II SA/LU 1150/23

II SA/Lu 1150/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 106, art. 271-273, art. 119, art. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1566
art.234
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc- Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. o sygnaturze akt II SAB/Lu 83/23 oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 28 grudnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 83/23 o odrzuceniu skargi z dnia 9 maja 2023 r. na bezczynność Wójta Gminy Lubartów w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie i wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom.
W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 7 września 2023 r. bądź też jego zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy w przypadku uwzględnienia jako wystarczającej do zajęcia stanowiska w tym zakresie samej przesłanki z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. oczywiście przez inny skład orzekający (po uprzednim wyłączeniu się sędziów orzekających w niniejszej sprawie) zaś w przypadku wyznaczenia do składu orzekającego rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania sędziów poprzedniego składu, zastosowanie wobec nich trybu art. 5a p.p.s.a. z uwagi na kwestionowanie bezstronności i niezawisłości niektórych z nich - wskazanych w pismach procesowych.
Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. w skardze wniesiono nadto o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi jako pierwszą podstawę wskazano podstawę wznowienia z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (przesłanka nieważności).
W kontekście tej przesłanki skarżący wskazał, że w zaskarżonym postępowaniu sądowoadministracyjnym charakteryzującym się, w jego ocenie, znacznym stopniem skomplikowania, co wynika choćby z uzasadnienia powyższego orzeczenia występował osobiście (bez profesjonalnego pełnomocnika) tym samym uważa, iż nie byłem w tej sprawie należycie reprezentowany, czego jednak sąd nie dostrzegł, a powinien był chociażby w świetle dyspozycji art. 6 p.p.s.a. poprzez udzielenie mi stosownych wskazówek celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania realizacji jego uprawnień procesowych (zob. orzecznictwo NSA).
Z uwagi na powyższe skarżący sądzi, że spełniona została tym samym przesłanka określona pojęciem "należytej reprezentacji" i uważa, iż wskutek naruszenia przepisów prawa przez sąd został pozbawiony możności działania, co wynika choćby z treści uzasadnienia wniosku z dnia 30 października 2023 r., co jak ma nadzieję zostanie wzięte przez sąd pod rozwagę w toku postępowania.
Po drugie w uzasadnieniu skargi odwołano się także do podstawy wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a. (przesłanka restytucyjna).
W odniesieniu do powyższej podstawy prawnej wznowienia postępowania, w ocenie skarżącego, stanowi ją okoliczność faktyczna w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego w dniu 4 października 2023 r. przez właściwy organ Wód Polskich, tj. Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. PGW Wody [...] z mojego wniosku złożonego w trybie art. 191 ust. 1 ustawy Prawo wodne w sprawie nałożenia na Wójta Gminy Lubartów obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego w postaci przepustu zlokalizowanego w drodze gminnej nr [...] w m. L. , gm. L. (chodzi o ten sam sporny przepust będący przedmiotem mojej skargi na bezczynność Wójta o sygn. akt II SAB/Lu 83/23 w sprawie jego udrożnienia z uwagi na jego szkodliwe oddziaływanie na jego działkę - zakończonej ww. postanowieniem Sądu o jej odrzuceniu), natomiast nowym dowodem w tej sprawie jest treść decyzji ww. organu Nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r. o umorzeniu prowadzonego postępowania, z której to m in. wynika, że sporny przepust pod koroną drogi (uznany przez organ jako urządzenie wodne) został wykonany bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego (jest nielegalny), a tym samym organ w drodze decyzji nie może nakazać Wójtowi przywrócenia jego poprzedniej funkcji na podstawie art. 191 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Z powyższego wynika, że Wójt Gminy mając wiedzę, iż sporny przepust został wykonany bez pozwolenia wodnoprawnego, a więc nielegalnie, nie podjął przez tyle lat żadnych czynności w celu jego legalizacji (nie złożył nawet stosownego wniosku), a ponadto świadomie i z premedytacją ukrywał to przede mną ignorując przy tym moje wnioski składane do niego od 2005 r. i pozorując czynności mające utwierdzić mnie w przekonaniu, że "coś robi" w tym kierunku, co tylko potwierdza mój zarzut o dopuszczeniu się przez niego bezczynności i to z rażącym naruszeniem prawa, czego jednak już Sąd nie dostrzegł w toku postępowania lub nie chciał dostrzec, pomimo że kwestię tą zasygnalizowałem w replice z dnia 4 lipca 2023 r. do odpowiedzi Wójta na moją skargę, ale bez żadnej reakcji sądu, przez co de facto Sąd pozbawił mnie gwarantowanego Konstytucją prawa wynikającego z art. 45 ust. 1 naruszając przy tym art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności i środki dowodowe mogły mieć wpływ na wynik sprawy, z których to nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były mi znane, a tym samym uważa, że spełniona została powyższa przesłanka restytucyjna, przy równoczesnym braku przesłanki negatywnej wynikającej z zapisu art. 278 p.p.s.a., że nie można żądać wznowienia postępowania po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia.
Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ustalił i zważył, co następuję:
Skarga, jako oparta na nieuzasadnionych podstawach, podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana w trybie uproszonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1643 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.). Skarżący, w skardze wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Nadto należy wskazać, że skarga o wznowienie postępowania dotyczyła sprawy, której przedmiotem była bezczynność organu, a więc sprawy rozpoznawanej w trybie uproszczonym z mocy art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
Wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu, można żądać wyłącznie w przypadkach przewidzianych w dziale VII (Wznowienie postępowania) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone w ustawie taksatywnie, a więc w sposób wyczerpujący, przy czym można podzielić je na trzy grupy:
1) przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.);
2) właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.);
3) orzeczenie TK o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą, lub rozstrzygnięcie organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (art. 281 p.p.s.a.).
W przypadku sprawy rozpoznawanej w trybie uproszczonym również merytoryczne rozpoznanie sprawy następuję na posiedzeniu niejawnym.
Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, przy czym po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (art. 282 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Sąd odda skargę o wznowienie postępowania, jeżeli uzna, że:
1) zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub
2) stwierdzi istnienie przyczyny restytucyjnej, która wszakże nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia.
Oddalenie skargi o wznowienie postępowania stanowi więc wyraz negatywnej oceny zasadności zgłoszonej podstawy wznowienia postępowania lub braku jej wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.
W ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego podstawy wznowienia są bezzasadne, przy czym w części dotyczącej przyczyn restytucyjnych nie mają także wpływu na treść orzeczenia wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23.
W skardze w pierwszej kolejności powołano się na podstawę wznowienia z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (przesłanka nieważności) wskazując, że w zaskarżonym postępowaniu sądowoadministracyjnym charakteryzującym się, w jego ocenie, znacznym stopniem skomplikowania, co wynika choćby z uzasadnienia powyższego orzeczenia występował osobiście (bez profesjonalnego pełnomocnika) tym samym uważa, iż nie byłem w tej sprawie należycie reprezentowany, czego jednak sąd nie dostrzegł, a powinien był chociażby w świetle dyspozycji art. 6 p.p.s.a. poprzez udzielenie mi stosownych wskazówek celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania realizacji jego uprawnień procesowych.
Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.
Skarżący w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 miał zachowaną zdolność sądową i procesową.
W sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 nie doszło także do sytuacji, w której skarżący byłby nienależycie reprezentowany lub pozbawiony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa.
Ani w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23, ani obecnie, skarżący nie wykazał, ani nawet nie powoływał się na to, że był pozbawiony zdolności procesowej w związku z czym oczywistym pozostaje, że zarzutu braku należytej reprezentacji skarżącego w postępowaniu nie można rozpatrywać w odniesieniu do jakichkolwiek okoliczności związanych z reprezentacją strony przez przedstawiciela ustawowego.
Skarżący w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 występował osobiście. Nie ustanowił w niej pełnomocnika procesowego.
Skarżący brał aktywny udział w postępowaniu prowadzonym w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23. Był zawiadomiony o kolejnych czynnościach podejmowanych w sprawie, składał w niej liczne i rozbudowane pisma procesowe, w tym skargę, replikę na odpowiedź na skargę, wniosek o uzupełnienie orzeczenia, wniosek o wykładnię orzeczenia, wniosek o uchylenie lub zmianę postanowienia na podstawie art. 165 p.p.s.a. oraz wniosek o sprostowanie uzasadnienia postanowienia.
Treść tych pism była obszerna i zawierała rozbudowaną argumentację prawniczą, łącznie z przywołaniem przepisów prawa oraz odwoływaniem się do poglądów wyrażanych w piśmiennictwie prawniczym oraz orzecznictwie sądów administracyjnych.
Skarżący na wstępnym etapie rozpoznania sprawy został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, w tym także o tym, że na wniosek strony może być przyznane prawo pomocy obejmujące m.in. ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (k.12 akt sądowych II SAB/Lu 83/23).
Skarżący, pomimo takiego pouczenia, nie wystąpił o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w trybie prawa pomocy. Aktywność podejmowana przez skarżącego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 nie wskazywała w żaden sposób, by był on osoba nieporadną, przy czym niezależnie od powyższego Sąd w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 nie mógł ustanowić skarżącemu pełnomocnika z urzędu albowiem rozstrzygniecie takie zapaść może wyłącznie na wniosek zainteresowanej strony.
Jak już wskazano skarżący na żadnym etapie postępowania nie wnosił o przyznanie prawa pomocy, jak również nie korzystał z pomocy zawodowego pełnomocnika ustanowionego z wyboru. Co więcej skarżący po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie (postanowienie o odrzuceniu skargi) złożył m.in. wnioski o wykładnię wyroku (postanowienia), o uzupełnienie wyroku (postanowienia) oraz o zmianę postanowienia w trybie 165 p.p.s.a. W jednym z pism Procesowych podniósł także, że zamierza złożyć w sprawie skargę kasacyjną. Powyższe czynności skarżącego świadczą o jego dobrej znajomości procedury sądowoadministracyjnej, więc gdyby miał zamiar wystąpić o prawo pomocy z pewnością złożyłby w tym zakresie wniosek, zwłaszcza, że został o takim uprawnieniu pouczony przez Sąd. Duża aktywność skarżącego w postępowaniu świadczy o tym, że możliwość występowania w sprawie, w tym prawo do sądu nie zostało w żaden sposób ograniczone.
W poddanej kontroli sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, albowiem rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Sprawa na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym;
W orzecznictwie sądowym przyjęto, że o pozbawieniu strony możności działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z dnia 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSNC 1980, Nr 11, poz. 250, i wyrok SN z dnia 21 czerwca 1961 r., III CR 953/60, NP 1963, nr 1, s. 122). W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Strona zostaje pozbawiona możności działania tylko wtedy, gdy znalazła się w takiej sytuacji, która uniemożliwiła, a nie tylko utrudniła lub ograniczyła popieranie przed sądem dochodzonych żądań (por. post. SN z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I CZ 144/17).
W okolicznościach analizowanej sprawy nie doszło do pozbawienia czy też ograniczenia praw skarżącego do działania przed sądem; skarżący - za każdym razem gdy była przesyłana do niego korespondencja sądowa - był odpowiednio pouczany o terminach i środkach zaskarżenia oraz przysługujących mu prawach.
Zarzut naruszenia przez Sąd art. 6 p.p.s.a. jest więc zupełnie bezpodstawny i nie znajduje oparcia w aktach sprawy.
Z tych też przyczyn nie można przyjąć, że w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 doszło do sytuacji, w której skarżący byłby nienależycie reprezentowany lub pozbawiony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa przez sąd.
Za niezasadne i pozostające bez wpływu na treść postanowienia z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 83/23 o odrzuceniu skargi, uznać należy także przywoływane w skardze podstawy wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a. (przesłanka restytucyjna).
Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Z treści art. 273 § 2 p.p.s.a., w tym w szczególności ze sformułowania "z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu" wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu, a więc już istniejących w dacie orzekania.
Okoliczności faktyczne lub środki dowodowe stanowiące podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. muszą więc istnieć w dniu wydania orzeczenia, którego weryfikacji strona się domaga.
Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia tego warunku nie spełnia w związku z czym nie może stanowić uzasadnionej podstawy wznowienia postępowania w trybie art. 273 § 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe przywoływana przez skarżącego okoliczność faktyczna w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego w dniu 4 października 2023 r. przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. PGW Wody Polskie oraz nowy dowód w tej sprawie w postaci decyzji ww. organu Nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r. o umorzeniu prowadzonego postępowania nie mogą stanowić uzasadnionej podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 273 § 2 p.p.s.a. albowiem są to okoliczności i dowody, które powstały już po wydaniu kwestionowanego postanowienia z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 83/23 o odrzuceniu skargi.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że powyższa okoliczność faktyczna i środek dowodowy nie mają wpływu na wynik sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 83/23.
Z art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być więc tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem nowe okoliczności lub nowe dowody, należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia.
Wskazywane przez skarżącego okoliczności i dowody nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23.
Jak wskazywał skarżący okolicznością faktyczną jest wszczęcie postępowania administracyjnego w dniu 4 października 2023 r. przez właściwy organ Wód Polskich, tj. Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. PGW Wody Polskie z jego wniosku złożonego w trybie art. 191 ust. 1 ustawy Prawo wodne w sprawie nałożenia na Wójta Gminy Lubartów obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego w postaci przepustu zlokalizowanego w drodze gminnej nr [...] w m. L., gm. L. (chodzi o ten sam sporny przepust będący przedmiotem skargi na bezczynność Wójta o sygn. akt II SAB/Lu 83/23 w sprawie jego udrożnienia z uwagi na jego szkodliwe oddziaływanie na moją działkę - zakończonej ww. postanowieniem Sądu o jej odrzuceniu), natomiast nowym dowodem w tej sprawie jest treść decyzji ww. organu Nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r. o umorzeniu prowadzonego postępowania, z której to m in. wynika, że sporny przepust pod koroną drogi (uznany przez organ jako urządzenie wodne) został wykonany bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego (jest nielegalny), a tym samym organ w drodze decyzji nie może nakazać Wójtowi przywrócenia jego poprzedniej funkcji na podstawie art. 191 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Z powyższego wynika, że Wójt Gminy mając wiedzę, iż sporny przepust został wykonany bez pozwolenia wodnoprawnego, a więc nielegalnie, nie podjął przez tyle lat żadnych czynności w celu jego legalizacji (nie złożył nawet stosownego wniosku), a ponadto świadomie i z premedytacją ukrywał to przede mną ignorując przy tym moje wnioski składane do niego od 2005 r. i pozorując czynności mające utwierdzić mnie w przekonaniu, że "coś robi" w tym kierunku, co tylko potwierdza mój zarzut o dopuszczeniu się przez niego bezczynności i to z rażącym naruszeniem prawa, czego jednak już Sąd nie dostrzegł w toku postępowania lub nie chciał dostrzec, pomimo że kwestię tą zasygnalizowałem w replice z dnia 4 lipca 2023 r. do odpowiedzi Wójta na moją skargę, ale bez żadnej reakcji sądu, przez co de facto Sąd pozbawił mnie gwarantowanego Konstytucją prawa wynikającego z art. 45 ust. 1 naruszając przy tym art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Wyprowadzone przez skarżącego z powyższych okoliczności wnioski miały więc charakter merytoryczny i dotyczyły przede wszystkim kwestii nielegalności przepustu pod drogą, tj. wykonania urządzenia wodnego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego i związanego z tym faktem braku działania Wójta Gminy Lubartów.
Tymczasem orzeczenie kończące sprawę sygn. akt II SAB/Lu 83/23 miało charakter formalny albowiem postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. odrzucono skargę.
Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sąd odrzucił skargę uznając, że skarga na bezczynność Wójta Gminy Lubartów była niedopuszczalna, gdyż nie dotyczyła takiego działania, które w aktualnym stanie sprawy mogłoby być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Sąd wskazał, że nie można z pisma skarżącego z 3 marca 2023 r., wyprowadzić twierdzenia, że stanowiło ono wniosek o wydanie w jego indywidualnej sprawie decyzji, o której mowa w art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, co też przesądzałoby o wszczęciu postępowania na jego żądanie (art. 61 § 1 i 3 k.p.a.). Skarżący domagał się podjęcia czynności faktycznych przez organ, mających na celu udrożnienie przepustu drogowego. Nie wskazywał, że jego celem jest uzyskanie stosownego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), ale wprost wyartykułował, że żąda podjęcia konkretnych czynności, które doprowadzą do zakończenia problemu przesiąkania wody w jego budynku.
W ocenie Sądu, zarzucana Wójtowi Gminy Lubartów bezczynność nie dotyczy w istocie rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. Pomimo przedstawienia przez skarżącego bardzo obszernej argumentacji dotyczącej zastrzeżeń w zakresie działań organu, zważyć należy, że niezależnie od tego jak interpretuje swoje żądanie skarżący, treść wniosku z 3 marca 2023 r., wskazuje, że niniejsza sprawa nie jest sprawą administracyjną, a więc nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej czy też innego aktu o takim charakterze.
Jak podnoszono w uzasadnieniu postanowienia Sąd po zapoznaniu się z materiałem dowodowym nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że na wniosek skarżącego została zainicjowana sprawa administracyjna z jego wniosku, w której toczyło się konkretne postępowanie administracyjne, czy też, że z urzędu zostało w takiej sprawie wszczęte postępowanie, którego stroną byłby skarżący – a które powinno zostać zakończone w drodze wydania określonego aktu kończącego postępowanie. Źródłem powstania stosunku administracyjnoprawnego w niniejszej sprawie nie może być bowiem wskazane przez skarżącego pismo z 8 czerwca 2005 r., w którym – według oświadczenia skarżącego – organ zobowiązał się do rozwiązania problemu przesiąkania wody gruntowej do piwnicy domu skarżącego oraz do doraźnego wypompowywania wody w przypadku pojawienia się rozlewiska.
W konsekwencji za uprawniony uznano wniosek, że organ nie był zobowiązany do załatwienia sprawy ani w formie decyzji czy postanowienia, ani też innego aktu lub czynności regulujących indywidualne obowiązki lub uprawnienia skarżącego.
U podstaw odrzucenia skargi w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 83/23 legło więc ustalenie, że na wniosek skarżącego nie została zainicjowana sprawa administracyjna, albowiem żądanie skarżącego dotyczyło podjęcia czynności faktycznych przez organ, mających na celu udrożnienie przepustu drogowego.
Podstawowe znaczenie w tej sprawie miało zatem właściwe zidentyfikowania istoty i charakteru żądania skarżącego zgłoszonego do Wójta Gminy Lubartów, a sformułowanego przez niego m.in. w piśmie z 9 maja 2005 r.
Dla oceny takich okoliczności, tj. istoty i charakteru żądania skarżącego zgłoszonego do Wójta Gminy Lubartów, żadnego znaczenia nie mają okoliczności, które wywieść można z przywoływanych przez skarżącego nowych faktów i dowodów, w tym także to, że sporny przepust pod droga został wybudowany bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Za nietrafne uznać należy także zarzuty skarżącego dotyczące tego, że Sąd w sprawie orzekł na podstawie jego oświadczenia zawartego w skardze a odnoszącego się do treści pisma Wójta z dnia 8 czerwca 2005 r. stanowiącego odpowiedź na mój pierwszy wniosek z dnia 9 maja 2005 r. skierowany do niego o podjęcie stosownych działań w celu udrożnienia zasypanego przez jednego z sąsiadów przepustu pod koroną drogi gminnej powodującego okresowe tworzenie się rozlewiska wody i w konsekwencji naruszenie stosunków wodnych na mojej zagospodarowanej działce, nie dysponując nawet kserokopią tegoż pisma (brak w aktach sprawy), które to pismo, jak podkreśliłem w skardze, posiadam w oryginale, natomiast Wójt nie dysponuje nawet jego odpisem z uwagi że zostało już wybrakowane (według oświadczenia organu). Tym samym oparcie orzeczenia w mojej sprawie o dokument, którym to Sąd nie dysponował było niedopuszczalne z mocy samego prawa i dlatego też postanowienie to powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Jestem w stanie wykazać wszystkie uchybienia Sądu zaistniałe w toku tegoż postępowania i uczynię to w stosownym czasie, gdyż jest mi wiadomym, że postępowanie wywołane taką skargą nie jest drogą prawną do sanowania uchybień, braków czy też zaniechań skargi kasacyjnej.
Wywody te nie są zasadne.
Po pierwsze wskazać należy, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 83/23 Sąd odwoływał się treści pisma Wójta Gminy Lubartów z dnia 8 czerwca 2005 r. przywołując w tym zakresie wyłącznie własne twierdzenia samego skarżącego.
Po drugie i co istotniejsze nie jest tak, że w postępowaniu sądowy można uznać fakty za udowodnione wyłącznie wtedy, gdy ich prawdziwość zostanie wykazana za pomocą określonego środka dowodowego.
Co do zasady, w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadza się jedynie dowód z dokumentów, jednakże do takiego postępowania dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 p.p.s.a.).
W takim też zakresie możliwe jest posłużenie się przez sąd administracyjny regułą określoną w art. 229 k.p.c., zgodnie z którą nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości.
Na okoliczności niesporne nie prowadzi się postępowania dowodowego i można je uznać za wykazane (udowodnione).
Fakt sporządzenia przez organ pisma z dnia 8 czerwca 2005 r. stanowiącego odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 9 maja 2005 r. oraz jego treść nie była pomiędzy stronami sporna.
Z tych też względów i na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jako opartą na nieuzasadnionych podstawach.