II SA/Lu 107/03

II SA/Lu 107/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art.40, 42
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.37 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par.1, art. 145 par.1 ust.1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia Jerzy Stelmasiak, Bogusław Wiśniewski (spr.) ( asesor WSA), Protokolant Stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. P. 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Sygn akt. II SA 107 / 03
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty
z dnia [...] października 2002 r znak : [...]
udzielającą J.S. pozwolenia na użytkowanie segmentu budynku
gospodarczego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce
nr.1115 w H. przy W. oznaczonego na planie
zagospodarowania działki symbolem " 3 ". Organ odwoławczy nie podzielił
argumentacji odwołującej się J.P. , według której w sprawie doszło do
naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Dowodziła ona , iż orzeczenie
Starosty oparte zostało na orzeczeniu Naczelnego Sądu
Administracyjnego , które dotyczyło innego obiektu budowlanego .
Wskazywała na pominięcie przy orzekaniu faktu nie wywiązania się przez
zobowiązaną z nałożonych obowiązków w terminie wskazanym w decyzji , co
zdaniem odwołującej się prowadziło do jej wygaśnięcia . Zdaniem odwołującej się
zaskarżona decyzja nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla zastosowania
przepisów prawa budowlanego z 1974r , a także narusza prawo materialne poprzez
udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji, gdy bezsporny fakt nie
wykonania obowiązków nałożonych na J.S. w terminie nakładał na
organ nakazanie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu.
W ocenie Wojewody decyzja Starosty była
prawidłowa. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż decyzją z dnia [...] lipca 1998 r
znak : [...] wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego nałożono na J.S. obowiązek wykonania określonych
robót budowlanych mających doprowadzić, wybudowany przez nią bez stosownego
pozwolenia na budowę , budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem. W
toku postępowania administracyjnego ustalono, iż w sprawie istnieje podstawa do
odrębnego potraktowania każdego z kilku segmentów budynku jako samodzielnych
części. Decyzją z dnia [...]września 2000 r znak. [...] Starosta
udzielił wnioskodawczyni pozwolenia na użytkowanie
części przedmiotowego budynku oznaczonego na planie zagospodarowania działki
symbolem " 1". Skargę na decyzję Wojewody utrzymującą powyższą
decyzję w mocy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 9 kwietnia
2002r (sygn.akt II SA / Lu 1730/ 00 ). 28 sierpnia 2002r J.S.
wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pozostałych części budynku
oznaczonych na planie zagospodarowania działki symbolami " 2 " i " 3 ". Wyjaśniła ,
iż przedstawiła wszystkie wymagane dokumenty i poinformowała o wykonaniu
zaleceń nakazanych jej decyzjami. Według organu odwoławczego podnoszony
zarzut niedotrzymania terminu wykonania nakazanych robót nie ma znaczenia ,
skoro budynek został wykonany i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i mienia ludzi.
Skarżąc decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu
Administracyjnego J.P. ponownie podniosła zarzut wykonania przez
J.S. nałożonych na nią obowiązków po terminie wskazanym w decyzji.
.W jej ocenie skutkiem tego powinno być wygaśnięcie decyzji, co prowadzi do
wniosku , iż nie mogła ona stanowić podstawy dalszych rozstrzygnięć. W istocie
zatem zaskarżona decyzja nie zawiera przekonującego rozstrzygnięcia i
uzasadnienia zarzutów podnoszonych w odwołaniu.
Odpowiadając na skargę Wojewoda powtórzył wywody zawarte w
uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Błędne jest założenie skarżącej o domniemanym wygaśnięciu decyzji Kierownika
Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1998 r w sprawie nałożenia na
J.S. obowiązków mających na celu przywrócenie samowolnie
wybudowanego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem wyłącznie w
oparciu o niedochowanie terminu w jakim czynności te miały być wykonane. Skutku o
takim charakterze nie sposób wywieść z przepisów art.40 i 42 ustawy z dnia 24
października 1974r prawo budowlane ( Dz.U Nr.38 poz. 229 ze zmianami
)stanowiących podstawę orzekania w sprawie, które w ogóle nie zajmują się
konsekwencjami uchybienia terminu do wykonania obowiązków. Możliwość
orzeczenia o wygaśnięciu decyzji w trybie art.162 § 2 kpa wymaga natomiast
wydania decyzji co w sprawie nie miało miejsca. Za trafny uznać należy pogląd
wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002r
sygn. akt II SA /Lu 1730/00 stwierdzający, iż nałożony na adresata termin w trybie
art.40 powołanej ustawy ma charakter porządkowy . Wykonanie zatem obowiązku w
terminie późniejszym nie powoduje , że decyzja w tym przedmiocie wygasa. Nie jest
to bowiem tzw. decyzja czasowa, która obowiązuje przez określony termin jej
ważności jak np. decyzja koncesyjna czy decyzja o pozwoleniu na budowę ,
nakładająca obowiązek rozpoczęcia robót budowlanych przed upływem 2 lat od dnia
w którym decyzja stała się ostateczna ( art.37 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r
Prawo budowlane( tekst jedn. Dz.U z 2000 r Nr.106 poz.1126 ze zmianami ).
Decyzja podlega natomiast uchyleniu z innych powodów. Sąd na mocy art.134 §
1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 , poz. 1270 ) rozstrzygając w danej sprawie nie jest
bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oczywistą wadą decyzji wydanej przez Starostę jest brak jej
uzasadnienia faktycznego i prawnego co czyni skutecznym zarzut naruszenia
art.107 kpa. Na powyższe uchybienie skarżąca wskazywała już w odwołaniu od
decyzji , jednak organ odwoławczy nie uznał za stosowne odnieść się do
podnoszonej kwestii. Jeśli organ odwoławczy nie usuwa naruszenia prawa
dokonanego przez organ I instancji to utrzymując w mocy bez zmian decyzję
pierwszoinstancyjną także dopuszcza się naruszenia prawa. Nie można uznać za
spełnienie wymogu art. 107 kpa powołanie się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie na
wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w innej sprawie . Zgodzić się
należy z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lutego
1994r (sygn akt III ARN 2/ 94 ) ,iż wyczerpujące i wszechstronne uzasadnienie
orzeczenia ma szczególne znaczenie wówczas, gdy w sprawie występują rozbieżne
interesy stron, a rozstrzygnięcie musi przedłożyć jeden z tych interesów nad drugi.
Wtedy szczególnie istotna rola uzasadnienia leży w tym, aby przekonać stronę , że
jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne
rozstrzygnięcie to przyczyną tego są istotne powody. Ograniczenie się w
uzasadnieniu decyzji do bardzo lapidarnych stwierdzeń z pewnością temu celowi nie
służy.
Sąd wskazuje też na błędne powołanie oznaczenia decyzji Starosty w orzeczeniu
organu odwoławczego. Kwestia ta nie była przedmiotem sprostowania w trybie
art.113 § 1 kpa , co także należy wyjaśnić.
Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji rzetelnie ocenią zebrany
materiał dowodowy , wskażą fakty , które uznały za udowodnione, dowody na których
się oparto, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności
– mocy dowodowej.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia 30
sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało
uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 , a
wstrzymanie wykonania decyzji oparto na treści art. 152 powyższej ustawy.