II OSK 1096/05

II OSK 1096/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Bożena Walentynowicz
Krystyna Borkowska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Łd 826/03 - Wyrok WSA w Łodzi z 2005-01-19
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Bożena Walentynowicz, Protokolant Elżbieta Maik, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej M. i A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 826/03 w sprawie ze skargi M. i A. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 826/03 oddalił skargę M. P. i A. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 16 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych .
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał M. i A. P. doprowadzić ścianę rozbudowanego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce przy ul. S. w S., znajdującą się od strony nieruchomości stanowiącej własność B. i Z. K., do stanu zgodnego z przepisami poprzez likwidację otworów okiennych, tj. zamurowanie ich cegłą lub wypełnienie luksferami - w terminie dwóch miesięcy licząc od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor przy realizacji rozbudowy budynku mieszkalnego odstąpił od zatwierdzonej dokumentacji ( stanowiącej integralną część pozwolenia na budowę z 1980 r.) wykonując dwa otwory okienne do piwnic oraz dwa otwory do pomieszczeń mieszkalnych w ścianie usytuowanej od strony nieruchomości stanowiącej własność małżonków K., w związku z czym nastąpiło naruszenie obowiązujących w czasie budowy przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych oraz wolno stojące jednorodzinne domy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m , jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w rozporządzeniu mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość pomiędzy budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Natomiast z dokonanych ustaleń wynika, że odległość (spornego) budynku od granicy działki wynosi 1,43 m. Odległość między budynkami na obu działkach wynosi 4,93 m. Organ stwierdził, że nie istnieją zatem przesłanki do nakazania rozbiórki, ale ze względu na niezgodność z zatwierdzoną do pozwolenia dokumentacją oraz powyższymi warunkami technicznymi zachodzi konieczność dokonania stosownych przeróbek.
Od powyższej decyzji M. i A,. P. wnieśli odwołanie, podnosząc, że organ nie zbadał, czy B. i Z. K. posiadają interes prawny w sprawie. Ponadto wskazali, że oba budynki usytuowane są w odległości mniejszej niż 4 m i posiadają okna wzajemnie wychodzące na stronę sąsiada. Zdaniem odwołujących się organ I instancji uniemożliwił im przedłożenie wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji i nie wyjaśnił wyczerpująco sprawy. Jednocześnie, bezzasadnie ograniczył doprowadzenie ściany budynku do stanu zgodnego z prawem jedynie poprzez zamurowanie cegłami lub wypełnienie luksferami otworów okiennych, a wykluczył możliwość zamurowania innymi materiałami np. pustakami lub wypełnienia ich innymi niż luksfery materiałami budowlanymi wykonanymi ze szkła lub tworzyw sztucznych.
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, uznając zasadność zarzutu skarżących wskazującego na określone w rozstrzygnięciu ograniczenie materiałów budowlanych, których inwestor może użyć do zamurowania otworów okiennych, uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w części określającej doprowadzenie ww. ściany do stanu zgodnego z przepisami poprzez zamurowanie otworów okiennych cegłą lub wypełnienie luksferami i w to miejsce orzekł zamurowanie otworów okiennych w ww. ścianie z dopuszczeniem do zamurowania niepalnymi materiałami budowlanymi przepuszczającymi światło, w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy . Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że podniesione przez skarżących zarzuty nieuwzględnienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym kwestii interesu małżonków K. i nie wyczerpującego uzasadnienia decyzji są zasadne jednakże nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygniecie w świetle wyjaśnienia przeprowadzonego przez organ odwoławczy. Całkowicie bezzasadne są natomiast zarzuty wskazujące na uchybienie proceduralne uniemożliwiające stronie przedłożenie materiałów dowodowych w sprawie oraz podważanie oczywistych praw sąsiadów jako strony w postępowaniu. Skarżący mieli możliwość przedkładania dowodów gdy zostali poinformowani przez Sąd o przekazaniu akt sprawy do organu I instancji. Z możliwości tej jednak nie skorzystali zarówno w postępowaniu organu I instancji jak również w postępowaniu odwoławczym.
Powyższą decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi zaskarżyli do Sądu administracyjnego M. P. i A. P. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Skarżący zarzucili rozstrzygnięciu obrazę art. 6,7,8,9,10,11,15,28,77,80,81,89,105,138 § 2 i 139 kpa oraz art. 40 ustawy prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili organom nadzoru budowlanego, iż organy te przed wydaniem decyzji nakazującej zamurowanie okien cegłą lub wypełnienie otworów luksferami nie przeprowadziły postępowania dowodowego ani wyjaśniającego, nie zażądały uzupełnienia opinii.
Ponadto skarżący wskazali, iż w postępowaniu przed organem I instancji nie zostali dopuszczeni do udziału w sprawie w postępowaniu administracyjnym, w szczególności organ I instancji nie zawiadomił ich o zamknięciu postępowania dowodowego i zamiarze wydania decyzji, czym pozbawił skarżących możliwości zgłaszania wniosków dowodowych zmierzających do pełnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący wskazali ponadto, iż w ich ocenie w sprawie oprócz uzupełnienia opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych winno być wzięte pod uwagę wzajemne sytuowanie budynków, co wymaga ponownego przeprowadzenia wizji lokalnej. Powinno być również przeprowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia interesu prawnego sąsiadów skarżących w niniejszej sprawie. W ocenie skarżących nie ustalono również czy rozbudowany budynek stwarza, czy nie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Skarżący wskazali również, że zaskarżona decyzja zmieniła decyzję I instancji na ich niekorzyść. W decyzji użyte zostały dwa zwroty "zamurować,, i ..wypełnić", które mają różne znaczenie i nie są równoważne. Organ II instancji nie sprecyzował ponadto jakich konkretnie materiałów budowlanych należy użyć przez co nawet przy założeniu merytorycznej zasadności decyzji wykonanie jej byłoby utrudnione i mogłoby narazić skarżących na szkody.
Jednocześnie, w ocenie skarżących, organ administracyjny powinien wziąć pod uwagę, że zamurowanie otworów okiennych pozbawi walorów użytkowych dwóch i tak małych pomieszczeń, albowiem jedno z nich zostanie całkowicie pozbawione światła dziennego, zaś w drugim dopływ światła zostanie istotnie ograniczony. Dodatkowo, budynek stanowiący własność skarżących jest w bardzo dobrym stanie technicznym, wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i nie stwarza żadnego zagrożenia dla osób i mienia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał, iż przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego wykonana została pod rządami prawa budowlanego z 1974 r. w sposób niezgodny z wydanym pozwoleniem na budowę. Odstępstwo od pozwolenia na budowę w sposób oczywisty narusza obowiązujące w czasie rozbudowy obiektu przepisy budowlane określające jako minimalną odległość ściany z otworami od granicy działki 4 metry. Pomimo ewidentnego naruszenia przepisów dotyczących sytuowania obiektu na działce zarówno organ I jak i II instancji nie zastosował sankcji uwzględniającej rozbiórkę części obiektu w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami. Ograniczono się jedynie do nakazu zamurowania otworów okiennych.
Organ odwoławczy uznał również za chybiony zarzut, że zamurowanie otworów okiennych pozbawi jeden pokój dopływu światła dziennego, a w drugim ograniczy dopływ światła, gdyż rozstrzygnięcie decyzji daje możliwość zastosowania do wypełnienia (zamurowania) otworów okiennych materiałów budowlanych przepuszczających światło, a ponadto inwestor ma możliwość wykonania otworów okiennych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm. ) uznał skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu wskazał, że podniesione przez skarżących zarzuty , są ogólne i odnoszą się w większości do zasad postępowania administracyjnego, które to zasady zostały w ocenie skarżących naruszone. Skarżący jednak nie wskazują jaki wpływ miało ewentualne naruszenie tych zasad na wynik sprawy. Wprawdzie w skardze jest wymienionych 15 artykułów kodeksu postępowania administracyjnego, które w ocenie skarżących zostały naruszone, to jednak uzasadnienie nie zawiera wyjaśnienia na czym to naruszenie miałoby polegać i w jaki sposób wpływać na wynik sprawy. W ocenie Sądu, zarzuty te mają na celu, jedynie utrzymanie jak najdłużej istniejącego stanu rzeczy, a więc odwleczenie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących sprawa samowolnie wykonanych otworów okiennych nie wymagała przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych. Podnoszone przez skarżących zarzuty odnoszące się do sformułowań zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie wskazań organów co do zastosowania określonych materiałów, którymi należy zamurować otwory okienne nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji. O ile decyzja organu I instancji zawężała możliwości inwestora co do wyboru użytych materiałów, to na skutek decyzji organu II instancji dopuszczono również wykonanie tego wszelkimi niepalnymi materiałami budowlanymi.
Za bezzasadny uznał również Sąd zarzut braku legitymacji po stronie małżonków K. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż bezpośredni sąsiad ma interes prawny w występowaniu w sprawie samowoli budowlanej swego sąsiada, która odbywa się w pasie granicznym nieruchomości, a wykonane otwory okienne naruszają spokój i intymność zamieszkiwania na działce sąsiedniej wobec nie zachowania odległości postawionej budowli od granicy działki. Dodatkowo, sami skarżący wskazują na naruszenia prawa przez małżonków K. przez wybudowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy działki, a nadto przyznają, że ich odstępstwa od udzielonych im pozwoleń budowlanych miały miejsce za zgodą i wiedzą małżonków K., o czym ma świadczyć dwudziestoletni okres tolerowania tego stanu rzeczy. Powyższe potwierdza dwie okoliczności, pierwsza to fakt dokonanej samowoli budowlanej przez skarżących, druga to przyznanie prawa strony małżonkom K. w postępowaniu administracyjnym i świadomość, że taki status przysługuje sąsiadom. Z uwagi na drugą ze wskazanych okoliczności Sąd uznał, że nie wydaje się celowe dokonanie w niniejszym uzasadnieniu rozważań co do wyjaśnienia statusu strony w postępowaniu.
M. i A. P. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie , że w świetle dyspozycji art. 40 Prawa budowlanego 1974 r. decyzja nakazująca wykonanie w oznaczonym terminie zmian i przeróbek , niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami nie może nakazywać wypełnienia otworów okiennych materiałami budowlanymi niepalnymi lub zamurowania otworów okiennych niepalnymi materiałami budowlanymi nie przepuszczającymi światła , a jedynie tylko może być orzeczony nakaz zamurowania tych otworów okiennych niepalnymi materiałami budowlanymi nie przepuszczającymi światła , a jedynie tylko może być orzeczony nakaz zamurowania tych otworów materiałami budowlanymi niepalnymi przepuszczającymi światło , co miało istotny wpływ na wynik sprawy , bowiem doprowadziło do oddalenia skargi i nieuwzględnienia podniesionych zarzutów .
W ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego zaskarżonemu wyrokowi zarzucono :
1) art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i nie pouczenie skarżących działających bez profesjonalnego pełnomocnika o konieczności zgłoszenia w postępowaniu sądowym wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu z księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. urządzonej dla nieruchomości położonej w S. przy ul. S. na okoliczność ustalenia kto jest właścicielem tej nieruchomości oraz, czy Z. i B. K. przysługuje tytuł prawny do tej nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem na skutek tego, że wniosek nie został złożony sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd, że Z. i B. K. mają ten interes, podczas gdy wynik postępowania dowodowego z tego dokumentu doprowadziłby do ustalenia, że małżonkowie K. nie mają tytułu prawnego do tej nieruchomości, co w efekcie oznacza, że nie mogli być stroną postępowania administracyjnego i z tego powodu nie mogli wnieść odwołania od decyzji nr [...] wydanej w dniu 8 września 1998 r. przez Prezydenta Miasta S. i w efekcie żadne dalsze postępowanie nie mogło się toczyć, a decyzja ta stała się ostateczną, a zatem zaskarżona decyzja winna być zaskarżonym wyrokiem uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania;
2. art. 106 § 3 w związku z art. 134 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego nie zastosowanie i nie przeprowadzenie przez Sąd z urzędu dowodu z dokumentu w postaci w/w odpisu z księgi wieczystej, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tym bardziej, że według wiedzy skarżących użytkownikami wieczystymi gruntu i właścicielami domu przez cały czas od momentu wydania skarżącym decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę są S. i J. T., tj. teściowe małżonków K., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w przypadku ustalenia braku interesu prawnego Z. i B. K. do wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego, w świetle art. 28 KPA i 127 § ł KPA, całe postępowanie toczące się na skutek wniesionego przez nich odwołania od decyzji nr [...] wydanej w dniu 8 września 1998 r. przez Prezydenta Miasta S. nie powinno mieć miejsca i nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji, a zatem Sąd winien wyrokiem zaskarżoną decyzję uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania;
3. art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i zamknięcie rozprawy mimo, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, gdyż Sąd nie rozprawił się ze wszystkimi zarzutami skargi, a nadto nie przeprowadził dowodu z dokumentu w postaci wskazanego wyżej odpisu z księgi wieczystej
4. art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 kpc i art. 228 § 1 kpc poprzez błędną wykładnię art. 228 § 1 kpc, polegającą na przyjęciu, że faktem powszechnie znanym i nie wymagającym dowodu, jest to, że bezpośredni sąsiad ma zawsze interes prawny w występowaniu w sprawie samowoli budowlanej swego sąsiada, gdyż czym innym jest interes faktyczny, a czym innym interes prawny, bowiem interes prawny ma tylko osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości i bezpośredni, konkretny oraz uzasadniony interes w domaganiu się określonego zachowania, a z określenia sąsiad nie wynika jaki tytuł prawny przysługuje Z. i B. K. do przedmiotowej nieruchomości, ani to, że został naruszony ich konkretny uzasadniony interes, bowiem Z. i B. K. do chwili obecnej nie złożyli wniosku o pozwolenie na budowę na nieruchomości położonej w S. przy ul. S.,
5. art. 106 § 5 ustawy z. dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 229 kpc poprzez błędne przyjęcie, że skarżący przyznali interes prawny Z. i B. K., gdyż w skardze i innych pismach od nich pochodzących brak jest takiego oświadczenia,
6. art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszenie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 15, 28, 77 § 1,80, 81, 89 §2, 105 § 1, 107 § 1, 127 § 1, 138 § i pkt 2, 138 § 2 i 139 kpa i art. 30 ustawy z dnia 31 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym polegające na:
obrazie art. 6 kpa poprzez nie działanie przez te organy na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,
obrazie art. 7 kpa i 8 kpa poprzez nie stanie na straży praworządności i nie pogłębianie zaufania, obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli i dopuszczenie się samemu rażących naruszeń powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,
obrazie art. 7 kpa i 77 § 1 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zignorowanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci odpisu z księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. urządzonej dla nieruchomości położonej w S. przy ul. S. na okoliczność ustalenia kto jest właścicielem tej nieruchomości oraz, czy Z. i B. K. przysługuje tytuł prawny do tej nieruchomości oraz nie przeprowadzenie żadnego dowodu na okoliczność w zakresie ustalenia, czy Z. i B. K. podjęli czynności zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w S. przy ul. S.;
obrazie art. 138 § 2 kpa i wówczas obowiązującego art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym poprzez nie zastosowanie się do dyrektyw wskazanych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.11.2002 w sprawie Sygn. akt II SA/Łd/ 2601/98 i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także nie zastosowanie się przez organ I instancji do wskazań organu II instancji wynikających z decyzji Wojewody S. w sprawie [...],
obrazie art. 9 kpa poprzez nie wywiązanie się z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i nie czuwaniu nad tym, aby skarżący nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa, i nie udzielenie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, przez co skarżący nie złożyli wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu z księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. urządzonej dla nieruchomości położonej w S. przy ul. S. na okoliczność ustalenia kto jest właścicielem tej nieruchomości oraz, czy Z. i B. K. przysługuje tytuł prawny do tej nieruchomości
obrazie art. 10 § 1 KPA poprzez nie zapewnienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania i nie poinformowanie ich o tym, który organ administracyjny prowadzi postępowanie i przez to uniemożliwienie im przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także prowadzenie postępowania w tajemnicy przed skarżącymi,
obrazie art. 11 kpa poprzez nie wyjaśnienie skarżącym zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera odpowiadającego wymogom przepisów prawa uzasadnienia i nie wynika z niej dlaczego zapadło rozstrzygnięcie takiej, a nie innej treści,
h) obrazie art. 15 kpa poprzez nie zapewnienie skarżącym postępowania administracyjnego dwuinstancyjnego, gdyż w toku postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mieli zapewnionego udziału w sprawie i nie wiedzieli, że organ ten je w ogóle prowadzi, bowiem zostali wprowadzeni w błąd i byli poinformowani, że sprawę po oddaleniu ich skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny prowadzi Miejski Inspektor Nadzoru Budowlanego,
i) obrazie art. 28 kpa poprzez uznanie, że interes prawny Z. i B. K. jest oczywisty, bowiem są sąsiadami, mimo, że nie zostało wykazane, czy mają jakiś tytuł prawny do nieruchomości położonej w S. przy ul. S., ani czy w ogóle tam przebywają, ani czy podjęli czynności zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w S. przy ul. S., a także jaki wpływ na ewentualną treść decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę mają otwory okienne skarżących i czy ich istnienie wpływa w jakikolwiek sposób na treść ewentualnej decyzji i ogranicza możliwości inwestora, bowiem należy odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego, a w ocenie skarżących Z. i B. K. nigdy nie mieli tytułu prawnego do nieruchomości położonej w S. przy ul. S., nie mają zamiaru prowadzenia na niej budowy, a nawet gdyby w przyszłości kiedykolwiek mieli prowadzić tam budowę po uzyskaniu tytułu prawnego, to w świetle obowiązujących przepisów prawa wykonane otwory okienne nie mają żadnego wpływu na treść decyzji o pozwolenie na budowę, o którą mogliby się wówczas ubiegać,
j) obrazie art. 77 § 1 kpa, 80 kpa i 81 kpa poprzez uznanie za udowodnione wszystkie okoliczności faktyczne przytoczone w decyzjach administracyjnych mimo, że skarżący nie mieli zapewnionej możności wypowiedzenia się o tych materiałach, bowiem nie zostali poinformowani o prowadzeniu postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a nadto przez żaden z organów nie zostali powiadomieni o zamiarze wydania decyzji,
k) obrazie art. 89 § 2 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozprawy mimo, iż sprawa jest sporna i zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów i ustalenia interesu prawnego Z. i B. K
l) obrazie art. 28 kpa, 105 § 2 kpa i 127 § 1 kpa poprzez prowadzenie całego postępowania toczącego się na skutek wniesionego przez Z. i B. K. odwołania od decyzji nr [...] wydanej w dniu 8 września 1998 r. przez Prezydenta Miasta S. mimo, że nie powinno to mieć miejsca gdyż nie byli oni stroną postępowania i nie mogli wnieść skutecznie tego odwołania od powyższej decyzji, a zatem całe dalsze postępowanie jako bezprzedmiotowe powinno być umorzone,
m) obrazie art. 138 § 2 KPA poprzez nie uchylenie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego mimo, że postępowanie prowadzone przez ten organ toczyło się z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, gdyż żadna z okoliczności faktycznych nie mogła być uznana za udowodnioną i zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego ponownie w całości, co przyznał w swojej decyzji Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego lecz błędnie uznał, że nie miało to wpływu na wynik sprawy,
n) obrazie art. 139 kpa poprzez wydanie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozpoznającego odwołanie skarżących decyzji mniej korzystnej od zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzez zawężenie technicznej możliwości wykonania decyzji i ograniczenie jej do jedynie zamurowania otworów okiennych podczas, gdy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dopuszczała również możliwość wypełnienia tych otworów, jak również poprzez ograniczenie możliwości zamurowania otworów cegłami lub pustakami, gdyż decyzja organu II instancji dopuszcza do użycia jedynie niepalne materiały budowlane przepuszczające światło,
o) obrazę art. 107 § 1 kpa poprzez wydanie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji, której rozstrzygnięcie jest niezrozumiałe i niedookreślone, bowiem nie wiadomo jakich konkretnie materiałów skarżący mogą użyć w celu jej wykonania, bowiem nic zostały precyzyjnie określone,
nie jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, podczas, gdy jest przeciwnie, bowiem, gdyby do powyższych naruszeń nie doszło i w następstwie przeprowadzenia dowodów nastąpiło prawidłowe ustalenie braku interesu prawnego Z. i B. K., to winna na podstawie art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa i 28 kpa zapaść decyzja w przedmiocie uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i winno nastąpić umorzenie postępowania prowadzonego przez ten organ, a nawet gdyby ten interes prawny w toku postępowania sądowego został wykazany, to na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 80 kpa i 81 kpa, a także art. 15 kpa powinna zapaść decyzja o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania bowiem żadnej z okoliczności stanowiącej podstawę faktyczną decyzji nie można było uznać za udowodnioną, gdyż skarżący nie mieli zapewnionej możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zachodziła potrzeba ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego w całości, gdyż skarżący zostali wprowadzeni w błąd, że sprawę prowadzi Miejski Inspektor Nadzoru Budowlanego i nie zostali poinformowani o zamiarze wydania decyzji w ich sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem Sąd oddalił skargę zamiast ją uwzględnić;
7. art. 145 § 1 pkt a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszenie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami nie może nakazywać wypełnienia lub zamurowania otworów okiennych niepalnymi materiałami budowlanymi nie przepuszczającymi światła, a jedynie może być orzeczony nakaz zamurowania tych otworów materiałami budowlanymi niepalnymi przepuszczającymi światło, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem prawidłowa wykładnia przepisu i dopuszczenie do użycia materiałów niepalnych nie przepuszczających światła i dopuszczenie możliwości wypełnienia otworów okiennych niepalnymi materiałami budowlanymi doprowadziła by do uchylenia zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a nie oddalenia skargi,
8. art. 151 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem podstawą rozstrzygnięcia winien być art. 145 § 1 pkt a i c tej ustawy
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. -Prawo budowlane. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przepisu art. 48 (dotyczącego likwidacji samowoli budowlanej) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Skarżący wskazali, że zgodnie z treścią decyzji administracyjnej powinni zamurować otwory okienne niepalnymi materiałami budowlanymi przepuszczającymi światło, bowiem tylko te zostały dopuszczone do użycia zgodnie z sentencją decyzji. Tymczasem dyspozycja art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane nie ma tak wąskiego zakresu. Z treści tej normy nie wynika, aby tylko nakazanie skarżącym decyzją określonego zachowania czyniło zadość obowiązkowi z niej wynikającemu.
Jednakże najistotniejszą rzeczą w przedmiotowej sprawie jest, w ocenie skarżących, brak interesu prawnego po stronie Z. i B. K., a tylko taki interes uzasadnia udział w postępowaniu w charakterze strony. Fakt, iż postępowanie zostało zainicjowane przez wyżej wymienionych, nie oznacza, że w ogóle nie mogło się ono toczyć. W przypadku bowiem gdyby nie został przez nich w toku postępowania wykazany interes prawny wówczas należałoby przyjąć, że postępowanie toczyło się z urzędu. Interes prawny, tak jak każda inna okoliczność winna być przez podmiot, który chce być stroną postępowania wykazana. Ponadto, gdy jest kwestionowany przez inne strony, powinien być udowodniony.
W skardze kasacyjnej podniesiono również, że Sąd błędnie przyjął, iż skarżący nie wskazali w skardze na czym polegały uchybienia proceduralne, bowiem ich wpływ na treść orzeczenia jest oczywisty i wynika z dyspozycji powołanych norm prawa. Poza tym, stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie był związany granicami skargi, a tak rażące naruszenie przepisów postępowania winien dostrzec z urzędu. Wobec powyższego, zdaniem skarżących, nie powinien zapaść wyrok oddalający skargę, lecz winna ona zostać uwzględniona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2)naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to ,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika M. i A. P. oparta została o zarzuty wskazane w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd .Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego , który nie był zastosowany w sprawie czyni nieskuteczny zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11. ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organu administracji ( porównaj wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 ).
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie .
W sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zamieszczono zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony , można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego .
Jak podniesiono w skardze kasacyjnej najistotniejszym rzeczą w rozpoznawanej sprawie jest nie posiadanie przez Z. i B. małżonków K. interesu prawnego w tej sprawie . Dlatego też zarzuty naruszenia przepisów postępowania koncentrują się prawie wyłącznie na kwestii nie wyjaśnienia przez Sąd I instancji czy B. i Z. K. posiadają interes prawny i są stroną w postępowaniu administracyjnym wszczętym właśnie na ich wniosek .
Jak wynika z motywów zaskarżonego wyroku to zarzut ten uczyniony w skardze do Sądu I instancji nie został podzielony przez ten Sąd albowiem wywiedziono , ze bezpośredni sąsiad ma interes prawny w sprawie samowoli budowlanej swego sąsiada , który odbywa się w pasie granicznym nieruchomości . Jak przyjmuje się w orzecznictwie administracyjnym niewątpliwie to właściciel lub użytkownik wieczysty sąsiedniej nieruchomości może mieć interes prawny w sprawie administracyjnej dotyczącej budowy lub użytkowania obiektu budowlanego na działce sąsiadującej z jego nieruchomością .
W rozpoznawanej sprawie organy orzekające przyjmowały i w sposób zdecydowany wykazywały , iż małżonkowie K. są właścicielami sąsiedniej nieruchomości , lecz ten fakt został poddany w wątpliwość w skardze kasacyjnej , wobec braku dokumentu stwierdzającego ten fakt . Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuścił dowód uzupełniający z dokumentu potwierdzającego prawo własności nieruchomości w S. przy ul. S. Było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie . Z uzyskanych informacji wynika , że przedstawiony odpis księgi wieczystej nr [...] Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 października 2006 r. potwierdza prawidłowe ustalenia dokonane w sprawie , że właścicielami nieruchomości sąsiedniej są małżonkowie B. i Z. K. Natomiast S. i J. małżonkowie T., których w skardze kasacyjnej wskazano jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości posiadają dożywotnią służebność osobistą polegająca na prawie korzystania z kuchni , pokoju wspólnego korytarza i łazienki - na podstawie umowy darowizny z dnia 7 listopada 1996 r. Rep [...]. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie albowiem okoliczność ta w toku prowadzonego postępowania w tej sprawie nie była kwestią sporną .
Jednakże przede wszystkim zauważyć należy , iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie nakazania wykonanych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. nr 38 , poz. 229 ze zm. ) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 106 , poz. 1126 ze zm. ) . Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa procesowego art. 6 , art. 106 § 3 i 5 , art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnoszą się do kwestii braku przymiotu strony przez małżonków K. lecz dotyczą innego postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia A. i M. P. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce przy ul. S. w S. prowadzonego w trybie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W tamtym postępowaniu małżonkowie K. w ocenie skarżących nie będąc stroną nie mogli skutecznie wnieść odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 8 września 1998 r. zezwalającej na użytkowanie samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego przy ul. S. w S. wskutek czego rozstrzygnięciem z dnia 23 listopada 1998 r. organ odwoławczy uchylił te decyzję . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty wyżej wskazane dotyczą innego postępowania administracyjnego , w innym przedmiocie , które w okolicznościach tej sprawy nie było przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r. To zaś prowadzi do wniosku , iż zgłoszenie zarzutów wobec innego postępowania , które było przecież przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi zakończonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 2601/98 oddalającym skargę czyni je nieusprawiedliwionymi w tym postępowaniu .
Ponadto pozostałe zarzuty naruszenia praw procesowego przedstawione w skardze kasacyjne również nie zasługiwały na uwzględnienie . Przede wszystkim przypomnieć w tym miejscu należy , iż przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania polega na uzasadnieniu podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie , które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf , ustęp ) - zostały naruszone , na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Przepis ten musi być wskazany wyraźnie poprzez precyzyjne oznaczenie występującej w danej normie jednostki redakcyjnej . Wskazanie w skardze kasacyjnej nieistniejącego przepisu w obowiązującym akcie prawnym powoduje , że nie spełnia on wymagań przewidzianych w art. 176 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Podstawy kasacji stanowią nie tylko najważniejsze wymaganie formalne , ale również decydują o istocie i charakterze instytucji kasacji . W skardze kasacyjnej wniesionej przez małżonków P. błędnie w pkt. 6 , 7 i 8 zarzutów tejże skargi powołano się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Przede wszystkim w pkt 8 zarzutów wskazano na naruszenie przepisu art. 151 § 1 pkt. c ustawy Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi , w sytuacji kiedy przepis ten nie zawiera żadnych paragrafów a jego jednostka redakcyjna to tylko art. 151 . Dlatego też tak określony zarzut nie może być skutecznie przyjęty do rozpoznania .
Wprawdzie w zarzutach przywołanych w pkt 6 i 7 skargi kasacyjnej również powołano nieprawidłowo przepis cytat " art. 145 § 1 pkt. c " mimo , że powinno być art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c to jednak w tym zakresie Sąd przyjął tak wadliwie sformułowaną skargę kasacyjna do rozpoznania , w powiązaniu ze wskazanymi tam przepisami procedury administracyjnej .
Odnosząc się do tej grupy zarzutów wskazać należy ,iż według przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd uwzględniając skargę na decyzję , uchyla decyzję w całości lub części , jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Tylko więc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji . Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez Sąd I instancji jest ustalenie , że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania , to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne . Natomiast w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zastosował konstrukcje prawną oddalenia skargi w trybie art. 151 omawianej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela końcowe motywy zaskarżonego wyroku w , którym Sąd I instancji podkreślił , że wskazywane naruszenia prawa procesowego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy co nie pozwalało zastosować powołanego w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej.
Tym samym ustalony stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony. A ten w rozpoznawanej sprawie jest niesporny bowiem skarżący znacznie odstąpili od warunków pozwolenia na budowę z 1980 r. - wybudowali obiekt większy i przy granicy z działko małżonków K. zrealizowany z czterema oknami ( w tym dwoma piwnicznymi ) , mimo ,że projekt tego nie przewidywał. Odległość spornego budynku od granicy z działka małżonków K. tym samym wynosi 1,43 m , zaś miedzy budynkami na obu działkach 4, 93 m co niewątpliwie narusza uregulowania § 12. ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji , Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 17 , poz. 62 ze zm. ) albowiem obiekt ten zrealizowany został w takim kształcie w 1981 r.
Skoro w związku treścią art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. organy administracji wyeliminowały potrzebę zastosowania przepisu art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. tj .nakazania rozbiórki części spornego obiektu to tym samym wdrożono procedurę legalizacyjną poprzez zastosowanie art. 40 wskazywanej ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przepis ten stanowi , że w wypadku wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami , jeżeli nie zachodzą przesłanki do nakazania jego rozbiórki właściwy organ administracji wyda inwestorowi decyzję nakazującą wykonanie w wyznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem .
Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego wskazanego art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez jego wadliwą wykładnię w ocenie skarżących polega na tym , że organ nadzoru budowlanego wykluczył likwidację otworów okiennych poprzez ich wypełnienie ( np. luksferami ) , a także nie dopuścił możliwości użycia materiałów budowlanych niepalnych nie przepuszczających światła jak cegły lub pustaki . Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej , w rozpoznawanej sprawie nie można w okolicznościach przedmiotowej sprawy skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię . Przesłanką podstawową tej normy jest obowiązek wykonania określonych czynności co w tej sprawie właściwie określono poprzez nakazanie zamurowania otworów okiennych . W tej sprawie organ II instancji zmieniając decyzję pierwszo- instancyjną w zakresie nałożonego obowiązku nakazał zamurowanie otworów okiennych z niepalnych materiałów budowlanych przepuszczających światło . Umożliwiając zgodnie z wnioskami odwołania rozszerzenie wyboru materiałów budowlanych , które można użyć do wykonani tego obowiązku . Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem obiektu nadmiernie zbliżonego do granicy działki poprzez umożliwienie zamurowania istniejących otworów okiennych przy użyciu również nowoczesnych materiałów ściennych przepuszczających światło pozwala inwestorom na wykonanie tego obowiązku , z zapewnieniem doświetlenia pomieszczeń mieszkalnych . Poza ty na marginesie czynionych rozważań wskazać należy , iż w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery , cegła szklana lub inne przeszklenia co określają właściwe przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie .
Tym samym oceniając zaskarżony wyrok wyłącznie w ramach zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów , które uznano za nieusprawiedliwione na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono wniesiona skargę.