II SA/LU 1304/03

OSK 1410/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Andrzej Gliniecki
Krystyna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Lu 1304/03 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-07-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska /spr./, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Andrzej Gliniecki, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1304/03 w sprawie ze skargi A. i A. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 25 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. i A. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 25 września 2003 r. – w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę przedszkola niepublicznego.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia 7 lipca 2003 r. – zatwierdzającą projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu – aneks i udzielającą inwestorom A. i H. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego dla dzieci starszych (...) na działkach nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w Lublinie. Zdaniem wymienionego wyżej organu decyzja organu I instancji odpowiada prawu i spełnia wymogi określone w art. 35-32, a także w art. 35 ust. 1, 2, 3 – Prawa budowlanego. Podkreślił też, że w związku z ponownym rozpoznawaniem sprawy przez organ I instancji zastosowanie mają w tej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14. 12. 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Paragraf 12 ust.6 cyt. rozporządzenia dopuszcza możliwość sytuowania budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust.2, bezpośrednio przy granicy, bądź w odległości mniejszej od określonej w ust.4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie zachowana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami działki sąsiedniej.
Projektowany obiekt spełnia te wymogi. Sąsiednia działka o nr ew. 70 – jak wynika z pisma Wydziału Strategii i Rozwoju urzędu Miasta w Lublinie z dnia 18 lutego 2003 r. – pełni funkcje kanału odprowadzającego wody deszczowe i nie powinna być zagospodarowywana. Powołując się na dokumentację geotechniczną Wojewoda Lubelski stwierdził, że nie ma możliwości zalewania działek 70 i 71 wodami gruntowymi z działki inwestorów o nr ew. 69. Teren działki nr 69 jest płaski i częściowo pochylony w kierunku płd.-wsch. tj. przeciwnym do działek 70 i 71. Podkreślił również, że wymieniona dokumentacja geotechniczna z analizą ukształtowania terenu nie potwierdza zmiany ukształtowania terenu działki nr 69.
W złożonej od w/w decyzji skardze A. i A. P. podnieśli, że projektowana inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływała na należące do nich działki nr ew. 70 i 71, w związku z "realnie istniejącym zagrożeniem zmiany stosunków wodnych i możliwością zalewania ich działek wodami opadowymi z działki sąsiedniej". Zarzucili również, że przeprowadzone przez organy dowody są "jednostronne i tendencyjne. Zwłaszcza dotyczy to opinii geotechnicznej, z którą nie mogli się zapoznać".
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew wywodom skarżących kontrolowana decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 29 – Prawa wodnego. Z dołączonej do akt dokumentacji geotechnicznej wynika, że zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje zmiany stosunków wodnych na gruncie działki nr 69. Nie zostały również potwierdzone zarzuty, że inwestorzy prowadzili prace ziemne naruszające stosunki wodne. Opinia geotechniczna została opracowana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i kwalifikacje. Natomiast zarzuty zawarte w skardze są gołosłowne i nie poparte dowodami. Skarżący nie zostali również pozbawieniu prawa do udziału w toczącym się postępowaniu ponieważ z akt sprawy wynika, że brali w nim aktywny udział.
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną A. P.. Domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie podniósł następujące
zarzuty:
1/ naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przez oddalenie skargi w sytuacji gdy z uwagi na wadliwe ustalenie przez organy granic cieku wodnego sąd "winien dojść do przekonania, iż inwestor przed pozwoleniem na budowę powinien uzyskać pozwolenie wodno-prawne zgodnie z art. 122 ust.1 pkt 2 i 3 – Prawa wodnego".
2/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 9 ust.1 pkt 1, art. 15 ust.1 oraz art. 122 ust.1 pkt 2 i 3 – Prawa wodnego poprzez ich nie zastosowanie w sytuacji, gdy w wyniku prawidłowej oceny stanu faktycznego tj. prawidłowego ustalenia granic cieku wodnego sąd winien dojść do przekonania, iż zgodnie z art. 122 ust.1 pkt 2 i 3 Prawa wodnego zagospodarowanie nieruchomości inwestorów – objętej ciekiem wodnym i znajdującej się bezpośrednio na terenie przylegającym do urządzeń wodnych – wymaga uprzedniego wydania pozwolenia wodno prawnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 69 – Prawa wodnego wszelka ingerencja w granice koryta cieku wodnego jest regulacją tego cieku i wymagana uzyskania stosownego pozwolenia. Z art. 122 ust.1 pkt 3 – Prawa wodnego wynika, że pozwolenia takiego wymaga również "ukształtowanie terenu na gruntach przylegających do cieku wodnego. Skoro więc działka nr 69 przylega do cieku wodnego to niwelacja terenu, podniesienie nasypu, które zostało wykonane przez inwestora wymaga pozwolenia wodno prawnego. Z map wysokościowych wynika, że zaprojektowano takie ukształtowanie terenu, które zmierza do zmiany stosunków wodnych. Z kolei pismo Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 9.05.03 r. wskazuje, że w wyniku oględzin stwierdzono już podwyższenie terenu. Może to mieć wpływ na ograniczenie przepływu wód opadowych i podtapianie posesji skarżącego.
Ponieważ decyzja pozwalająca na budowę nie została poprzedzona pozwoleniem wodno prawnym i nie uwzględnia wpływu projektowanej inwestycji na grunty sąsiednie, należało stwierdzić, że została wydana z rażącym naruszeniem przepisów Prawa wodnego, co powinno skutkować jej uchyleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń, dlatego też w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa procesowego. Podnosząc ten zarzut wnoszący skargę zarzucił sądowi naruszenie "art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 oraz 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Oceniając bowiem dokonane przez organy administracji ustalenia dotyczące granic cieku wodnego sąd – zdaniem skarżącego – winien dojść do przekonania, iż są one wadliwe, co z kolei powinno skutkować koniecznością uzyskania przez inwestora, przed pozwoleniem na budowę, pozwolenia wodno-prawnego.
Przytoczony wyżej zarzut nie jest zasadny. Zawarta w zaskarżonym wyroku ocena ustaleń faktycznych organów budowlanych jest prawidłowa. Istotnie stosownie do brzmienia art. 32 – Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę obiektu może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień pozwoleń lub opinii innych organów. Nie można jednakże zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, która wymagałaby uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia wodno-prawnego, o którym mowa w art. 122 Prawa wodnego. Stosownie do jego brzmienia pozwolenie wodno-prawne jest wymagane – między innymi – na regulację wód oraz zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wody (art. 122 ust.1 pkt 2) a także wykonywanie urządzeń wodnych (pkt 3 ust.1 art. 122).
Prezentując pogląd, że inwestor winien uzyskać również pozwolenie wodno-prawne wnoszący skargę wskazał także pkt 3 ust.1 art. 122 – cyt. ustawy. Uznać jednakże należy, iż przepis ten został wskazany omyłkowo, ponieważ poza sporem jest iż inwestor zamierza budować dom a nie urządzenie wodne.
Odnośnie natomiast zmiany ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód należy stwierdzić, co następuje.
Z dołączonej do akt dokumentacji geotechnicznej wynika, że zamierzona przez inwestorów budowa, z uwagi na usytuowanie działki nr 69 w stosunku do działek nr 70 i 71 nie spowoduje takiej zmiany ukształtowania terenu, która miałaby wpływ na warunki przepływu wody w kanale odprowadzającym wody deszczowe, zlokalizowanym na działce nr 70.
Zawarte w przytoczonej wyżej dokumentacji wnioski poprzedzone zostały badaniami szczegółowo opisanymi i poddanymi wnikliwej analizie.
Formułowane natomiast pod adresem ww. dokumentacji zarzuty pozbawione są racjonalnych argumentów i ograniczają się wyłącznie do podważania obiektywności przedstawionego wyżej dowodu.
Podkreślić ponadto należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest badanie legalności udzielonego pozwolenia na budowę przedszkola. Stąd też podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące wprowadzanych przez właścicieli działki nr 69 zmian ukształtowania terenu doprowadzających z kolei do zmiany stanu wody na gruncie a także kierunku odpływu – są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mogą one – o ile istotnie miały miejsce – stanowić podstawę do wystąpienia do właściwych organów ze stosownym wnioskiem w trybie art. 29 ust. 3 – Prawa wodnego.
W niniejszej sprawie należało natomiast ograniczyć się wyłącznie do zbadania czy budowa projektowanego obiektu może spowodować taką zmianę ukształtowania terenu, która mogłaby mieć wpływ na warunki przepływu wody na działce nr 70. Zawarte w dokumentacji geotechnicznej wnioski wykluczają taką możliwość.
Skoro więc skarżący nie przedstawili żadnych konkretnych argumentów ani zarzutów dotyczących omawianej wyżej dokumentacji, to przyjąć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sankcjonując ostateczną decyzję pozwalającą na budowę.
2. Nie może odnieść zamierzonego skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadzający się do nie zastosowania art. 122 ust.1 pkt 2 i 3 i art. 9 ust.1 pkt 1 , a także art. 15 ust.1 – prawa wodnego. Wobec bezzasadności zarzutu zgłoszonego w ramach obowiązującej podstawy kasacyjnej oceny zarzutu naruszenia wskazanych w kasacji przepisów prawa materialnego należało dokonać z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy będącego podstawą orzekania dla sądu I instancji.
Uznając zatem dokonaną przez sąd ocenę ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wydania decyzji za zasadną Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność uprzedniego uzyskania przez inwestora przed pozwoleniem na budowę pozwolenia wodno-prawnego.
Z wymienionych wyżej przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej, jako nieusprawiedliwione, na zasadzie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlegały oddaleniu.