korzysta z niego.
W toku postępowania administracyjnego stwierdzono, że zmiana nie narusza ustaleń decyzji Burmistrza z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisów materialno- technicznych, jak również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie bowiem organu administracyjnego inwestycja nie zmienia charakteru budynku, lecz jedynie sposób jego użytkowania, przy czym Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego D. – L., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w z dnia [...] października 1999 r., Nr XIX/113/99 (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 9, poz. 209 z dnia 6 kwietnia 2000 r.) dopuszcza w tym terenie oznaczonym symbolem 3MNj lokalizację zarówno budynków gospodarczych, jak i mieszkalnych.
Organy administracyjne stwierdziły, że wykonanie w przedmiotowym budynku gospodarczym letniej kuchni nie naruszy prawa własności sąsiadującej z nią J. B. i, gdyż wylot z przewodu spalinowego został zaprojektowany w znacznej odległości od jej budynków, wynoszącej ok. 15 m, natomiast pomiędzy drzewami znajdującymi się na działce J. B. znajdują się jej budynki gospodarcze, oddzielające je od komina letniej kuchni.
W ocenie organów administracyjnych żadne przepisy nie regulują odległości przewodów kominowych od drzew i krzewów, dlatego nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich.
Natomiast usytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki J. B. zostało przesądzone decyzją Starosty z dnia [...] września 2002 r., [...] o pozwoleniu na budowę i nie podlegało ocenie w postępowaniu o wydanie decyzji wyrażającej zgodę na zmiany warunków udzielonego pozwolenia na budowę.
Skargę do sądu administracyjnego wniosła J.B. , domagając się uchylenia powyższej decyzji.
W skardze, jak również w pismach złożonych do akt sprawy zarzuciła, że udzielone przez organy administracyjne pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku narusza przepisy § 132 ust. 3 oraz 266 ust. 4 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które zezwalają na budowę kominków wyłącznie w domach mieszkalnych oraz wymagają zachowania określonej odległości między kominem a koroną znajdujących się w pobliżu drzew.
W ocenie skarżącej decyzja udzielająca zezwolenia na zmianę przeznaczenia budynku gospodarczego na kuchnię letniskową narusza jej prawo własności, co jest sprzeczne z art. 5 ustawy - Prawa budowlanego, gwarantującego ochronę słusznego interesu osób trzecich. Wykonany bowiem przez R.P. na podstawie zaskarżonej decyzji komin zadymia jej drzewa owocowe, powodując ich obumieranie, zaś wąska działka i jej zacienienie z drugiej strony uniemożliwia na niej uprawę warzyw i drzew.
Skarżąca zarzuciła również, że decyzja została wydana z naruszeniem § 140 pkt 1 oraz § 309 rozporządzenia z 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż przewody kominowe zmienionego budynku nie posiadają ciągu zapewniającego wymaganą przepustowość (komin ma wysokość 30 cm) i ze względu na bliską odległość od korony drzew stwarzają zagrożenie pożarowe.
Podniosła ponadto, że wbrew stanowisku organu administracyjnego zmiana budynku gospodarczego na kuchnię letnią powoduje zmianę charakteru budynku w rozumieniu § 3 pkt 7 i 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a nie jedynie zmianę sposobu użytkowania, o której mowa w art. 36a ust. 5 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. W związku z tym nowy budynek powinien spełniać wszystkie warunki techniczne wymagane dla budynków przeznaczonych na pobyt ludzi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego Sąd jest zobowiązany z mocy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji z naruszeniem prawa materialnego – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.).
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych decyzji był art. 36a powołanej ustawy, stanowiący w pkt 1, iż istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę.
W sprawie niniejszej wnioskodawczyni dysponująca decyzją z dnia [...] września 2002 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego – wystąpiła w dniu 3 września 2004 r. do organu I instancji o zmianę pozwolenia na budowę poprzez zezwolenie na urządzenie w jednym z dwu pomieszczeń – kominka grzewczego oraz komina.
Prawidłowe jest stanowisko wyrażone przez organy obu instancji, iż tego rodzaju zmiana stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego czego konsekwencją jest konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zmiana dotyczy bowiem istotnych elementów wyposażenia budowlano instalacyjnego, a nadto zmienia funkcję jednego z pomieszczeń.
Rozpoznając złożony wniosek organ I instancji miał zatem obowiązek bądź orzec o zmianie pozwolenia na budowę, bądź wniosek taki oddalić.
Sentencja orzeczenia organu I instancji jest sformułowana wadliwie, a redakcja jej nie znajduje uzasadnienia w powołanym art. 36a. Wady tej nie dostrzegł organ odwoławczy, aczkolwiek uznał, iż decyzja organu I instancji jest w istocie zmianą decyzji o pozwoleniu na budowę i utrzymał ją w mocy.
Organy obu instancji w sposób dowolny stwierdziły, iż wnioskowana przez inwestorkę zmiana pozwolenia na budowę, przedstawiona w dołączonym projekcie nie narusza przepisów techniczno-budowlanych.
W świetle art. 36a ust. 3 – Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany.
W sprawie niniejszej projektowana zmiana polega m.in. na zbudowaniu komina w ścianie budynku gospodarczego zlokalizowanej w granicy działki, a nadto zainstalowanie komina grzewczego.
Z poczynionych ustaleń nie wynika, by organy obu instancji sprawdzały czy taka lokalizacja przewodów kominowych i zainstalowanie kominka nie narusza bezpieczeństwa pożarowego w tym (co podnosi skarżąca) przepisu § 266 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), a także § 132 ust. 3 w zw. z § 209 ust. 4 cytowanego rozporządzenia.
Nie wyjaśnienie sprawy w powyższym zakresie stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a także świadczy o dowolności poczynionych ustaleń.
Powyższe oznacza, że decyzje obu instancji wymagają uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).