II SA/Lu 1334/02

II SA/Lu 1334/02 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-02-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Stelmasiak
Maciej Kierek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.28, 48, 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak, Jerzy Drwal/asesor WSA/, Protokolant st.sekr.Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. S. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanego samowolnie ocieplenia wełną mineralną i obłożenia sidingiem budynku mieszkalnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity w Dz. U. Nr 98, poz. 1071, z 2000 r.) w związku z art.80 ust.2 pkt 2 oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późniejszymi zmianami) - po rozpatrzeniu odwołania J.S. i S.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2002r. znak: [...] nakazującej J.S. i S.S. rozbiórkę wykonanego samowolnie ocieplenia wełną mineralną i obłożenia sidingiem budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] w N, przy ul. S.- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji stwierdza się, że ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że współwłaściciele parteru budynku mieszkalnego w N. przy ul. S. J.S. i S.S. w roku 1995 samowolnie dokonali ocieplenia wełną mineralną i obłożenia sidingiem trzech ścian zewnętrznych należącej do nich kondygnacji budynku mieszkalnego (parteru).
Fakt ten stwierdzono w toku oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 4 czerwca 2002r.
W tych warunkach organ I instancji powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn. zm.) zaskarżoną decyzją z dnia [...].07.2002r. znak: [...] nakazał rozbiórkę wykonanego samowolnie ocieplenia wełną mineralną i obłożenia sidingiem budynku mieszkalnego w N. przy ul. S..
Od powyższej decyzji odwołali się inwestorzy J.S., S.S. J.S. w swoim odwołaniu podnosząc, że na skutek braku remontów i konserwacji piętra budynku mieszkalnego przy ul. S. (piętro posiada konstrukcję drewnianą, stanowi własność D.M.) zawilgoceniu uległa należąca do J.S. S. S. część parterowa budynku wykonana z kamienia co spowodowało jej zawilgocenie, erozję oraz odpadanie tynku. Następnie informuje, że aby nie dopuścić do całkowitej erozji ścian parteru wykonanych z kamienia wapiennego w 1995r., z S.S. wykonali ww. prace szalunkowe oraz dodatkowe zabezpieczenia przed zaciekami z piętra. W ocenie skarżącego przywrócenie do stanu pierwotnego spowoduje znaczne zniszczenia i dalszą dekapitalizację budynku. Skarżący do odwołania dołączył zdjęcia ilustrujące część budynku należąca do D. M.
Odwołujący się S.S. w swoim odwołaniu informuje, że w 1995r. zdecydował się na wykonanie elewacji z sidingu i ocieplenie wełną mineralną z uwagi na to, że budynek wymagał szybkiego zabezpieczenia przed dalszą dewastacją. Tynk ze ścian zaczął odpadać a ściany z kamienia zaczęły ulegać erozji. Skarżący dodaje, iż nie wiedział, że wykonanie tego typu elewacji w mieście N. jest nie wskazane.
Rozpatrując powyższe organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdza, że przedmiotowy budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] w N. ( ul. S.) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta N. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dn. [...] 01.1994r. należy do obszaru oznaczonego symbolem [...] MP MNj, który znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej i dla którego uznaje się za niedopuszczalne inwestowanie powodujące degradację walorów krajobrazowych, przestrzennych i użytkowych terenu. Z pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika, iż przedmiotowy budynek mieszkalny położony jest w obrębie architektoniczno- krajobrazowego N. wpisanego do rejestru zabytków woj. [...] pod nr A/[...] i wykonane prace mają negatywny wpływ na wygląd budynku, niekorzystnie przekształcają jego elewację a zastosowanie sidingu (materiału współczesnego,
obcego tradycji budowlanej N.) narusza nie tylko substancję obiektu lecz
I
także układu urbanistycznego miasta.
Odpowiadając na zarzuty skarżących, organ odwoławczy stwierdza, że działania związane z ociepleniem budynków są robotami budowlanymi zgodnie z art. 28 Ustawy z dn. 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z dowodów sprawy wynika, że inwestorzy wykonując ocieplenie budynku wełną mineralną i obłożenie ścian parteru sidingiem takiego pozwolenia nie posiadali. Mając na uwadze powyższe, tj. brak pozwolenia na budowę, negatywną opinię Wojewódzkiego i Konserwatora Zabytków a także niezgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , postanowiono utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.
Od tej decyzji S.S. i J.S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego .
W skardze stwierdzają, że bezspornym jest ,że remont budynku polegający na zastąpieniu resztek tynku na elewacji budynku sidingiem wykonany został w 1995 roku.
Bezspornym jest też, że remontowany budynek nie był i nie jest obiektem zabytkowym, a zakres remontu nie obejmował wymiany elementów konstrukcyjnych i nie miał wpływu na otaczającą zabudowę.
Okoliczność, że w N. elewacje innych budynków znajdujących się w strefie ochrony konserwatorskiej wykonane są metodą sidingu jest powszechnie znana, w tym znana jest też organom nadzoru budowlanego.
W uzasadnieniach decyzji wskazano, że art. 28 prawa budowlanego wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże zgodnie z treścią tego przepisu nie ma on zastosowania do robót polegających na remoncie istniejących obiektów ( art. 29 ust. 2 pkt. 1 prawa budowlanego), gdy nie są one zabytkami.
Równocześnie w decyzjach nie wskazano, by wykonanie elewacji na części budynku z użyciem sidingu naruszało ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy ten sposób zabezpieczania obiektów jest na terenie miasta powszechny, a treść planu nie wyklucza stosowania tego materiału. Jego użycie nie degraduje użytkowych, estetycznych, ani też krajobrazowych walorów terenu, tym bardziej, że położenie budynku wyklucza jakikolwiek jego walor dla krajobrazu terenu N.
Skoro jednak organy powołały jako podstawę prawną art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 4 prawa budowlanego to odniesienie zakresu wykonanych prac do treści planu zagospodarowania miasta jest bezprzedmiotowe, bo przepis ten interpretowany być musi łącznie z art. 50 prawa budowlanego.
Przepis art. 50 prawa budowlanego odnosi się do "prowadzonych robót budowlanych" bez wymaganego pozwolenia (pkt.1 ust. 1), w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub środowiska (pkt. 2 ust. 1) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń pozwolenia bądź przepisów (pkt.3 ust.1).
Bezsporny fakt zakończenia robót budowlanych przed 7 laty - w 1995 r.- wykluczał ocenę, że roboty są nadal prowadzone i mógłby do nich mieć zastosowanie art. 50 tego prawa.
Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18.02.1999 r. IV NSA 303/97 - art. 51 prawa budowlanego wyraźnie nawiązuje do treści zawartej w art. 50 prawa budowlanego i w sposób nie budzący wątpliwości przesądza, że wydawane na jego podstawie decyzje zapadają w tym samym postępowaniu w którym podejmowane są czynności związane ze wstrzymaniem robót budowlanych".
Równocześnie oczywistym jest, że remont elewacji budynku nie polegał na położeniu tynku, lecz na obłożeniu wełną mineralną i sidingiem, które to elementy nakazano rozebrać, stąd możliwym było wyodrębnienie części obiektu budowlanego mogące podlegać rozbiórce.
Z tego też względu nie mógł mieć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, bowiem zgodnie z art. 51 ust. 4 stosuje się go " w innych przypadkach niż określone w art. 48".
Skoro roboty zostały zakończone, a ich efekt stanowi wyodrębniona część obiektu budowlanego to ocena ustaleń w kontekście wart. 51 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 51 ust.4 prawa budowlanego naruszała w istotny sposób te przepisy (wyrok NSA z dnia 16.02.2000 II Gd 957/97/, co uzasadnia uchylenie wydanych decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosi o jej oddalenie.
Rozpatrując złożone skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 51 ust.1 pkt 1 i art. 51 ust. 4 w zw. z art. 28 prawa budowlanego.
Ocena materiału dowodowego w sprawie należy do organów administracji i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności,
Istotą sporu pomiędzy stronami jest prawne ustalenie klasyfikacji robót wykonanych w 1995r. , a polegających na ociepleniu wełną mineralną i obłożenia sidingiem trzech ścian zewnętrznych kondygnacji budynku mieszkalnego w N. przy ul.S..
Organ administracji kwalifikuje dokonaną inwestycję jako roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 prawa budowlanego; natomiast skarżący traktują je jako remont nie wymagający takiego pozwolenia.
Zdaniem Sądu materiał dowodowy i zakres prac wskazuje na wykonanie robót budowlanych , na które jest konieczne pozwolenie na budowę.
Odnosząc się do zarzutów skargi i dodatkowego pisma procesowego należy powiedzieć, że nawet gdyby przyjąć fakt przeprowadzenia remontu, to także byłoby wymagane pozwolenia na budowę, ponieważ zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1, remonty istniejących obiektów budowlanych zostały tylko częściowo zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zwolnienie to nie dotyczy obiektów zabytkowych, czyli obiektów objętych nadzorem konserwatorskim przewidzianym przepisami obowiązującej w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U. Nr 10, poz. 48 ze z późn.zm.).
Jak wynika z materiału dowodowego przedmiotowy budynek mieszkalny położony jest w strefie (obrębie) układu architektoniczno – krajobrazowego N. wpisanego do rejestru zabytków województwa pod nr A/[...].
Skarga kwestionuje także podstawę prawna decyzji.
W związku z tym należy powiedzieć, że zgodnie z powszechnie utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest zaakceptowana dopuszczalność orzekania na podstawie art. 48 prawa budowlanego z 1994r. o rozbiórce części obiektu budowlanego, stanowiącej dobudowę, nadbudowę lub rozbudowę istniejącego obiektu, a przepis art. 51 prawa budowlanego z 1994r. a nie art. 48 powinien być stosowany w razie rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub modernizacji obiektu budowlanego, realizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Cyt. art. 51 ust. 4 prawa budowlanego w sposób literalny stwierdza, że ma zastosowanie do robót wykonanych.
W sytuacji występującej w sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i skargi od niej oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
.
'
.f i
.
,
.