II SA/Lu 120/23

II SA/Lu 120/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-05-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur
Grzegorz Grymuza
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 670/23 - Postanowienie NSA z 2023-11-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 3a lit. a, art. 35 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 28 listopada 2022 r. znak: IF-VII.7840.2.44.2022.RG w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z 28 listopada 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania A. G. (dalej jako: skarżąca), Wojewoda Lubelski (dalej także jako: Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyńskiego (dalej także jako: Starosta) z 27 września 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Wnioskiem z 13 lipca 2022 r. P. w L. (dalej jako: inwestor) wystąpiła do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV.
Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z 27 września 2022 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwutorowej linii 110 kV do stacji 110/15kV C., przebiegającej przez wskazane w decyzji działki (w tym działkę nr [...], położoną w miejscowości G., której właścicielką jest skarżąca).
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego (wadliwa ocena materiału dowodowego, przez braku uzasadnienia dla ustalenia takiego przebiegu linii, który zajmuje pow. ponad 4000 m2 z działki skarżącej, naruszenie zasady ochrony zaufania) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez uznanie, że śmierć strony przed wszczęciem postępowania nie ma znaczenia dla wydania decyzji, co narusza prawa następców prawnych.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 28 listopada 2022 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], należącą do skarżącej, zostały wydane decyzje w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, ze zm.; dalej jako: u.g.n.) o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oraz o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcia oraz uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądzają w ocenie Wojewody lokalizację przedmiotowej inwestycji. Na podstawie analizy zdjęć lotniczych/satelitarnych Wojewoda stwierdził, że nie można przyjąć, by działki sąsiednie miały odmienny charakter niż działka nr [...] należąca do skarżącej. Dodatkowo kłopotliwe jest takie wyznaczenie przebiegu linii energetycznej, by w zupełności wykluczyć ingerencję w nieruchomości należące do podmiotów prywatnych. W odniesieniu do okoliczności nie ustalenia następców prawnych właścicieli niektórych działek, przez które ma przebiegać inwestycja Wojewoda zaznaczył, że jakkolwiek organ powinien dysponować aktualnym kręgiem stron postępowania administracyjnego, to jednak należy mieć na względzie, iż sprawa dotyczy inwestycji celu publicznego. Skoro art. 124a w związku z art. 124 u.g.n. dopuszcza możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby budowy linii energetycznej w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, to niekonsekwencją byłoby przyjęcie, że w postępowaniu o wydanie takiej decyzji nie jest konieczne ustalenie następców prawnych, zaś w postępowaniu o pozwolenie na budowę już tak. Organ wskazał, że sytuacja nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym dotyczy działki nr [...] w obrębie K., dlatego została wydana decyzja w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odniesieniu do działki nr [...] w obrębie W., jeden ze współwłaścicieli zmarł w grudniu 2021 r., po zawarciu porozumienia z inwestorem, które miało miejsce w 2019 r. Porozumienie to zdaniem organu jest skuteczne wobec następców prawnych, gdyż w księdze wieczystej została wpisana służebność przesyłu. Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona współwłaścicielce przedmiotowej działki. Organ zauważył, że nawet gdyby uznać, iż niektóre osoby zostały niezasadnie pominięte w postępowaniu administracyjnym, to byłoby to jedynie uchybienie proceduralne nie wpływające na merytoryczną prawidłowość decyzji. Osobom takim mogłoby przysługiwać prawo żądania wznowienia postępowania. Wojewoda podkreślił, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, a inwestor uzyskał dla przedmiotowej inwestycji decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda nadmienił, że wątpliwości budzić może zasadność uznania za strony postępowania właścicieli nieruchomości, przez które nie przebiega projektowana linia energetyczna, a które znajdować się mają jedynie w obszarze oddziaływania obiektu. Jednak ewentualne nadmierne rozszerzenie kręgu stron postępowania pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanej decyzji.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody A. G. zarzuciła naruszenie:
(1) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia co do ustalenia takiego przebiegu linii napowietrznej, która zajmuje pow. ok. 4016 m2 z działki należącej do skarżącej, podczas gdy linia mogłaby być przeprowadzona obok - tak by nie naruszać praw skarżącej;
(2) art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji samorządowej poprzez wydanie decyzji, która w istocie jest sprzeczna z interesami obywateli;
(3) przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, że śmierć strony przed wszczęciem postępowania w sprawie nie ma żadnego znaczenia dla faktu wydania decyzji, co narusza uprawnienia osób wstępujących w prawa zmarłych.
Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy obydwu instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 5 maja 2023 r. skarżąca wniosła dodatkowo o weryfikację (rozważenie) szeregu kwestii dotyczących naruszenia jej praw procesowych, kompletności dokumentacji projektowej, zakresu ingerencji w prawo własności skarżącej.
Sprawa została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Wbrew zarzutom skargi (nota bene, bardzo ogólnikowym), złożony przez inwestora projekt budowlany (projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlanego) spełniał wszystkie prawem wymagane warunki, wymienione w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682; dalej jako: P.b.) oraz przepisach odrębnych, co w świetle art. 35 ust. 4 P.b. obligowało organy administracji architektoniczno-budowlanej (Starostę i Wojewodę) do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę). W szczególności:
Po pierwsze, projekt budowlany spełniał warunek zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b.). Warunki lokalizacji inwestycji liniowej (obejmujące również działkę nr [...] stanowiącej własność skarżącej) zostały określone uchwałą nr V/41/19 Rady Gminy z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. dla przebiegu napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C. do stacji 110/15kV C. (wypisy i wyrysy z uchwały dołączone zostały do projektu).
Po drugie, spełniona została przesłanka zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.b.), o czym przesądza ostateczna i prawomocna decyzja Wójta Gminy z 19 marca 2020 r. (znak: Gk.6220.3.2019MG), stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora oraz określająca istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia (załączniki do projektu budowlanego, k. 13-28).
Po trzecie, z uzasadnień decyzji organów obydwu instancji wynika, że w ich ocenie projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Skarżąca nie podnosi w tym zakresie żadnych konkretnych zarzutów, nie wskazuje na jakiekolwiek naruszenia przepisów techniczno-budowlanych lub innych, ogranicza się do bardzo ogólnikowego argumentu o konieczności weryfikacji przez sąd, czy "dokumentacja dotycząca projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawem przepisane" (pismo procesowe z 5 maja 2023 r.). Sąd nie jest związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako: p.p.s.a.), ale nie dostrzega żadnych przesłanek do tego, aby uznać za wadliwe stanowisko organów o zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nic w złożonej dokumentacji na to nie wskazuje.
Po czwarte, projekt zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego są kompletne, zawierają wszystkie wymagane prawem elementy, w tym zaświadczenia potwierdzające wpisy projektantów na listy właściwych izb samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.). Skarżąca i w tym zakresie stawia nader ogólnikowy zarzut braku weryfikacji, czy dokumentacja przedłożona przez projektanta jest kompletna, ale nie wskazuje choćby jednego brakującego elementu w tej dokumentacji. Ponownie, analizując niezależnie od zarzutów skargi (nader ogólnikowych) zawartość projektów oraz załączonych do nich dokumentów nie dostrzega żadnego brakującego dokumentu. Stwierdzenie Starosty że projekt budowlany jest kompletny (s. 3 decyzji) jest zatem prawidłowe.
Po piąte, do projektu dołączono wszystkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 3a lit. a P.b.), a ze względu na rodzaj obiektu objętego wnioskiem inwestora nie wchodził w grę obowiązek złożenia oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych oraz źródeł ciepła na potrzeby ogrzewania lub podgrzewania ciepłej wody użytkowej). W szczególności wśród załączników do projektu, przedłożonych przez inwestora znalazły się: protokół z narady koordynacyjnej przed Starostą Łęczyńskim z 8 kwietnia 2020 r., wymagany przepisem art. 28b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne; Dz. U. z 2021 r., poz. 1990, ze zm.: sytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach miast oraz w pasach drogowych na terenie istniejącej lub projektowanej zwartej zabudowy obszarów wiejskich koordynuje się na naradach koordynacyjnych organizowanych przez starostę); wspomniana już wyżej decyzja w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z 219 marca 2020 r., wymagana przepisem art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029, ze zm.) oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b.; decyzje właściwych zarządców dróg zezwalające na lokalizację linii energetycznej w pasie drogowym, wymagane przepisem art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645, ze zm.; decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. wydana z upoważnienia Zarządu Powiatu w Ł. z 18 grudnia 2018 r.; decyzja Wójta Gminy C. z 18 grudnia 2018 r.); uzgodnienia w zakresie kolizji z siecią uzbrojenia terenu (uzgodnienie z zarządcą sieci telekomunikacyjnej – spółką O. - pismo z 18 grudnia 2018 r.; uzgodnienie z zarządcą istniejącej sieci elektroenergetycznej – pismo spółki P. z 7 stycznia 2019 r.); opinia geologiczno-górnicza z 12 sierpnia 2021 r., wymagana z uwagi na lokalizację części inwestycji liniowej w granicach terenu górniczego; decyzje zezwalające na trwałe wyłączenie z rolniczego użytkowania gruntów oraz na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, wymagane przepisem art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2409, ze zm.; decyzje Starosty Łęczyńskiego z 15 lipca 2022 r. i z 30 sierpnia 2022 r. oraz decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 5 kwietnia 2022 r.; k. 49-80 akt adm. I instancji). Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dostrzegły w tym zakresie braków w dokumentacji projektowej, żadnych takich braków nie dostrzega również Sąd.
Po szóste, projektanci wykazali w wymagany prawem sposób posiadanie odpowiednich uprawnień budowlanych (art. 35 ust. 1 pkt 4 i 4a P.b.; dokumenty na k. 4-9 projektu zagospodarowania terenu).
Po siódme, inwestor złożył stosowne oświadczenie oraz dołączył dokumenty dowodzące posiadanie uprawnień do dysponowania wszystkimi nieruchomościami, przez które ma przebiegać inwestycja liniowa, na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.). Z przedłożonej dokumentacji wynika, że uprawnienia te wynikają bądź to z zawartych z właścicielami stosownych porozumień, oświadczeń złożonych przez właścicieli, bądź z decyzji administracyjnych, wydanych w trybie art. 124 u.g.n. W przypadku skarżącej uprawnienie inwestora do dysponowania jej nieruchomością na cele budowy spornej inwestycji wynika z ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty Łęczyńskiego z 14 listopada 2019 r. (utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Lubelskiego z 10 czerwca 2020 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z będącą własnością skarżącej działki nr [...] położonej w miejscowości G. na cele budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C. oraz z ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty Łęczyńskiego z 16 grudnia 2019 r. udzielającej inwestorowi (spółce P.) zezwolenia na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości (k. 151-160 akt adm. I instancji).
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, organy administracji architektoniczno-budowlanej wydały prawidłową (zgodną z prawem) decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę spornej linii wysokiego napięcia.
Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.
Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie naruszyły ani zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), ani zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), ani wymogów w zakresie niezbędnych elementów decyzji administracyjnej, w tym jej uzasadnienia. Wbrew zarzutom skargi, Wojewoda uzasadnił konieczność ustalenia przebiegu linii energetycznej przez działkę skarżącej
i odpowiedział na zarzuty skarżącej w tym względzie. Specyfika inwestycji liniowej sprawia, że o lokalizacji przedsięwzięcia zadecydowały w tym przypadku postanowienia wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. z 2019 r. oraz – wydanych w oparciu o treść tego aktu prawa miejscowego wskazanych wyżej decyzji ograniczających sposobu korzystania z działki nr [...]. Ograniczenie prawa własności skarżącej jest w istocie wynikiem postanowień planu, a w dalszej kolejności decyzji ograniczających wydanych na podstawie ar. 124 u.g.n. Decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę jest jedynie końcowym aktem całej procedury przygotowania inwestycji do realizacji. Zasadne są przy tym argumenty Wojewody, że nie sposób ustalić takiego przebiegu linii wysokiego napięcia na dość rozległym obszarze, aby uniknąć ingerencji we własność podmiotów prywatnych. Jest to po prostu niemożliwe, a interesy właścicieli, których prawa zostały ograniczone, są chronione w sposób wtórny, poprzez możliwość zgłoszenia roszczeń odszkodowawczych z tytułu ograniczeń wynikających z planu miejscowego oraz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Są to już jednak odrębne sprawy.
Trudno też zgodzić się z argumentem skarżącej o nieproporcjonalnym ograniczeniu jej własności, jeśli wziąć pod uwagę szczegóły tego ograniczenia: ograniczenie obejmuje wprawdzie dość znaczny obszar działki – 4016 m2, jednak sama działka nr [...] jest wyjątkowo duża – ma powierzchnię 90.700 m2 (9,07 ha). Jest to przy tym działka o przeznaczeniu rolniczym – pozostała po ograniczeniu część działki jest przeznaczona w planie miejscowym z 2001 r. pod tereny upraw polowych (RP; vide: uzasadnienie decyzji Wojewody z 10 czerwca 2020 r., k. 151-153 akt adm.). Ograniczenie sprowadza się do wyodrębnienia pasa technologicznego o szerokości 18 m oraz posadowienia jednego słupa. Biorąc pod uwagę wielkość działki i charakter jej przeznaczenia trudno zgodzić się z argumentem nadmiernego ograniczenia własności skarżącej. Ponadto – co kluczowe – taki sposób lokalizacji został zdeterminowany postanowieniami planu miejscowego i (niezaskarżonych do sądu administracyjnego) decyzji wydanych w trybie art. 124 u.g.n. Na tym etapie postępowania, gdzie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma możliwości weryfikowania zgodności z prawem postanowień planu czy decyzji ograniczających sposób korzystania z nieruchomości.
Z tych przyczyn nie sposób również zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organy zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji, poprzez wydanie decyzji, która w istocie jest sprzeczna z interesami obywateli. Przebieg inwestycji został określony aktami nie podlegającymi kontroli sądu w tym postępowaniu, jest to inwestycja celu publicznego, której realizacja jest determinowana potrzebami realizacji interesu publicznego – zaspokojenia potrzeb społeczno-gospodarczych w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, nie ingeruje nieproporcjonalnie w prawo własności skarżącej, dla której pozostaje otwarta droga dochodzenia roszczeń odszkodowawczych z tytułu ograniczeń prawa własności (w odrębnych postępowaniach).
Zarzut dotyczący nieuwzględnienia skutków śmierci właścicieli niektórych (bliżej nieokreślonych działek) przed wszczęciem postępowania, nie ma znaczenia w sprawie. Zarzut ten jest niezasadny, z tego względu, że dotyczy on potencjalnego naruszenia prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym innych podmiotów niż skarżąca Spółka i nie odnosi się w żaden sposób do praw skarżącej. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie, utrwalony już pogląd, że ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., określającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, tylko podmiot, który uznaje, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu (co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. przykładowo wyroki NSA: z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., II OSK 832/08; z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z 18 maja 2010 r., II OSK 796/09; z 7 sierpnia 2013 r., II OSK 760/12; z 18 lutego 2016 r., I OSK 1150/14; z 9 kwietnia 2019 r., II OSK 1259/17; z 13 grudnia 2019 r., II OSK 328/18; z 24 stycznia 2020 r., II OSK 610/18; z 12 marca 2020 r., II OSK 1268/18; z 15 czerwca 2021 r., I OSK 2618/18; z 9 lipca 2021 r., III OSK 545/21; z 25 sierpnia 2021 r., II OSK 3482/18; z 14 października 2021 r., I OSK 447/19; z 14 grudnia 2021 r., II OSK 606/21). W konsekwencji: skarżąca, której prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie zostało w żaden sposób naruszone, nie może skutecznie podnosić zarzutu braku uznania za strony postępowania innych podmiotów. Skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania (zawiadomienie z 18 sierpnia 2022 r., k. 232 akt adm.; przesyłka odebrana przez dorosłego domownika – matkę skarżącej, w dniu 3 września 2022 r.; zwrotne potwierdzenie odbioru w pliku w kopercie dołączonej do akt), doręczono jej decyzję Starosty, od której wniosła w terminie odwołanie, doręczono jej również decyzję Wojewody. Prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu nie zostało w żaden sposób naruszone.
Niezasadne są również argumenty podniesione w piśmie procesowym z 5 maja 2023 r.
Część z tych argumentów jest całkowicie niezrozumiała, gdyż w ogóle nie pokrywa się z przebiegiem postępowania – nie wiadomo, o co chodzi skarżącej w punkcie 1 i 4, skoro w rozpoznawanej sprawie Starosta udzielił pozwolenia na budowę, a Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania skarżącej – utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji. Skąd wzięły się zatem argumenty skarżącej o odmowie zatwierdzenia projektu i udzieleniu pozwolenia przez Starostę – nie wiadomo, podobnie jak nie wiadomo, skąd wzięła się data rzekomej decyzji Starosty – z 14 grudnia 2023 r. Pomijając możliwość błędu co do daty rocznej, żadna decyzja w rozpoznawanej sprawie nie została wydana 14 grudnia.
Jak już wskazano wyżej, dokumentacja projektowa jest kompletna, organy zweryfikowały jej poprawność formalną i zgodność z przepisami, sąd nie dostrzega w tym zakresie żadnych braków, a skarżąca poza ogólnikowym argumentem (pkt 2 pisma) nie wskazuje żadnego konkretnego zarzutu w tym przedmiocie – nie wyjaśnia, czego w dokumentacji projektowej brakuje jej zdaniem lub w jaki sposób projekt narusza obowiązujące przepisy.
Kwestia prawidłowości konsultacji projektu planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 3 pisma) pozostaje poza jakimkolwiek zakresem badania sądu w rozpoznawanej sprawie, w której przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli skarżąca dopatruje się istotnych wadliwości w tej uchwale (aczkolwiek żadnych konkretnych zarzutów nie podnosi w piśmie z 5 maja 2023 r.), może rozważyć wniesienie odrębnej skargi na uchwałę.
Do kwestii zakresu ingerencji prawo własności skarżącej odniesiono się już we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia.
Całkowicie niezasadny jest argument konieczności rozważenia "czy fakt, że skarżąca jest osoba fizyczna i ma ograniczone możliwości obrony przed roszczeniami wielkich spółek jak ta, którą reprezentuje inwestor mogło mieć znaczenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji". Argument skarżącej jest tak ogólnikowy, że trudno się do niego odnieść. Tym niemniej trzeba jeszcze raz podkreślić, że przebieg spornej inwestycji został określony aktami nie podlegającymi kontroli sądu w tym postępowaniu, jest to inwestycja, której realizacja jest determinowana potrzebami realizacji interesu publicznego, nie ingeruje nieproporcjonalnie w prawo własności skarżącej. Prawa procesowe skarżącej, w tym prawo do czynnego udziału w postępowaniu, nie zostały w żaden sposób naruszone
W kwestii konieczności zwrócenia się przez Sąd do organów administracji architektoniczno-budowlanej o przesłanie dokumentacji projektowej – cała dokumentacja została dołączona do akt administracyjnych sprawy, przekazanych wraz ze skarga i odpowiedzią na skargę.
Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.