II SA/LU 1177/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Lublinie odrzucił skargę na uchwałę Rady Miejskiej dotyczącą protestu do planu miejscowego, uznając, że na uchwałę odrzucającą protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Skarżący wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej, która nie uwzględniła ich protestów dotyczących zmian w planie zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska uznała ich pismo za protest, a nie zarzut, i odrzuciła go. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały, argumentując naruszenie ich prawa własności. Sąd uznał, że na uchwałę odrzucającą protest, w świetle obowiązujących przepisów, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Sprawa dotyczyła skargi Z. D., J. L. B. i T. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 27 czerwca 2002 r. nr 1597/LII/2002, która nie uwzględniła ich protestów dotyczących ustaleń projektu zmian planów zagospodarowania przestrzennego. Protesty dotyczyły odmowy zmiany przeznaczenia nieruchomości położonej w rejonie ul. [...] w L. z funkcji usług nauki i szkolnictwa wyższego na budownictwo wielorodzinne i obiekty usługowe. Rada Miejska uznała pismo skarżących za protest, a nie zarzut, ponieważ uznała, że ich interes prawny nie został naruszony. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały, argumentując naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 kc w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, co miało prowadzić do naruszenia istoty ich prawa własności. Sąd administracyjny, analizując przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, że na uchwałę rady gminy odrzucającą protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że w przypadku zarzutu, który może wnieść każdy, czyj interes prawny jest naruszony, istnieje możliwość zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu. Natomiast w przypadku protestu, o uwzględnieniu lub odrzuceniu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, której nie można zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a jedynie w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Z tych względów, na podstawie art. 50 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, na uchwałę Rady Gminy odrzucającą protest do projektu planu miejscowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uchwała rady gminy odrzucająca protest nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w tym trybie. Możliwe jest zaskarżenie w trybie ustawy o samorządzie gminnym, ale wymaga to uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (10)
Główne
u.z.p. art. 23 § ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 50 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.s.g. art. 101 § ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
u.z.p. art. 24 § ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 24 § ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 24 § ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
u.s.g. art. 7 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
k.c. art. 140
Kodeks cywilny
Konstytucja RP art. 64 § ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Na uchwałę Rady Miejskiej odrzucającą protest do planu miejscowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa własności skarżących przez ustalenia planu miejscowego. Nadużycie władztwa planistycznego przez Radę Miejską.
Godne uwagi sformułowania
nie uwzględniła protestów złożonych przez J. B., T. Ł. oraz Z. D. dotyczących ustaleń projektu zmian planów zagospodarowania przestrzennego nieprawidłowo Rada Miejska uznała, że wnieśli protest, a nie zarzut nieprawidłowo Rada Miejska uznała, że wnieśli protest, a nie zarzut, chociaż posiadają jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości interes prawny, a nie faktyczny spowodowało to zdaniem skarżących nadużycie tzw. władztwa planistycznego przez Radę Miejską na przedmiotową uchwałę Rady Miasta odrzucającą protest - w stanie prawnym obowiązującym w dacie jej podjęcia - nie przysługuje /art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ skarga do sądu administracyjnego.
Skład orzekający
Jerzy Stelmasiak
sprawozdawca
Krystyna Sidor
przewodniczący
Wiesława Achrymowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty zaskarżania uchwał rady gminy w sprawach planowania przestrzennego, rozróżnienie między protestem a zarzutem."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania (2004 r.) i może być nieaktualne w świetle późniejszych zmian legislacyjnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca z perspektywy prawników zajmujących się prawem administracyjnym i nieruchomościami ze względu na rozstrzygnięcie dotyczące dopuszczalności drogi sądowej w kontekście procedury planistycznej.
“Kiedy uchwała rady gminy w sprawie planu miejscowego nie podlega zaskarżeniu do sądu?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 1177/02 - Postanowienie WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-02-03 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2002-09-09 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Jerzy Stelmasiak /sprawozdawca/ Krystyna Sidor /przewodniczący/ Wiesława Achrymowicz Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Odrzucenie skargi Skarżony organ Rada Miasta Powołane przepisy Dz.U. 1999 nr 15 poz 139 art. 23 ust. 3 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity. Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591 art. 101 Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 58 par. 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Wiesława Achrymowicz /asesor WSA/, NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. D., J. L. B., T. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : protestów do planu miejscowego p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Uzasadnienie Rada Miejska uchwałą z dnia 27 czerwca 2002 r. Nr 1597/LII/2002 wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ oraz uchwały Rady Miejskiej z dnia 21 listopada 1996 r. /Nr 413/XXXIX/96/ nie uwzględniła protestów złożonych przez J. B., T. Ł. oraz Z. D. dotyczących ustaleń projektu zmian planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L. część III, dla nieruchomości Nr 22/3 /obr. 18 ark. 14/ położonej w rejonie ul. [...] w L., przeznaczonej pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego w zakresie odmowy zmiany dotychczasowej funkcji terenu na nową, tj. budownictwo wielorodzinne i obiekty usługowe. W uzasadnieniu stwierdziła, że projekt zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L.- część III zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta L., utrzymuje przeznaczenie terenu, na którym leży przedmiotowa działka pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego. Jest to zgodne z ogólną polityką rozwojową Akademii Medycznej potwierdzoną pismem z dnia 20 maja 1998 r. /L.dz. Rekt. 0264/41/98/ dotyczącym utrzymania rezerwy terenów pod rozwój uczelni w projekcie zmiany planów miasta L.. Nie oznacza to jednak, że Akademia Medyczna jest tylko jedynym inwestorem, który podejmować może działania inwestycyjne na wnioskowanym obszarze. Plan przesądza o wiodącej funkcji terenu, którą jest program naukowo-dydaktyczny. Inwestowanie w tym zakresie może być podjęte zarówno przez uczelnie państwowe, jak i prywatne, a także przez inne podmioty zainteresowane prowadzeniem analogicznej działalności, podkreśliła Rada Miejska. W skardze do Sądu skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały lub ewentualnie, o jej uchylenie. W treści skargi stwierdzają, że nieprawidłowo Rada Miejska uznała, że wnieśli protest, a nie zarzut chociaż posiadają jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości interes prawny, a nie faktyczny. Ponadto spowodowało to zdaniem skarżących nadużycie tzw. władztwa planistycznego przez Radę Miejską , wynikające z naruszenie art. 4 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 kc w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP także odnośnie naruszenia istoty ich prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie powołują się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 11 lutego 1999 r. /sygn. akt II SA/Lu 308/98/. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z ustaleń postępowania dowodowego w tej sprawie jednoznacznie wynika, że to skarżący wystąpili z żądaniem zmiany dotychczas obowiązującego na terenie ich nieruchomości Nr 22/3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał dla ich nieruchomości funkcję "pod usługi nauki i szkolnictwa wyższego" - na nową funkcję pod budownictwo wielorodzinne i obiekty usługowe. Jednak Rada Miejska nie uwzględniła ich wniosku w zakresie zmiany przedmiotowego planu miejscowego - o obszarze miasta L. - część III i uznała, że jest to protest a nie zarzut, gdyż nie został naruszony ich interes prawny i go odrzuciła. Natomiast w świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu może być wniesiony zarzut, który może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia są naruszone ustaleniami przewidzianymi w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonego do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, przy czym uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego /art. 24 ust. 3 i 4 tejże ustawy/. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenie przewidziane w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Uchwały tej nie można jednak zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym lecz tylko w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591/, objętego przepisami regulującymi sprawy nadzoru nad działalnością komunalną. Ponadto skarga ta służy podmiotowi, który wykaże, że nie tylko posiada interes prawny lecz, że został naruszony uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej /art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym/. Jednak skargę w trybie art. 101 omawianej ustawy o samorządzie gminnym można wnieść do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu gminy, który odrzucił protest, do usunięcia zarzucanego naruszenia interesu prawnego skarżącego. Ponadto brak pouczenia w czynnościach rady gminy o trybie dalszego postępowania w sprawie protestu rozstrzygniętego w drodze uchwały rady gminy nie wyłącza wymogu uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że na przedmiotową uchwałę Rady Miasta odrzucającą protest - w stanie prawnym obowiązującym w dacie jej podjęcia - nie przysługuje /art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ skarga do sądu administracyjnego. Ubocznie należy stwierdzić, że wykładnia ustaleń planu miejscowego obowiązującego na terenie przedmiotowej nieruchomości będącej własnością skarżących, która została dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 11 lutego 1999 r. /sygn. akt II SA/Lu 308/98/ nie jest związana z przedmiotem tej sprawy, która dotyczy zmiany tych ustaleń planu miejscowego na żądanie skarżących w ramach ustawowo unormowanej procedury planistycznej. Z tych względów i na podstawie art. 50 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Sąd orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI