II SA/Lu 1345/02

II SA/Lu 1345/02 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-02-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Grażyna Pawlos-Janusz /sprawozdawca/
Witold Falczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.48, 51, 103 ust.2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art.37, 40
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Witold Falczyński, Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Bogusław Wiśniewski/asesor WSA/, Protokolant Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]września 2002 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. znak: [...] nakazującej J.K. wykonanie, w terminie do 30 listopada 2002 r., ściany z materiałów niepalnych usytuowanej w granicy z działką K.K. oraz ściany z materiałów niepalnych usytuowanej od strony budynku stodoły w istniejącym na działce nr ewid. [...] w J. budynku gospodarczym o wymiarach 12 m × 4,60 m- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało wykonanie w 1990 r. na działce odwołującego się, bez pozwolenia na budowę, budynku gospodarczego. Obiekt ten usytuowany przy granicy działki oparto na konstrukcji 7 sztuk słupów murowanych (3 słupy na działce J.K. i 4 słupy wspólne z budynkiem K.K.). Przedmiotowy budynek gospodarczy jest kryty dachem jednospadowym, którego konstrukcję wsparto na słupach konstrukcyjnych i płatwi budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Ściana od strony stodoły odległej o 0,70 m wypełniona jest deskami.
Ponieważ budynek gospodarczy został zrealizowany samowolnie przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to w świetle art. 103 tejże ustawy nie może mieć w sprawie zastosowania art. 48. W sprawie ma zatem zastosowanie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., gdyż nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 tej ustawy.
Budynek gospodarczy odwołującego się narusza § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), który dopuszcza sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynki ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno palnych.
W takiej sytuacji należało nałożyć na J.K., na podstawie art. 40 ustawy z 1974 r. obowiązki wykonania ścian budynku z materiałów niepalnych.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł J.K., nie precyzując jej żądania.
Podniósł w skardze, że za namową K.K. wybudowali wspólnie szopę w granicy działek. K.K. posiada na swojej części również budynek gospodarczy i zadaszenie, które nawet przekracza granicę działki. Organy nadzoru budowlanego powinny zatem jednakowo traktować ich obu i nakazać również K.K. wykonanie niepalnej ściany od strony stodoły.
Skarżący wyjaśnił, że jako inwalida pierwszej grupy narządów ruchu zamieszkujący tylko z żoną również inwalidką nie prowadzi gospodarstwa rolnego i przedmiotowy budynek gospodarczy nie jest mu potrzebny. Zły stan techniczny tego, pusto stojącego obiektu powinien kwalifikować go do rozbiórki. Nie stać go na budowę nowych, niepotrzebnych ścian zwłaszcza, że nie zobowiązuje się do analogicznych robót K.K., który powinien zabudować swoją działkę w przepisanych prawem odległościach od granicy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta, odpowiada prawu mimo, iż wskazuje błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Bezspornym jest w rozpatrywanej sprawie, że przedmiotowy budynek gospodarczy (szopa) został wykonany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w 1990 r. Prawidłowo organy orzekające przyjęły, że w świetle art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) w sprawie nie może mieć zastosowania art. 48 tej ustawy przewidujący bezwzględny nakaz rozbiórki każdego obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez pozwolenia na budowę, albowiem przedmiotowy budynek został wykonany przed wejściem z życie tejże ustawy.
Przepisy obowiązującej w czasie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) dopuszczały możliwość tzw. legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów pod warunkiem nie zaistnienia okoliczności określonych w art. 37.
W sprawie ustalono, że nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu w świetle przepisów ustawy z 1974 r. ale obiekt ten znajduje się w nienależytym stanie technicznym a zatem należy na jego właściciela nałożyć obowiązki mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z wymogami technicznymi obowiązującymi w budownictwie.
Zarówno przepisy obowiązującego w czasie budowy przedmiotowego obiektu rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17. poz. 62 ze zm.) jak i przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane, wydanego w dniu 14 grudnia 1994 r. przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.) nie dopuszczały możliwości wykonania w granicy działki ani w odległości 0,70 m od innego obiektu ścian z materiałów łatwopalnych. Przedmiotowy obiekt gospodarczy (szopa) skarżącego narusza więc obowiązujące w budownictwie wymogi i nakaz wykonania ścian z materiałów niepalnych ma na celu doprowadzenie go do należytego stanu technicznego.
Błędem zaskarżonej decyzji jest wskazanie, jako podstawy prawnej nałożonych na skarżącego obowiązków, art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przepis art. 103 Prawa budowlanego z 1995 r. wyłącza bowiem stosowanie do obiektów zrealizowanych przed 1 stycznia 1995 r. tylko art. 48 tej ustawy. Oznacza to, że w pozostałym zakresie przy rozstrzyganiu sprawy mają zastosowanie przepisy "nowej" ustawy. W sytuacji, gdy przedmiotowy obiekt, nie posiadając ścian oddzielenia pożarowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie dla środowiska, podstawę nałożenia określonych w decyzji obowiązków winien stanowić art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Ponieważ, mimo błędnie wskazanej podstawy prawnej, nałożone na skarżącego obowiązki mają skutkować doprowadzeniem obiektu do należytego stanu technicznego, należało uznać zarzuty skargi za niezasadne.
Zarzut skarżącego, iż nie korzysta on i nie będzie korzystał z przedmiotowego budynku gospodarczego znajdującego się w złym stanie technicznym i wolałby obiekt ten rozebrać, nie pozbawia zaskarżonej decyzji przymiotu zgodności z prawem. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przejawiał woli rozbiórki przedmiotowego obiektu, a nadto niewykonanie przez niego nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków będzie, w świetle art. 51 ust. 4 omawianej ustawy, prowadzić do wydania przez organ decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu.
Powołanie się przez skarżącego na okoliczności wykonania szopy za namową K.K. i istnienie na działce sąsiedniej budynków nie zachowujących wymogów techniczno-budowlanych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Żądanie skarżącego, by właściwe organy zobowiązały K.K. do doprowadzenia obiektów budowlanych na jego działce do stanu zgodnego z prawem nie może być rozpatrywane "przy okazji" w niniejszej sprawie. Powinno być ono przedmiotem odrębnego postępowania.
Mając powyższe na względzie należało skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).