II SA/Lu 1143/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na uchwałę Rady Miejskiej dotyczącą planu miejscowego, uznając ją za niedopuszczalną z przyczyn proceduralnych.
Skarżący B. i J. R. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej dotyczącą projektu planu miejscowego, zarzucając sprzeczność między jej postanowieniami. Sąd uznał jednak skargę za niedopuszczalną, powołując się na przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które dopuszczają zaskarżenie jedynie uchwały o odrzuceniu zarzutu, a nie uchwały uwzględniającej zarzut. Dodatkowo, jedna ze skarżących nie była stroną wnoszącą zarzut, co również stanowiło podstawę do odrzucenia skargi.
Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez B. i J. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 10 lipca 2002 r. w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska uwzględniła zarzut J. R. dotyczący braku zgody na lokalizację budynku gospodarczego w zabudowie bliźniaczej, wprowadzając korektę do projektu planu. Skarżący podnieśli jednak, że uchwała zawiera sprzeczne zapisy – jeden punkt uwzględniał ich zarzut, a inny (punkt 7) uwzględniał przeciwny zarzut innych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżeniu podlega jedynie uchwała o odrzuceniu zarzutu, a nie uchwała uwzględniająca zarzut. Sąd podkreślił, że rozwiązanie sprzeczności w uchwale nie leży w gestii sądu administracyjnego. Ponadto, skarga B. R. została odrzucona, ponieważ nie była ona stroną wnoszącą zarzut, co jest warunkiem dopuszczalności skargi. W konsekwencji, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została odrzucona.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, zaskarżeniu podlega jedynie uchwała o odrzuceniu zarzutu.
Uzasadnienie
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 24 ust. 4 jednoznacznie stanowi, że do sądu administracyjnego może być zaskarżona tylko uchwała o odrzuceniu zarzutu, a nie uchwała uwzględniająca zarzut.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
u.z.p. art. 24 § ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Dopuszcza zaskarżenie do sądu administracyjnego tylko uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu planu miejscowego.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 58 § §1 pkt 6 i §3
Podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.
Pomocnicze
u.z.p. art. 25
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § §1
Reguluje rozpoznawanie spraw przez WSA w Lublinie po 1 stycznia 2004 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga jest niedopuszczalna, ponieważ zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżeniu podlega tylko uchwała o odrzuceniu zarzutu, a nie uchwała uwzględniająca zarzut. Jedna ze skarżących (B. R.) nie była stroną wnoszącą zarzut, co pozbawia ją uprawnienia do wniesienia skargi.
Odrzucone argumenty
Uchwała Rady Miejskiej zawiera sprzeczne zapisy, co powinno skutkować jej uchyleniem.
Godne uwagi sformułowania
rozwiązanie tej sprzeczności nie leży w gestii sądu administracyjnego brak jest natomiast podstawy prawnej do wniesienia skargi na uchwałę uwzględniającą zarzut
Skład orzekający
Grażyna Pawlos-Janusz
przewodniczący
Witold Falczyński
sprawozdawca
Bogusław Wiśniewski
asesor WSA
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność skargi na uchwały dotyczące planów miejscowych, uprawnienia stron w postępowaniu planistycznym."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., które mogły ulec zmianie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z zaskarżaniem uchwał planistycznych, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 1143/02 - Postanowienie WSA w Lublinie Data orzeczenia 2004-02-27 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2002-09-03 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Bogusław Wiśniewski Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/ Witold Falczyński /sprawozdawca/ Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Rada Miasta Powołane przepisy Dz.U. 1999 nr 15 poz 139 art. 23, art. 24 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Witold Falczyński (spr.), Bogusław Wiśniewski/asesor WSA/, Protokolant Ref.st.Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i J. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : zarzutów do projektu planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Uzasadnienie II SA/Lu 1143/02 U z a s a d n i e n i e Rada Miejska uchwałą Nr LII/329/02 z dnia 10 lipca 2002 r. uwzględniła w §1 pkt 1 zarzut wniesiony przez J. R. – właściciela działki Nr 75, ark. mapy 19, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta B. – obejmującego teren pomiędzy ulicami: [...], [...], kanałem linii energetycznych WN i SN i ulicą J[...] dotyczący nie wyrażenia zgody na lokalizację budynku gospodarczego w zabudowie bliźniaczej z budynkami na działkach sąsiednich, stanowiących własność J. A. i B. B.. Wskutek uwzględnienia zarzutu wprowadzono stosowną korektę w projekcie uchwały, polegająca na wykreśleniu zapisu mówiącego o dopuszczeniu lokalizacji budynku gospodarczego lub garaży na granicy działki. Stwierdzono przy tym, że lokalizacja obiektów powinna być zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę wnieśli B. i J. R. domagając się jej uchylenia. Skarżący podnieśli, że Rada Miejska przyjęła dwie uchwały, które się wzajemnie wykluczają. W punkcie 7 uchwały Nr LII/329/02 zapisano, że będzie zabudowa na granicy działki Nr 75, co stoi w sprzeczności z uwzględnieniem zarzutu skarżącego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004r., wobec czego na podstawie art 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga B. i J. R. jest niedopuszczalna, bowiem zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zaskarżona do sądu administracyjnego może być tylko uchwała o odrzuceniu zarzutu. Brak jest natomiast podstawy prawnej do wniesienia skargi na uchwałę uwzględniającą zarzut. Z taka uchwałą mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie należy zgodzić się ze skarżącymi co do sprzeczności zaskarżonej uchwały w pkt 1 uwzględniającym zarzut J. R. i w pkt 7 uwzględniającym przeciwny zarzut J. i D. małż. A., jednakże rozwiązanie tej sprzeczności nie leży w gestii sądu administracyjnego. Na skutek skargi B. i J.R. Sąd nie może bowiem stwierdzić nieważności uchwały w części uwzględniającej zarzut innych osób. Wypada w tym miejscu tylko zauważyć, że na skutek uwzględnienia części wniesionych zarzutów, projekt planu w zakresie niezbędnym do dokonania zmian będzie ponownie wyłożony (art 25 u.z.p. i §2 zaskarżonej uchwały), co umożliwi korzystanie osobom zainteresowanym z odpowiednich środków. W odniesieniu do B. R. skarga podlegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie była ona osobą wnoszącą zarzut. Tylko taka osoba jest zaś uprawniona, w świetle cyt. art. 24 ust. 4 u.z.p. do wniesienia skargi. Z powyższych przyczyn i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga B. i J. R. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI