II SA/Lu 1112/17

II SA/Lu 1112/17 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2018-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Marta Laskowska-Pietrzak /przewodniczący/
Witold Falczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Lasy
Gospodarka gruntami
Sygn. powiązane
II OSK 2804/18 - Wyrok NSA z 2019-11-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2137
art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jedn.
Dz.U. 2001 nr 73 poz 764
art. 7 ust. 6, art. 10 ust. 2b
Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.
Dz.U. 2016 poz 1387
art. 14 ust. 2
Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie NSA Witold Falczyński (sprawozdawca) WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania M. Ś. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r.
nr [...] ustalającej, że ekwiwalent za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej za okres od sierpnia do grudnia 2014 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, jest nienależnie pobrany i nakazującej M. Ś. zwrot nienależnie pobranego ekwiwalentu w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. Starosta Ł. zawiadomił M. Ś. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uznania za nienależnie pobrany i nakazania zwrotu ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Formalne wszczęcie postępowania administracyjnego poprzedziła korespondencja Starosty [...] z M. Ś. w sprawie dobrowolnego zwrotu ekwiwalentu pobranego w okresie od sierpnia do grudnia 2014 r. w łącznej wysokości [...] zł, który - zdaniem organu – stał się nienależny w związku nabyciem przez M. Ś. z dniem [...] sierpnia 2014 r. prawa do emerytury.
Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2017 r., na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. "b", ust. 2 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.1512 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (t.j. Dz. U. Nr 73, poz. 764, ze zm. – dalej jako "p.g.r.z."), ustalił, że ekwiwalent za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej wypłacony M. Ś. w okresie od sierpnia do grudnia 2014 r., został pobrany nienależnie oraz nakazał M. Ś. zwrot tego ekwiwalentu w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od dnia wypłaty ekwiwalentu za każdy miesiąc do dnia zapłaty, w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji powołał się na następującej ustalenia:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...] Starosta Ł. uwzględnił wniosek M. i M. małż. Ś. i przeznaczył do zalesienia grunty rolne będące ich własnością, obejmujące łącznie 4ha, a w ewidencji gruntów oznaczone jako działki nr [...], [...] i [...], położone w Ł.. Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. o tym samym numerze organ pierwszej instancji stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na powierzchni 3,72ha zaznaczając, że decyzja ta uprawnia do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej i prowadzenie uprawy leśnej.
Po śmierci M. Ś. i przedłożeniu przez M. Ś. kserokopii notarialnej umowy o dział spadku i zniesienie współwłasności, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] przeniósł na M. Ś. prawa i obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. W uzasadnieniu zawarł informację o kontynuacji korzystania przez M. Ś. z uprawnienia do miesięcznego ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej do zakończenia 20-letniego terminu od założenia uprawy oraz informację o tym, że ekwiwalent nie przysługuje w przypadku nabycia prawa do emerytury lub renty.
W wykonaniu wezwania organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2014 r. M. Ś. złożyła oświadczenie datowane na dzień [...] grudnia 2014 r., w którym wskazała, że dotychczas nie nabyła prawa do emerytury lub renty. W odpowiedzi na kolejne wezwanie organu pierwszej instancji przedłożyła kserokopię decyzji ZUS z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] o przyznaniu jej emerytury od dnia [...] sierpnia 2014r.
M. Ś. odmówiła dobrowolnego zwrotu ekwiwalentu wskazując, że pomimo nabycia prawa do emerytury, świadczenia tego nie pobiera, ponieważ wciąż pozostaje aktywna zawodowo. W tej sytuacji organ pierwszej instancji ustalił wysokość nienależnie pobranego ekwiwalentu i nakazał jego zwrot.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2017 r. M. Ś. zakwestionowała właściwość rzeczową starosty w sprawach ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, wyrażając pogląd, że w tego rodzaju sprawach właściwe są sądy powszechne. Ponadto zarzuciła błędną wykładnię art. 7 ust. 6 p.g.r.z., a także pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy treści art. 10 ust. 2b p.g.r.z., z którego to przepisu wynika, że prawa do ekwiwalentu nie nabywa osoba otrzymującą świadczenie emerytalne. W ocenie odwołującej, skoro nie otrzymuje ona emerytury, to ma prawo do przedmiotowego ekwiwalentu.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia, podzielając argumentację i wnioski organu pierwszej instancji.
Odnosząc się do zagadnienia drogi administracyjnej i właściwości rzeczowej organów administracji w sprawach ekwiwalentu pieniężnego z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia, Kolegium omówiło stan prawny obowiązujący w dacie nabycia przez M. Ś. prawa to tego ekwiwalentu, wskazując, że obowiązująca wówczas ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, utraciła moc z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1613, ze zm.), jednakże z mocy art. 14 ust. 2 tej ustawy do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się zasady dotychczasowe, a więc zasady uregulowane w p.g.r.z. Kolegium uznało zatem, że do oceny uprawnień M. Ś. do ekwiwalentu ma zastosowanie art. 7 ust. 6 p.g.r.z., zgodnie z którym właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, ale nie dłużej niż przez 20 lat.
Organ odwoławczy stwierdził, że nabycie przez M. Ś. prawa do emerytury począwszy od dnia [...] sierpnia 2014 r. jest okolicznością pewną, potwierdzoną decyzją ZUS z dnia [...] września 2014 r. Z punktu widzenia art. 7 ust. 6 p.g.r.z. decyzja przyznająca emeryturę jest stwierdzeniem nabycia prawa do tego świadczenia, w następstwie czego z dniem nabycia tego prawa, tj. z dniem [...] sierpnia 2014 r., wygasło prawo M. Ś. do ekwiwalentu z tytułu prowadzenia uprawy leśnej. W ocenie Kolegium, skutek z art. 7 ust.6 p.g.r.z. w postaci wygaśnięcia prawa do ekwiwalentu nastąpił niezależnie od tego, czy M. Ś. emeryturę faktycznie pobiera, czy też nie, bo nadal pracuje. Taki wniosek Kolegium wywiodło z analizy przepisów p.g.r.z. oraz z istoty ekwiwalentu, który ma charakter zarówno rekompensujący nakłady na prowadzenie uprawy leśnej, jak i charakter socjalny - zapewniający rolnikowi środki utrzymania (utracone wskutek likwidacji gospodarstwa rolnego) do czasu, aż nabędzie prawa emerytalne lub rentowe z innych systemów.
Kolegium nie podzieliło argumentacji skarżącej, jakoby o tym, że nie utraciła ona prawa do ekwiwalentu, przesądzała treść art. 10 ust. 2b p.g.r.z., dodanego do ustawy nowelą obowiązującą od dnia 2 kwietnia 2003 r. w brzmieniu: "w przypadku gdy właściciel gruntów otrzymuje świadczenie emerytalne lub rentowe, nie nabywa prawa do ekwiwalentu z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia". W ocenie organu odwoławczego, przepis ten reguluje odmienną sytuację. Dotyczy bowiem osób, które już w momencie zalesienia gruntów rolnych pobierają świadczenia emerytalne lub rentowe, co w przypadku skarżącej nie miało miejsca. Takie osoby, mimo zalesienia gruntów rolnych, nie nabywają prawa do ekwiwalentu.
Kolegium nie uznało zasadności argumentu skarżącej, że sprawa ekwiwalentu z tytułu zalesienia gruntów rolnych, nie ma charakteru sprawy administracyjnej. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w postanowieniach z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt: II GW 11/08 i II GW 12/08.
Końcowo organ drugiej instancji podzielił stanowisko Starosty [...] wskazujące na publicznoprawny charakter należności w postaci ekwiwalentu z tytułu zalesienia gruntów rolnych i prowadzenia uprawy leśnej. Zaaprobował również stanowisko, że do świadczenia tego odpowiednie zastosowanie mają przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, przy wydłużeniu terminu płatności z 14 do 60 dni. Kolegium wyjaśniło, że na gruncie rozpatrywanej sprawy ma to znaczenie dla określenia wysokości odsetek i terminu płatności należności.
M. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...], podczas gdy nie istniały podstawy do utrzymania w mocy tej decyzji,
2. naruszenie prawa materialnego:
- art. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, że ewentualny zwrot nienależnie pobranego ekwiwalentu nie należy do zakresu spraw administracyjnych podlegających rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej,
art. 10 ust. 2b p.g.r.z.a w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,
- art. 7 ust. 6 p.g.r.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie, powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 38/09, stwierdziła, że tego rodzaju sprawy nie są sprawami administracyjnymi. Ponownie też zarzuca niezastosowanie w jej sprawie art.10 ust.2b ustawy z dnia 8 czerwca 200lr., który to przepis stanowi o braku prawa do ekwiwalentu w przypadku, gdy właściciel gruntu otrzymuje świadczenie emerytalne lub rentowe, wyprowadzając wniosek, że skoro nie otrzymuje ona emerytury, to ma prawo do ekwiwalentu. Zdaniem strony Kolegium nie ma racji uznając, że zawieszenie wypłaty emerytury nie jest okolicznością pozwalającą na dalsze otrzymywanie ekwiwalentu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.
W pierwszym rządzie stwierdzić należy, że pozbawione racji jest twierdzenie skarżącej, jakoby sprawa ustalenia wysokości nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej oraz nakazania jego zwrotu, nie była sprawą administracyjną, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2137 – dalej jako "ustawa o ARiMR") ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych krajowych, przeznaczonych na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Takim rodzajem pomocy jest natomiast ekwiwalent za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenia uprawy leśnej przyznany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Uprawnienie do tego świadczenia powstawało bowiem na podstawie decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej (art. 6 p.g.r.z.). W okolicznościach niniejszej sprawy taka decyzja została natomiast wydana przez Starostę Ł. w dniu [...] sierpnia 2002 r. (k. 29 akt adm.). Na jej mocy uprawnienie do ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej nabyła skarżąca M. Ś. wraz z mężem M. Ś.. W związku ze śmiercią M. Ś. prawa i obowiązki wynikające z ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. zostały następnie w drodze decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. (k. 50 akt adm.) przeniesione wyłącznie na M. Ś..
Słuszne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podstawę prawną do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej wysokości nienależnie pobranego przez M. Ś. ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej oraz zażądania jego zwrotu, do którego to świadczenia skarżąca nabyła prawo na podstawie ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. i z dnia [...] maja 2008 r., stanowi przepis art. art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy o ARiMR. Wobec zaś udzielenia przedmiotowego wsparcia pod rządami p.g.r.z., o właściwości starosty do orzekania w zakresie jego zwrotu decyduje art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (t.j. Dz. U. 2017 r. poz. 1867 ze zm.), co potwierdza stanowisko przedstawione w przywołanych przez organ odwoławczy postanowieniach NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt: II GW 11/08 i II GW 12/08 (dostępne w CBOSA), a które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Ww. przepis decyduje również o tym, że do oceny uprawnień M. Ś. do spornego ekwiwalentu zastosowanie znajdują przepisy obowiązującej w dacie nabycia prawa do tego świadczenia ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia.
Do odmiennych wniosków nie prowadzi analiza przywoływanego przez skarżącą wyroku WSA w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 38/09. W uzasadnieniu tego orzeczenia rzeczywiście zawarte jest stwierdzenie, iż "sprawa ewentualnego zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu ma charakter sprawy cywilnoprawnej", zaś "roszczenia z tego tytułu nie są (...) sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, lecz należą do kategorii spraw, do których rozpoznania właściwy jest sąd powszechny", jednak stanowisko to zostało przywołane w tzw. "części historycznej" uzasadnienia, jako pogląd wygłoszony przez organ administracji w zaskarżonej w owej sprawie decyzji. WSA w Szczecinie, rozpoznając powyższa sprawę, nie odniósł się natomiast do przywołanego poglądu, ograniczając się w istocie do oceny dopuszczalności stwierdzenia wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej i przyznaniu ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych, która to kwestia stanowiła istotę sporu w przywołanej sprawie.
W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia również wymaga, że dla wydania na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, nie było konieczne uprzednie wzruszenie decyzji Starosty [...], na mocy których skarżąca nabyła uprawnienie do przedmiotowego świadczenia (zob. wyroki NSA: z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 584/14; z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 849/12; z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1861/12 – dostępne w CBOSA).
Wątpliwości Sądu nie budzi również słuszność przekonania organów orzekających w niniejszej sprawie, iż w związku z nabyciem przez skarżącą, na mocy decyzji ZUS z dnia [...] września 2014 r. nr [...], od dnia [...] sierpnia 2014 r. prawa do emerytury, wygasło jej uprawnienie do ekwiwalentu przysługującego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. i z dnia [...] maja 2008 r. Decyduje o tym treść art. 7 ust. 6 p.g.r.z. który to przepis stanowił, że właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat. Przepis ten w sposób jednoznaczny traktuje zatem już samo nabycie prawa do emerytury jako negatywną przesłankę dla dalszego pobierania ekwiwalentu. Kwestia ustalenia, czy emerytura jest rzeczywiście przez właściciela gruntu pobierana (na którą powołuje się w niniejszej sprawie skarżąca) pozostaje natomiast bez znaczenia, o ile bezsporne jest ustalenie, że doszło do nabycia prawa do emerytury.
Do odmiennego wniosku nie może prowadzić treść art. 10 ust. 2b p.g.r.z., którego treści nie można interpretować w oderwaniu od art. 7 ust. 6 tej ustawy. Pomimo zatem, iż w art. 10 ust. 2b ustawodawca posłużył się zwrotem "właściciel gruntów otrzymuje świadczenie emerytalne", traktując tę okoliczność jako negatywną przesłankę nabycia prawa do ekwiwalentu, analiza tego przepisu w zestawieniu z art. 7 ust. 6 p.g.r.z. nie pozostawia wątpliwości, że przeszkodę w pobieraniu ekwiwalentu stanowi już samo nabycie prawa do emerytury. W sytuacji, gdy właściciel gruntu nabył prawo do emerytury przed wydaniem decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej, nie nabywa on wówczas prawa do ekwiwalentu (art. 10 ust. 2b p.g.r.z.). Jeżeli zaś prawo do emerytury nabył już po wydaniu decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej i przyznającej ekwiwalent, wówczas traci on uprawnienie do ekwiwalentu.
Mając na uwadze opisany stan prawny stwierdzić należy, że organy słusznie uznały, iż ekwiwalent wypłacony skarżącej od sierpnia do grudnia 2014 r. - wobec nabycia przez nią z dniem [...] sierpnia 2014 r. prawa do emerytury – stanowił świadczenie nienależne i jako taki podlega zwrotowi w wypłaconej w tym okresie, łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami, dla ustalenia których odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Działu II Ordynacji podatkowej (art. 2 § 2 o.p.).
Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Z tych względów skarga M. Ś. nie zasługuje na uwzględnienie, lecz podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).